Chapter 10
1175 Words
Chapter 10.
~~
1 week passed at magaling nadin ang braso ni Jordan sa loob din ng isang linggo na iyon ay lagi siyang pinepeste ni Ren hindi niya alam kung ano ang motibo nito sa pangbubwisit sa kanya araw araw pero malapit na alaga siyang mapuno. Ren always invade her office. doon ito kumakain doon ito nagtatrabho at sa twing tatanungin niya ito kung bakit ito nandoon ay ang palagin sinsabi nito ay 'gusto ko lang' ngali ngaling sapukin niya ito sa inis na nararamdaman niya dito.
"Jordan, "
napalingon siya ng tawagin siya ni Ran nandito kase ito sa bahay niya at dahil linggo ay rest day niya.
"oh?"
nandito silang dalawa sa sofa at nanonood ng movie.
"kagabi umalis ako dahil may bagong trabaho si Lolo na ibinigay sakin."
nang marinig niya ang salitang trabaho ay napatingin syia dito. she knows Ran work as an assassin sa lolo nito hindi nga niya alam kung bakit ito pinayagan ng mga magulang nito pero sa isip niya it runs in their blood naman.
"tapos?" she said as she take the bowl of pop corn
"I killed again. a lot. " sabi nito na napapabuntong hininga.
ibinaba niya ang bowl of popcorn sa tabi niya at hinarap ito.
"Ran, you killed because you have to. hindi ka pumapatay dahil gusto mo lang. sa mundo natin pumapatay tayo para bigyan ng hustisya ang iba."
she said.
"I know.. nakakapagod lang. minsan gusto ko mamuhay ng normal minsan naman hindi. since kid ganito na kami ni Ren pero iniisip ko paano kaya kung normal lang kame?"
"you will never be Ran. tanggapin mo na ang buhay na meron ka ngayon. "
sabi niya dito ng diretso. Ran is smart and strong alam niya na sa batang edad ay nakapatay na ito only to defend herself and her family. ganito naman sa mundo nila. kung mahina ka mamamatay ka. kung hindi ka matututong lumaban wala kang panama sa iba at baka alilain ka.
"you need to be thankful dahil malakas ka. you inherit it to your parents. just be thankful that you have that strength dahil hindi mo lang iyan magagamit sa mga taong kumakalaban sa yo kundi sa mga taong nagtatangka sa buhay ng mga mahal mo."
she said. naalala niya, Ran still have a family pero siya ang tumatayong pamilya nalang niya ay ang nana lally niya at ang batang iyon. Ran still lucky.
"you're right. kaso nakakalungkot talaga. whenever those people saw us in the office makikita yung takot sa mga mukha nila sa amin. we're like beast to them."
"hindi na natin mababago yon."
Jordan said. ganoon din kase ang tingin sa kanya ng mga nasa dark arena.
tingin na parang isa siyang halimaw.
"People only believe to what they saw. if they saw you killing people then ang tingin na nila agad sayo masama. the reason behind why you did that never matters to them but the fact that you killed that's all that matters at iyon lang ang bibigyan nila ng pansin."
tahimik lamang itong nakatingin sa kanya at maya maya ay ibinaling na nito ang tingin sa pinapanood nila. She pity her. her friend dahil mukhang nagda doubt ito sa buhay na kinalakihan nito. pero siya okay na siya sa kung anong meron siya matagal na niyang naamin sa sarili niya na kailangan niyang pumatay to defend her loveones.
"sana ganyan ako mag-isip sayo Jordan. minsan kase padalos dalos ako sa mga decision ko. "
sabi nito at inabot ang isang bowl ng popcorn.
"Just don't think about what people might say Ran, their words are not important. wag ka sa kanila makinig if you see them looking at you in a different way then close your eyes if you heard them talking bad things about you then cover your ears."
"as simple as that girl." she said
Ran smiled at her.
"thank you. buti nalang talaga nakilala kita hindi ko kase masabi kay mom to. ayaw ko na mag-alala siya sakin at isipin na ayoko sa buhay na meron kami ngayon. hindi ko rin naman masabi kay Ren o kay dad dahil parehas lang sila."
sabi nito at ngumuso ng banggitin nito ang dalawang lalake.
napailing nalang siya ng muling maalala si Ren.
"iyang kapatid mo pagsabihan mo nga." sabi niya dito.
"palaging nasa office ko ginagawa na niyang tambayan"
she said ang sip her drink.
"iniinis kalang non. ganoon naman yon."
"nako maghanap siya ng ibang bubwisitin niya bakt naman sa dami ng babae ako pa napili niya?"
sabi niya.
Ran look at her at lumapit pa ito.
"hindi kaya.."
"hindi kaya ano?" tanong niya dito.
"hindi kaya gusto ka ni Ren?"
muntik na siyang masamid sa sinabi nito. oo pumasok na nga sa isip niya iyon pero ayaw namang tanggapin ng utak niya.
"pwede ba iyon? eh twing pupunta nga dito binubwisit ako. imposible."
"sa bagay.."
sabi nito at bumalik na sa dating ayos .
"wala kang gagawin diba?" tanong niya kay Ran
"wala naman."
"anong oras naba?"
"8 pm na!"
sigaw ni Ran at biglang tumayo.
"baka hinahanap nako ni mom." sabi nito at inayos ang mga gamit.
"text her sabihin mo dito kana matutulog. " she said and stand.
"ha? pero-
"we'll go to dark arena. nabobore ako dito."
sa sinabi niyang iyon mabilis pa sa ihip ng hangin na kinuha nito ang cellphone at tumawag sa mama nito.
napatawa nalang si Jordan. she really want to know the reason why Ran was so eager to go to the dark arena.
After 30 minutes ng paggagayak umalis na sila ni Ran at hindi nga mapalis sa mukha nito ang ngiti dahil sa isipin na pupunta sila sa dark arena.
"bakit ba gustong gusto mo don?" tanong niya dito.
bigla namang nawala ang ngiti sa labi nito.
"ah.. wala naman."
"yung totoo? nako. baka may pupuntahan kalang na tao doon" panunukso niya dito.
"ano kaba. ano ko teens? wala no!"
"siguro si Raegan?"
nanlaki naman ang mata ni Ran sa sinabi ni Jordan.
"hindi ah! noong bata kopa issue yon tsaka diba nasabi ko na sayo na hindi ko na siya gusto?"
"eh baka kase allibi mo lang iyon para hindi ka tuksuin kay raegan. "
panay naman ang naging iling nito sa kanya. hindi man nito aminin alam niyang ang taong iyon ang dahilan nito.
masyado kaseng malihim si Ran pagdating sa bagay na iyon.
"osge na. tara na." she said at pinaandar na ang engine ng sasakyan nila. habang papunta sila doon panay naman ang tanong sa kanya ni Ran.
"paano ka naging Queen doon?"
"dunno? hindi ko din alam basta isang gabi nagpunta ako dito tapos iyon na ang tawag nila sakin." she said
maski siya ay hindi niya alam, pero sumagi nadin sa isip nniya na kaya siguro siya tinawag ng mga ito na queen ay dahil wala pang nakakatalo sa kanya na kahit na sino sa dark arena.
"Jordan do you want to work with us?"
sa sumunod na tanong ni Ran ay napatingin siya dito.
"work? anong work? may kumpanya nako." she said at iniliko niya ang sasakyan niya sa secret way na tanging ang mga member lang ng Dark arena ang nakakaalam.
"I mean yung katulad ng work ko."
"do you want to work kay lolo as an assassin kase alam mo ang galing mo mas magaling kapa sakin I'm sure magugustuhan ka ni lolo."
pagkatapos nitong magsalita sakto naman na nandoon na sila .
napatingin siya kay Ran at nakangiti lamang itong nakatingin sa kanya.
"work as an assassin?"
not bad..
- Writer
