4
โจรปล้นอะไร
เบญจมาศที่นอนอยู่ในห้องภายในคอนโดมิเนียมสุดหรูของเธออยู่ ๆ เธอก็คิดถึงรสรักของชานนท์ขึ้นมาเธอจึงตัดสินใจโทรหาเขาเพื่อนัดให้เขามาหาเธอที่คอนโดมิเนียมสุดหรู หลังจากที่เธอกลับมาจากเที่ยวที่ต่างประเทศ
“ชานนท์มาหาพี่หน่อยได้มั้ย พี่คิดถึงชานนท์มากนะรู้หรือเปล่า” เบญจมาศพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่อ่อนหวานมาก ๆ
“ได้สิครับพี่จะให้ผมไปหาที่ไหนดีครับ” ชานนท์พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นที่เธอโทรมาหาเขาอยากใช้บริการเขาเพราะตอนนี้เขาต้องการเงินไปใช้หนี้การพนัน
“มาหาพี่ที่คอนโดได้มั้ย เดี๋ยวพี่ให้ค่าเดินทางด้วย” เบญจมาศพูดขึ้นมาด้วยความดีใจที่ชานนท์ยอมมาหาเขาทันทีที่เธอต้องการ
“ได้ครับส่งโลเคชั่นมาให้ผมแล้วผมจะออกไปในทันที”
หลังจากที่ชานนท์วางสายจากเบญจมาศ เธอก็ส่งโลเคชั่นไปให้เขาแล้วชานนท์ก็รีบออกไปหาเธอทันที
“วันนี้แหละจะไถเงินให้ได้เยอะ ๆ เลยอี ผอ.หน้าโง่” ชานนท์พูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะหึหึในลำคออย่างร้ายกาจ
คอนโดมิเนียมสุดหรูของเบญจมาศ
เบญจมาศที่รอเขาอยู่ที่คอนโดตอนนี้เธอได้จัดห้องนอนของเธอให้บรรยากาศเร้าใจมาก ๆ แม้แต่ร่างกายของเธอตอนนี้ก็ใส่ชุดสุดเซ็กซี่รอเขามาหา
ชานนท์มาถึงหน้าคอนโดมิเนียมของเธอ เธอจึงใส่ชุดคลุมลงไปรับเขาขึ้นมาบนห้องของเธอ
เมื่อทั้งสองขึ้นมาบนห้องเธอก็ถอดเสื้อคลุมของเธอออก เผยให้เห็นเธอในชุดนอนสุดเซ็กซี่ที่พร้อมจะขยี้ใจของชานนท์ทุกเมื่อ
“ทำไมวันนี้พี่เบญถึงได้เซ็กซี่น่ากินขนาดนี้ครับเนี่ย” ชานนท์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอด้วยสายตาที่หื่นกระหาย
“พี่ก็ต้องเซ็กซี่สิ เพราะพี่อยากให้ชานนท์ชอบพี่ไง” เบญจมาศพูดแล้วก็เดินไปจูบที่ปากของเขาในทันทีอย่างเร่าร้อน
“อืม อือ” เสียงครางในลำคอของทั้งสองคนดังขึ้นมาทันทีเมื่อลิ้นของเขาสอดเข้าไปดูดเลียกันอย่างเร่าร้อน
ทั้งสองจูบกันเดินเข้ามาในห้องนอนของเธอที่ถูกตกแต่งให้บรรยากาศภายในห้องนอนของเธอมันเร่าร้อนมากขึ้นกว่าเดิมแต่สิ่งที่เขาสนใจไม่ใช่บรรยากาศของห้องนอนแต่เป็นเงินที่มันถูกวางอยู่บนโต๊ะข้าเตียงนอนของเธอ
เงินนั้นเป็นเงินที่เธอได้มาจากการปล่อยเช่าห้องให้กับนักศึกษาแต่เธอยังไม่มีเวลาเอาไปฝากที่ธนาคาร ทำให้มันวางอยู่ตรงนั้นโดยที่เธอไม่คิดว่าจะมีใครที่จะเอาไปได้เพราะมันอยู่ในห้องนอนของเธอ
ชานนท์ที่เป็นหนี้พนันหลายแสนและเขาก็ต้องการเงินไปใช้หนี้ภายในสัปดาห์นี้ทำให้เขาหน้ามืดตามัวคิดที่จะปล้นเงินในถุงนั้นของเธอ ทั้ง ๆ ที่ถ้าเขาขอความช่วยเหลือเธอดี ๆ เธอก็น่าจะให้แต่เขากลับไม่ได้คิดถึงข้อนั้น ความโลภทำให้เขาคิดเรื่องเลว ๆ ขึ้นมาได้
ไม่ทันที่เบญจมาศจะได้สัมผัสรสรักที่แสนเร่าร้อนจากเขา เธอก็ต้องโดนเขาจับเธอโยนไปที่เตียงอย่างแรงพร้อมกับคำขู่ที่หลั่งไหลออกมามากมายจากปากของเขา
“อีแก่ มึงอยู่นิ่ง ๆ เลยไม่อย่างนั้นมึงจะโดนดี” ชานนท์พูดขึ้นมาเสียงดังจนตอนนี้เธอตกใจและปรับอารมณ์ไม่ทันเพราะอยู่ ๆ เขาก็ดูโหดร้ายและดุดันขึ้นมา
“ทำไมชานนท์พูดกับพี่อย่างนั้นล่ะ” เบญจมาศพูดขึ้นมาพร้อมกับมองเขาด้วยความหวาดกลัว
“อย่างมึงมันไม่ใช่พี่หรอกต้องเรียกว่าป้าต่างหาก เอาเงินนั่นมาให้กูไม่อย่างนั้นมึงตาย” ชานนท์ชี้ไปที่เงินในถุงนั้นที่วางอยู่ข้างเตียง
“อยากได้ทำไมไม่บอกพี่ดี ๆ ทำไมต้องพูดไม่ดีกับพี่อย่างนี้ด้วย” เบญจมาศที่เริ่มรู้แล้วว่าคน ๆ นี้ไม่น่าคบ
“ถ้าบอกมึงแล้วมึงจะให้อย่างนั้นหรอ ถุย” ชานนท์พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอแล้วก็หัวเราะออกมา
“ก็ใช่ไงพี่ให้ได้ทุกอย่างขอแค่บอก”
“ถ้าอย่างนั้นมึงก็เอาชีวิตของมึงให้กูแล้วกัน” ชานนท์พูดขึ้นมาพร้อมกับชักปืนที่อยู่ในกางเกงของเขาขึ้นมาแล้วชี้ไปที่เบญจมาศในทันที
เบญจมาศที่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบวิ่งไปที่ระเบียงแล้วกระโดดลงไปข้างล่างที่มีสระว่ายน้ำทันทีความโชคดีของเธอก็คือห้องของเธออยู่แค่ชั้นที่สามเท่านั้นแต่ที่เธอโชคร้ายก็คือเธอว่ายน้ำไม่เป็นและสระนี้ก็ท่วมหัวของเธอแน่นอน
ชานนท์รีบหยิบเงินนั่นแล้วก็รีบออกไปจากห้องทันทีพร้อมกับงงว่าทำไมเธอต้องกระโดดด้วยเพราะเขาแค่ขู่ให้เธอเอาเงินมาให้เท่านั้น
“อะไรของมันว่ะเนี่ยอีแก่ ตายหรือเปล่าว่ะเนี่ย ไม่เอาแล้วไม่อยู่แล้ว” ชานนท์พูดไปก็วิ่งออกไป
ยามที่เฝ้าคอนโดได้ยินเสียงดังก็วิ่งมาดูที่สระว่ายน้ำทันทีซึ่งกว่าที่ยามจะวิ่งมาถึงเธอก็จมน้ำลงไปแล้วแต่ยามก็เห็นว่าเธอกำลังจมจึงกระโดดลงไปช่วยแล้วรีบปบมพยาบาลเธอแต่เธอก็ไม่รู้สึกตัวแต่พอจับชีพจรก็เต้นเบามาก ๆ เธอจึงถูกนำตัวส่งไปที่โรงพยาบาลในทันที
ชานนท์ที่เห็นว่ายามกระโดดลงไปช่วยเธอก็รีบวิ่งหนีไปที่รถแล้วก็กลับไปที่บ้านพักก่อนจะรีบเก็บของย้ายออกจากบ้านพักพร้อมกับเงินที่เขาปล้นมาจากเบญจมาศ
“ไม่อยู่แล้วโว้ย!!! ไปแล้วโว้ย!!!” ชานนท์พูดขึ้นมาพร้อมกับเก็บของอย่างลุกลี้ลุกลนเขาออกจากบ้านพักไปในตอนดึกของวันนั้นด้วยความเร่งรีบเขาขับรถออกมาไกลมากแล้วแต่เขาลืมเงินที่เขาขโมยมันมาจากเธอที่ห้องพักทำให้เขาต้องย้อนกลับไปที่บ้านพักแต่พอเขากลับไปก็เห็นรถตำรวจจอดอยู่หน้าบ้านพัก เขาจึงต้องรีบขับรถออกไปจากตรงนั้นทันทีเพราะเขากลัวความผิด