ไม่อยากรักก็ต้องรัก

5 แอบรักแอบชอบ

5

แอบรักแอบชอบ

มลชญาไปมหาวิทยาลัยด้วยความตื่นเต้นเพราะเธออยากเล่าเรื่องนี้ให้กับชลธิชาฟังเรื่องที่เธอจะได้หมั้นหมายกับออสตินเพราะเพื่อนของเธอก็รู้ดีว่าเธอแอบรักแอบชอบออสติน

“โมเดลวันนี้ทำไมแกถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างนี้ฉันเห็นแกตั้งแต่ในห้องเรียนแล้วนะ” ชลธิชาพูดขึ้นมาในขณะที่กำลังเดินไปที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย

“ก็ฉันอารมณ์ดีฉันมีเรื่องดีๆ ในชีวิตที่ฉันรอคอยมาตลอดชีวิตของฉัน” มลชญาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของชลธิชาอย่างอารมณ์ดีแต่ก็ยังไม่ได้บอกชลธิชาว่าเรื่องอะไรที่เป็นเรื่องดีๆ ในชีวิตของเธอ

“เรื่องอะไรทำไมแกไม่พูดออกมาล่ะ โมเดลแกพูดอย่างนี้ยิ่งทำให้ฉันอยากรู้” ชลิชาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเพื่อนที่เดินยิ้มไม่พูดไม่จาจนทั้งสองมาถึงโรงอาหารของมหาวิทยาลัย

ชลธิชาสั่งอาหารเสร็จเธอมานั่งรออาหารก็เริ่มยิงคำถามกับมลชญาทันที

“โมเดลเล่าสักทีฉันอยากรู้แทบทนไม่ไหวแล้ว” ชลธิชาพูดขึ้นมาด้วยความอยากรู้

“ฉันกำลังจะได้หมั้นกับออสติน” มลชญาพูดขึ้นมาเขินๆ แต่คนฟังอย่างชลธิชาที่ตกใจเผลอกรี๊ดออกมาเสียงดังจนผู้คนที่อยู่โรงอาหารภายในมหาวิทยาลัยต้องหันมามองเธอเป็นตาเดียว จนชลธิชาต้องยกมือขอโทษที่เสียงดัง

“แกจะร้องทำไมเสียงดังเนี่ย” มลชญาพูดขึ้นเพราะเธอเริ่มอายที่มีคนมองมาที่พวกเธอ

“ก็ฉันตกใจ แกพูดจริงๆ หรือแกแค่พูดเล่นเนี่ยโมเดลฉันไม่ตลกด้วยหรอกนะ” ชลธิชาก็ยังไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนของเธอพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วมันจะเป็นเรื่องจริงเพราะมันไม่สามารถเป็นไปได้ ความเป็นได้มีแค่ห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น

“แต่ที่ฉันพูดมันเป็นเรื่องจริง”

“แกไปแอบคบกับออสตินตอนไหนหรือแกท้องจนต้องหมั้นกันสายฟ้าแลบขนาดนี้” ชลธิชาลุกขึ้นยืนเพื่อมองดูท้องของเธอว่าท้องของเธอโตขึ้นหรือเปล่า

“นี่แกพูดบ้าอะไรของแกมัดหมี่ ฉันไม่ได้ท้องไม่ต้องมามองฉันอย่างนี้” มลชญาพูดพร้อมกับทำมือให้ชลธิชานั่งลงอย่างเดิม

“ถ้าแกไม่ได้ท้องแล้วทำไมออสตินถึงได้มาหมั้นกับแกอย่างนี้ล่ะ” ชลธิชาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเธอด้วยความสงสัยอีกครั้งเพราะเธออยากรู้เหลือเกินแต่เธอก็ต้องหยุดความอยากรู้นั้นเพราะอาหารที่พวกเธอสั่งเสร็จพอดีและแม่ค้าที่ร้านอาหารก็เรียกลำดับของพวกเธอพอดีทำให้ทั้งสองต้องเดินไปเอาอาหาร

“แกนี่มันแกล้งฉันอย่างนี้ทุกทีสินะ ยิ่งรู้ว่าฉันเป็นคนที่ไม่ชอบรอคอยแกก็ยิ่งไม่เล่าให้เสร็จสักที แกมันร้ายยัยโมเดล”

“ก็จะเล่าอยู่แล้วแต่อาหารมันเสร็จพอดีจะให้ฉันทำยังไง ถ้าอย่างนั้นก็กินไปด้วยคุยไปด้วยก็แล้วกัน”

ครั้งแรกที่มลชญาได้เจอกับออสตินคืองานวันเกิดของพ่อของออสตินแล้วเธอได้ไปด้วยตอนนั้นเธอน่าจะอายุ 14 ปี กำลังเป็นสาวน้อยวัยละอ่อนที่กำลังเริ่มรู้จักกับความรักเมื่อได้เจอกับเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันก็ทำให้เธอตกหลุมรักเขาในทันที และเธอก็แอบรักแอบชอบออสตินมาจนถึงทุกวันนี้ไม่ว่าใครจะมาจีบเธอก็ไม่ได้สนใจใครเลยจนเพื่อนสนิทของเธอหาว่าเธอไร้สาระที่ไปรอคอยความรักจากคนที่เขาไม่ได้รักเธออย่างนี้

“แล้วเมื่อไหร่แกจะเล่าสักทีนั่งยิ้มอยู่ได้ข้าวก็กินอิ่มแล้วเนี่ย” ชลธิชาทวงทันทีเพราะถ้าให้เธอรอนานไปกว่านี้มีหวังชลธิชาได้ใจขาดดิ้นแน่นอน

“เล่าแล้วๆ จริงๆ แล้วออสตินไม่ได้รักฉันแล้วอยากหมั้นกับฉันหรอกนะแต่พ่อกับแม่ของออสตินอยากให้แต่งงานกับฉันแต่นางไม่ยอมก็เลยแค่หมั้นไว้ก่อน” มลชญาพูดขึ้นมาทำให้ชลธิชายิ่งสงสัยไปกันใหญ่ว่าไม่ได้รักกันแล้วจะแต่งงานหรือหมั้นกันได้ยังไง

“ออสตินไม่ได้รักแกแล้วจะหมั้นหรือแต่งงานกันไปได้ยังไง” ชลิชาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจว่าจะเป็นยังไงต่อไป

“ออสตินไม่ได้รักฉันแต่ฉันรักเขา ฉันจะเป็นคนทำให้เขารักฉันเอง” มลชญาพูดขึ้นมาอย่างมั่นใจว่าเธอจะทำให้ออสตินรักเธอให้ได้

“แกจะทำได้ยังไง อย่าบอกนะว่าแกจะยอมเอาร่างกายของแกเข้าแลกเพื่อให้ได้เขามาเป็นของแก” ชลธิชาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจว่าเพื่อนจะกล้าทำอย่างที่เธอเอ่ยออกมา

“ไม่รู้เหมือนกันแต่ฉันคิดว่าความรักของฉันที่มีต่อเขาน่าจะทำให้เขาหันมามองฉันบ้างแต่ถ้าความรักของฉันมันไม่ได้ผลฉันก็คงต้องทำอย่างที่แกพูด ช่วยไม่ได้ก็ฉันรักของฉัน” ชลธิชาที่ไม่เห็นด้วยแต่เธอก็เข้าใจว่าคนที่รักใครสักคนมากๆ ก็คงยอมทำทุกอย่างต่อให้เตือนยังไงไปก็คงไม่ฟังแน่นอน

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่าที่แกคิดจะทำมันดีหรือไม่ดีแต่ฉันเข้าใจว่าแกรักและชอบออสตินมากแค่ไหน ฉันเอาใจช่วยนะให้ความรักของแกที่มีต่อออสตินทำให้ออสตินมองเห็นมันขึ้นมาบ้างแม้ตอนนี้จะยังไม่มีเลยสักนิดเพราะตอนนี้ออสตินเดินมากับสาวที่ไหนไม่รู้” ชลธิชาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่ออสตินที่เดินตรงมาทางนี้ที่เธอกับมลชญา

มลชญาหันไปมองก็เจอหน้าของออสตินที่มองมาที่เธอราวกับว่าไม่รู้จักเธอทั้งๆ ที่เธอกับเขาอีกสองเดือนก็ต้องหมั้นกันแล้ว แม้เธอจะรู้ว่าออสตินไม่ได้รักเธอแต่เธอก็จะทำให้ออสตินรักเธอให้ได้