คู่ขา
1249 Words
เช้าวันใหม่
เสื้อนักศึกษาเข้ารูปบวกกับกระโปรงทรงเอสั่นเหนือเข่าผ่าหน้าถูกนำมาใส่อย่างเช่นทุกวัน แต่งหน้าบางๆให้ด้วยเป็นธรรมชาติ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็หยิบกระเป๋าเดินออกจากห้องไป
คณะอักษรศาสตร์
“เว มึงอยู่ไหน” ฉันหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูโทรหาเพื่อนสาวทันที
“อยู่โรงอาหารคณะ เดินเข้ามาอยู่ข้างร้านป้าเพ็ญ มึงจะเอาอะไรกูจะไปซื้อรอ หรือจะกินข้าวหมูแดงเหมือนยัยพราว”
“ขออย่างอื่นเถอะ แค่เห็นมันกินทุกวันก็เบื่อจะแย่อยู่แล้ว” เมื่อคิดภาพพราวกำลังกินข้าวหมูแดงก็รู้สึกเบื่ออาหารขึ้นมาทันทีคนอะไรไม่รู้กินได้ทุกวัน
“เออ กูซื้ออะไรมามึงต้องแดก”
“รับทราบค่ะ คุณเวลา” หลังจากที่ตอบนางเสร็จก็ตัดสายและรีบสาวเท้าไปยังโรงอาหารของคณะตัวเอง
โรงอาหารคณะอักษรศาสตร์
“คนนี้ไงแกที่ประกาศว่าเป็นแฟนพี่แทนอะ”
“มั่นเนอะ”
“แต่ฉันก็ว่านางสวยอยู่นะ”
“ใช่คนที่ทำให้พี่แทนโมโหเมื่อวานใช่ปะ”
“ไฝ่สูงชิบ”
เมื่อเดินเข้ามาในโรงอาหารนักศึกษา สาวๆก็สะกิดเพื่อนตัวเองให้มองแล้วหันกลับไปซุบซิบกัน จนกระทั่งเดินมาถึงโต๊ะ ถ้าจะนินทาดังขนาดนี้ไม่ประกาศผ่านเสียงตามสายไปเลยวะ
“ไงมึง ดังใหญ่แล้วนะ” ฉันไม่ตอบอะไรพราวเพียงแค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ส่งไป
“นี้ข้าวมึง” ฉันส่งยิ้มให้เวลาแล้วมองข้าวกระเพราะหมูสับไข่ดาวที่วางตรงหน้า จากนั้นก็ลงมือกินข้าว
“สาวๆพี่แทนน่ากลัวเนอะ” จู่ๆยัยพราวก็พูดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ทำไม”
“ก็ดูดิอีเว เข้ามาด่าอีขวัญเต็มไปหมด ประมาณห้าร้อยคอมเม้นอะ” พราวตอบเวลาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ไปให้ดู
ปึก! “อย่าไปใส่ใจพวกขี้อิจฉาเลย” หลังจากที่ดื่มน้ำเสร็จฉันก็พูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“จ้า แม่คนเก่ง มึงมันที่สุดแล้วค่ะ”
“แน่นอน” ฉันเชิดหน้าขึ้นตอบเวลาด้วยความมั่น
“กูว่าไปเรียนกันเถอะจะถึงเวลาแล้ว”
ฉันและเวลาพยักหน้าเห็นด้วยกับพราวหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย เดินเอาจานไปวางไว้ตามจุดที่เขามีให้ จากนั้นพวกเราสามคนก็เดินตรงเข้าตึกคณะ
“วันนี้อาจารย์จะสอบเก็บคณะแนนอีกเปล่าปะ”
“รอบที่แล้วกูได้คะแนนไม่ต่างจากที่พูดเลย” ฉันตอบเวลาเซ็งๆ
“กูก็ไม่ต่างจากพวกมึงเท่าไหร่”
“คะแนนเท่าจิมิมดอะนะ” ฉันพูดกับเวลาพร้อมกับยิ้มกว้างอย่างชอบใจ
“เออ” ยัยพราวตอบพร้อมกับมองบนอย่างเซ็งๆ ฮา ฮา ฉันและเวลาหัวเราะชอบใจ
“นี่หล่อน” หือ! ในระหว่างที่เรากำลังเดินหยอกล้อกันก็มีรุ่นพี่สามคนเข้ามาขวางไว้ ถ้าจำไม่ผิดหนึ่งในนั้นน่าจะเป็นคนเดียวกับที่มาหาเรื่องยัยพราวเมื่อคราวก่อน
“พวกพี่มีอะไรหรือเปล่า” ฉันถามขึ้น
“คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาประกาศตัวว่าเป็นแฟนแทนอะ มโนเกินไปหรือเปล่าน้อง” พูดจบนางก็ลากสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า
“แกดูหน้ามันดิส้มส้ม เยาะเย้ยแกสุด” อีพี่พายบอกเพื่อนตัวเองพร้อมกับมองพวกเราอย่างเยียดๆ
“ฮึ! ก็มีดีกว่าพี่แล้วกัน อีกอย่างพี่แทนก็คงไม่เอาพี่หลอก” ฉันว่าอีพี่ส้มส้มแล้วลากสายตามองนางเหมือนที่ทำกับฉัน “ดูแล้วคงจะหลวมน่าดู”
“พวกเราไปกันเถอะ”
กรี๊ดดด กรี๊ดดด
พูดกับอีพี่ส้มส้มเสร็จก็หันมาพูดกับเพื่อนตัวเองแล้วเดินออกมาโดยไม่สนใจใจกรี๊ดร้องที่ดังตามมา ท็อกสิกชิบหาย
“กลุ่มนี้เขาเป็นอะไรมากเปล่าวะ ระรานคนอื่นไปทั่ว” ระหว่างรอลิฟต์ เวลาพูดขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา
“แต่บางทีกูก็คิดว่า พวกนางอาจจะมีซัมติ่งกับพี่ๆแก๊งอีเวิลก็ได้”
“คงจะเป็นคู่ขาของพวกเขานั้นแหละ” ฉันเสริมยัยพราว ส่วนนางก็พยักหน้าเห็นด้วย
“แบบนี้ มึงยังคิดจะจีบพี่แทนอยู่ไหม” ฉันมองหน้าเวลาแล้วพยักหน้าให้เป็นคำตอบ “แล้วแต่มึงเลย”
ฮึๆ จากนั้นพวกเราก็เดินเข้ามาในลิฟต์กดไปยังชั้นสิบทันที
“ว้าวๆคนดังของเรามาแล้วครับ” เสียงไอ้ฟิวส์ประธานรุ่นปีฉันดังขึ้นเมื่อพวกเราสามคนเดินเข้ามาในห้อง
“คนไหนละ มัน มัน กู หรือทั้งสาม” ฉันหันไปพูดกับเพื่อนตัวเองพร้อมกับชี้ไปที่พราว เวลา แล้วจบด้วยตัวเองด้วยน้ำเสียงยียวน
“ณ เวลานี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนขวัญนะครับผม”
“มึงก็ไปแซวมันไอ้ฟิวส์”
“มึงไม่แซวกูเลยเนอะฝนแหม่ สายตามองกูเนี่ยแพรวพราวสุดๆ” หลังจากที่ฉันพูดจบเพื่อนในห้องต่างก็หัวเราะชอบใจ รวมถึงไอ้สองตัวที่ยืนอยู่ข้างๆด้วย จากนั้นเราสามคนก็เดินไปนั่งด้านหลัง รอไม่นานอาจารย์ก็เดินเข้ามา
“สวัสดีค่ะ นิสิตอักษรทุกท่านก่อนจะเข้าสู่เนื้อหา อาจารย์มีคะแนนมาให้ฟรีๆค่ะ”
“มามุขนี้ทีไรกูหัวจะแตกทุกที” เวลาพูดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“กูไม่อยากจะคิดเลยว่าคะแนนรอบนี้จะเป็นยังไง”
“ก็น่าจะเท่ากับกีของมดราชีนีมั้ง” ฉันคิดเคาะปลายคางอย่างที่ชอบทำพลางคิดแล้วตอบยัยพราวไป
“รอบนี้กูขอเท่ากีกูแล้วกัน”
“มึงมั่นมากนะอีเว” ฉันเบะปากมองมันด้วยความหมั่นใส้
“ไม่ต่างกันหรอก”
“พอทั้งสองคน อาจารย์แจกข้อสอบแล้ว” หลังจากที่พราวพูดจบพวกเราสามคนก็ลุกขึ้นไปรับข้อสอบจากอาจารย์มาทำ
โอ้โห้!!! ถามจริงอาจารย์อยากให้คะแนนจริงหรอวะ แต่ละข้อยากชิบหาย ขออนุญาตหยาบนะคะเพราะไม่ไหวจะเคลียร์ เวลาผ่านไปประมาณ 20 นาทีอาจารย์ก็เก็บข้อสอบ จากนั้นก็เข้าสู้เนื้อหาใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงก็เรียนเสร็จ
“วันนี้พอแค่นี้ อย่าลืมทำรายงานมาส่งอาจารย์ด้วยนะคะ”
“พวกมึงวันนี้ว่างปะ” ทันทีที่อาจารย์พ้นประตูฉันก็หันไปถามเพื่อนตัวเองขึ้น
“ว่าง”
“กูก็ว่าง ทำไม” เวลาตอบต่อจากพราวพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นมองฉันด้วยความสงสัย
“ไปที่นึ่งเป็นเพื่อนกูหน่อย”
“ที่ไหน” ยัยพราวถามขึ้นทันทีเมื่อฉันพูดจบ
“เออน่า ไปถึงก็รู้เอง ไปเป็นเพื่อนกูหน่อยนะ” ฉันตอบออกไปและมองเพื่อนทั้งสองสลับกันไปมาพร้อมกับออดอ้อนอย่างไม่เคยทำมาก่อน
“เดี๋ยวไลน์บอกพี่ไนท์แปป” หลังจากที่มีข้อความตอบพราวก็พยักหน้าตกลง แพ้ลูกอ้อนฉันแน่ๆ ฮึๆ
“เออๆ ไม่ต้องมาอ้อน ขนลุก”
“เอ้าอีผี” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับผลักหัวเวลาไปหนึ่งที
“อ้าว! เดี๋ยวกูก็ไม่ไปซะหรอก” เวลาต่อว่าอยากไม่จริงจัง
“อุ๊ย!!! Sorry ค่ะแม่ งั้นเราไปกันเถอะ”
- Writer
