หวงรักเพื่อนวิศวะ

NANFHA05:ไม่อยากเปลี่ยนสถานะ[2]

NANFHA 05

******************************

“พี่นิริน!!!”

“และถ้ายังไม่หยุดมาตามพี่ล่ะก็ พี่บอกเอาไว้เลยนะว่าอีนิรินน่ะมันไม่ได้ยอมใครง่ายๆ”

พูดจบฉันก็เดินกระแทกไหล่เธอเข้าไปในห้องเรียนทันที ก็ไม่ได้อยากจะดูเป็นรุ่นพี่ใจร้ายหรอกนะแต่ถ้าไม่ทำแบบนี้มันก็อาจจะทำให้เธอมาตามหาเรื่องฉันอีกก็ได้

ขี้เกียจต้องมาอธิบายว่าฉันกับฟ้าน่านเราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น บางคนฉันไปบอกแล้วว่าเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นก็ยังไม่คิดที่จะเชื่อฉันอีก

ก็เหมือนเมื่อกี้ไงที่บอกไปแล้วแต่เธอก็ยังไม่เชื่อและยังคงพยายามที่จะเดินตามมาหาเรื่องฉันให้ได้

ก็ถ้าชอบน่านฟ้าขนาดนั้นก็ไปบอกเขาเองไม่ดีกว่าเหรอ ไม่ใช่มาบอกให้ผู้หญิงคนอื่นเลิกยุ่งน่านฟ้าแบบนี้

ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย โคตรไม่ชอบอะไรแบบนี้มากๆ เลยล่ะ แล้วนี่ฉันต้องเจอมาตลอดเลยนะ

และเจอมาหลายคนด้วย เรื่องแบบนี้ฉันบอกน่านฟ้าไปหลายครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบให้ผู้หญิงของเขามาตามหาเรื่องฉัน

แต่เขาก็บอกว่าเขาไม่ได้มีใครและเขาก็ไม่มีผู้หญิงของเขาด้วย เพราะตอนนี้เขาก็มีแค่ฉันคนเดียวและตามจีบฉันคนเดียว

เขาประกาศอย่างชัดเจนว่ากำลังตามจีบฉันอยู่ เพราะงั้นแล้วเขาไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนเลย

ก็ใช่ ที่เขาไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนเลยแต่เขาจะรู้มั้ยล่ะว่าไอ้นิสัยความเฟรนลี่ของเขาน่ะมันทำให้ผู้หญิงคนอื่นคิดว่าเขามีใจให้พวกเธอก็เลยมาตามหาเรื่องฉันแบบนี้ไง

เฮ้อ อยากจะบ้าตาย

[NANFHA : SAID]

หลังจากที่ไปส่งนิรินที่คณะนิเทศแล้วผมก็กลับมาที่คณะวิศวฯ เดินเข้าไปในห้องเรียนก็เห็นภีมเพื่อนสนิทในกลุ่มเราอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องก่อนแล้ว ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งข้างมัน

รู้ป่ะว่าเรื่องที่ผมแอบชอบนิรินมานานน่ะ เพื่อนสนิทของเราก็รู้หมดเลยนะ ไม่ว่าจะเป็นภีมหรือเชียร์ต่างก็รู้หมดเลย

จะมีก็แต่นิรินเจ้าตัวนั่นแหละที่ไม่รู้ว่าผมแอบชอบเธอมานานแล้ว ตอนแรกก็คิดอยู่นานเหมือนกันนะว่าจะสารภาพรักกับเธอดีหรือเปล่า

เพราะกลัวว่าถ้าบอกรักไปแล้วแต่เธอไม่ได้คิดแบบเดียวกับผมมันก็อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราแย่ลงมากกว่าเดิมก็ได้

แต่พอเริ่มเห็นว่ามีผู้ชายเข้าหาเธอมากขึ้นมันก็เลยทำให้ผมแม่งหวงเธอมากขึ้นเรื่อยๆ จนตัดสินใจที่จะไปบอกรักเธอนั่นแหละ

แต่ผมก็คิดเอาไว้แล้วว่ายังไงนิรินก็คงไม่ได้คิดอะไรกับผมแบบนั้นหรอก และเธอก็ปฏิเสธผมมาตลอดจนมาถึงตอนนี้ไง

แต่ผมก็ไม่ได้จะเร่งรัดให้เธอมาชอบผมตอนนี้หรอกนะ ผมก็จะตามจีบเธอเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะหวั่นไหวให้ผมแล้วเปิดใจให้ผมเอง

แต่ระหว่างที่ผมจีบเธออยู่น่ะผมไม่สามารถปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นเข้าหาเธอได้หรอกนะ

เพราะถ้ามีผู้ชายเข้าหาเธอแล้วเธอดันไปหวั่นไหวให้คนอื่นผมก็ต้องเสียเธอไปไง เพราะงั้นแล้วผมแม่งยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดเลย

“กูคิดว่ามึงจะไม่มาเรียนซะอีก วันนี้มาช้าจังนะมึง”

“โดนนิรินบ่นน่ะก็เลยมาช้า”

“อะไรกันวะ ปกติแล้วมึงไม่ชอบให้ใครมาบ่นใส่ไม่ใช่เหรอ ขนาดแม่มึงเองมึงยังเดินหนีเลย”

“ก็นั่นแม่ป่ะ แต่นี่ว่าเมียกูเลยนะเว้ยจะเดินหนีมันก็ยังไงอยู่”

ใช่แล้วล่ะ ผมเป็นคนไม่ชอบให้ใครมาบ่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม แม้กระทั่งแม่ของผมบ่นให้ผมฟังผมยังลุกเดินหนีเลย

เพราะขี้เกียจฟังไงและไม่อยากรับรู้เรื่องที่แม่บ่นด้วย แต่พอเป็นนิรินน่ะเหรอ ผมกลับนั่งฟังเธอบ่นทั้งวันยังได้เลย

ก็ไม่ได้จะบอกว่าตัวเองสองมาตรฐานะหรอกนะ แต่ผมยอมให้แค่นิรินคนเดียวเท่านั้นไงที่สามารถทำอะไรกับผมก็ได้ ผมแม่งยอมหมดเลย

“หึ เป็นแม่เดินหนีเป็นว่าที่เมียยอมนั่งฟัง กูไม่อยากจะคิดเลยนะว่าถ้ามึงกับนิรินคบกันแล้วมึงแม่งจะกลายเป็นคนกลัวเมียขนาดไหน”