ภพที่จะรัก...รักที่จะพบ

5 ชีวิตที่ไม่ต้องการอะไร

5

ชีวิตที่ไม่ต้องการอะไร

ร่างไร้วิญญาณของเบญจมาศนอนแน่นิ่งที่ห้องไอซียูตอนนี้เธอมีเครื่องต่าง ๆ ที่พยุงชีวิตของเธอไว้เท่านั้นเพราะรอญาติของเธอคนเดียวที่อยู่ต่างประเทศให้มาตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับชีวิตของเธอนั่นก็คือพี่ชายต่างบิดาของเธอ

ในขณะที่ร่างกายของเธอนอนนิ่ง ๆ อยู่ที่โรงพยาบาลดวงวิญญาณของเธอก็กำลังล่องลอยอยู่ที่ไหนสักแห่งโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้มันกำลังจะไปที่ไหนแต่วิญญาณของเธอตอนนี้เหมือนกำลังอยู่ยุคที่ไม่ใช่สมัยปัจจุบันแน่นอนเพราะตึกรามบ้านช่องก็เหมือนโบราณมาก ๆ ตอนนี้วิญญาณของเธอล่องลอยมาที่บ้านหลังหนึ่งที่มีงานแต่งงานยิ่งใหญ่มาก ๆ ลูกสาวบ้านนี้ต้องเป็นลูกสาวของผู้ดีมีเงินอย่างแน่นอน

“บัวตูม ๆ ลูก ขบวนขันหมากจากเจ้าบ่าวกำลังจะมาแล้วทำไมลูกถึงไม่ยอมแต่งตัวสักทีล่ะลูก อย่าให้แม่ต้องหนักใจอย่างนี้จะได้ไหม” เสียงของพวงแม่ของเธอพูดขึ้นกับลูกสาวของเธอที่นั่งร้องไห้อย่างหนัก

“ขบวนขันหมากอย่างนั้นหรอ งานแต่งงานแล้วทำไมน้องคนนี้ถึงได้นั่งร้องไห้อย่างนี้” เบญจมาศที่ยืนอยู่ในเหตุการณ์นั้นแต่ไม่มีใครเห็นเธอเพราะเธอเป็นแค่วิญญาณเร่ร่อนเท่านั้นในตอนนี้

“แม่อยากให้ลูกแต่งกับชายเจ้าชู้มักมากอย่างพี่ทองแท้มากอย่างนั้น เหตุใดแม่ท่านถึงไม่แต่งเองล่ะเจ้าคะ ลูกไม่อยากได้เขาเป็นคู่ของลูกเลยสักนิด” บัวตูมพูดออกมาทั้งน้ำตาแต่เหมือนว่าคนเป็นแม่จะไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอ

“เหตุใดเจ้าถึงได้พูดอย่างนั้น พ่อทองแท้เหมาะสมกับลูกที่สุดแล้ว อย่าได้พูดให้มันมากความรีบแต่งตัวเข้า” พวงพูดขึ้นมาโดยไม่ได้สนใจความรู้สึกของเธอเลยสักนิด

“ท่านแม่ถ้าลูกบอกท่านแม่ว่าลูกไม่อยากแต่งท่านแม่คงไม่ฟังที่ลูกบอก ถ้าในเมื่อชีวิตที่ลูกไม่ได้เลือกคือชีวิตที่ท่านแม่อยากให้ลูกเป็นแต่ชีวิตที่ลูกต้องการท่านแม่ไม่เข้าใจ ถ้าเป็นอย่างนั้นแล้วลูกก็ขอให้ท่านแม่มีความสุขกับสิ่งที่ท่านแม่ต้องการ” บัวตูมพูดขึ้นมาทั้งน้ำตาแล้วก็วิ่งลงจากเรือนของเธอแล้วตรงไปที่สระน้ำหลังบ้าน แม่ของนางเรียกนางพร้อมกับบอกให้คนจับนางไว้แต่ไม่รู้ว่าเธอเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงไม่มีใครจับเธอไว้ได้เลยสักคน

“นี่มันอะไรกันเนี่ย” วิญญาณของเบญจมาศก็วิ่งตามเธอมาแล้วก็ลุ้นว่าเธอจะทำอะไรต่อไป

ตูม!!! เสียงกระโดดลงน้ำของบัวตูมดังไปทั่วบริเวณนั้น ผู้คนต่างตกใจที่บัวตูมกระโดดน้ำลงไป แม่ของเธอก็รีบขอให้คนกระโดดลงไปช่วยเพราะเธอว่ายน้ำไม่เป็น แม่ของเธอร้องห่มร้องไห้เพราะไม่คิดว่าลูกสาวของเธอจะตัดสินใจอย่างนี้

เบญจมาศที่เห็นอย่างนั้นก็กระโดดลงไปช่วยเธอแต่อยู่ ๆ ก็มีแสงสีทองอยู่ภายในน้ำแล้วก็ดูดวิญญาณของเธอเข้าไปในร่างกายของบัวตูมส่วนวิญญาณของบัวตูมก็ล่องลอยไปตามเวรและกรรมของเธอ

ไม่นานก็มีคนช่วยบัวตูมขึ้นมาจากน้ำแม่ของเธอดีใจมาก ๆ ที่เธอขึ้นมาจากน้ำได้อย่างปลอดภัยโดยไม่รู้เลยว่าเธอคนนี้ไม่ใช่ลูกสาวของตน

“บัวตูมไม่เป็นอันใดใช่ไหมลูก ขวัญเอยขวัญมานะลูก” พวงเข้าไปกอดลูกสาวของเธอทั้งน้ำตา ในตอนนั้นขบวนขันหมากก็ใกล้เข้ามาแล้ว แม่ของบัวตูมก็ให้เธอแต่งตัวตามที่เธอตั้งใจเหมือนเดิม

เบญจมาศที่อยู่ในร่างกายของบัวตูมเมื่อเธอแต่งตัวเสร็จเธอก็รู้สึกพิเศษที่เธอได้ร่างกายใหม่ที่ทั้งสวย ทั้งสาวโดยไม่ได้ศัลยกรรมให้เจ็บตัว

“นี่เราสวยสาวขนาดนี้เลยหรอเนี่ย” เธอพูดขึ้นมาแล้วก็ยืนหมุนอยู่หน้ากระจกภายในห้องนอนของเธอ

“สวยมากเลยลูกแม่ วันนี้ลูกจะต้องแต่งงานออกเรือนกับทองแท้แม่ขอให้หนูมีความสุขนะลูก” พวงพูดขึ้นเหมือนว่าไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่ลูกสาวพึ่งกระโดดน้ำฆ่าตัวตายเพราะไม่อยากแต่งงาน

“หนูสวยจริง ๆ หรอคะ ไม่มีใครชมหนูมานานแล้วนะคะ” เธอพูดขึ้นมาด้วยท่าทีที่ร่าเริงมาก ๆ ที่ได้ยินคนชมว่าเธอสวย

“สวยมากลูกของแม่สวยที่สุดเลย อารมณ์ดีอย่างนี้แสดงว่าลูกยอมแต่งงานกับพี่ทองแท้แล้วหรือ” พวงดูมีความสุขที่เห็นลูกสาวร่าเริง

“พี่ทองแท้หล่อหรือเปล่าคะ”

“งามมากลูก งามกว่าใครในละแวกนี้” พวงพูดขึ้นมาด้วยความดีใจจนลืมสงสัยในกิริยาท่าทางการพูดจาของลูกสาวของเธอที่เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน

“ถ้าอย่างนั้นแต่งค่ะ แต่งเลย ๆ” เธอพูดขึ้นมาด้วยความดีใจที่จะได้แต่งงานกับคนหล่อ ๆ ทั้งที่ตัวเองพึ่งตายมาเพราะคนหล่อ ๆ

ขบวนขันหมากของทองแท้มาถึงที่บ้านของบัวตูมเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นหน้าของทองแท้ เธอตะลึงมากที่เขาหล่อโดนใจเธอมาก ๆ

“ตายแล้วได้ผัวหล่ออย่างนี้เลยหรอเนี่ย โดนใจแม่ ผอ.จริงๆ” เธอพูดเบา ๆ คนเดียวพลางยิ้มให้กับทองแท้จนทองแท้เองก็นึกแปลกใจเพราะปกติที่เจอกันบัวตูมต้องทำหน้าบึ้งตึงใส่เขาอย่างนี้ทุกที

งานแต่งงานผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นแม้ว่าคนที่เป็นบัวตูมจะไม่ใช่บัวตูมอีกต่อไปก็ตาม คนที่มีความสุขที่สุดก็น่าจะเป็นแม่ของบัวตูมที่เห็นลูกได้แต่งงานอย่างที่ใจของเธอหวัง