ไม่อยากรักก็ต้องรัก

7 ฉันรักนายออสติน

7

ฉันรักนายออสติน

ในขณะที่ชลธิชาชวนให้มลชญาไปจากตรงนั้นและออสตินเองก็กำลังจะเดินไปจากตรงนั้นแต่มลชญากลับไม่ยอมไปจากตรงนั้นและไม่ยอมให้ออสตินไปจากตรงนั้น

“ออสตินอย่าพึ่งไป” มลชญาเดินไปหาออสตินแล้วก็จับที่ไหล่ของออสตินให้หันมามองหน้าของเธอ

“อะไรของเธออีกเนี่ยฉันไม่มีเวลามาคุยกับเธอหรอกนะแต่ถ้าเธออยากได้ฉันมากเธอก็ไปขอให้แม่ของเธอมาขอฉันแต่งงานเลยสิ” ออสตินพูดขึ้นมาอย่างเลือดเย็นอีกครั้ง

“นายคิดว่าฉันอยากมารบกวนนายอย่างนี้หรือไง ฉันก็ไม่ได้อยากทำอย่างนี้หรอกนะ แต่หัวใจของฉัน หัวใจที่มันไม่รักดีของฉันมันสั่งให้ฉันหน้าด้านมาทำอะไรอย่างนี้ทั้งๆ ที่รู้ว่านายไม่แม้จะอยากมองอยากคุยกับฉันเลยสักนิด” มลชญาเอ่ยออกมาทั้งน้ำตาจนชลธิชาเองก็แทบจะร้องไห้ตามมลชญาเพราะเธอรู้ดีว่าเพื่อนของเธอรักและคลั่งออสตินแค่ไหน

“เธออย่ามาบีบน้ำตาหน่อยได้มั้ย รำคาญแล้วก็ไม่ต้องมาพูดอะไรอย่างนี้ตรงนี้ได้มั้ย” ออสตินยังคงเลือดเย็นกับเธอไม่เลิกเพราะความเข้าใจที่เขามีต่อเธอมันไปในทางที่ไม่ดี

“ฉันไม่ได้บีบน้ำตาแต่ฉันอยากให้นายที่เกลียดฉันไม่ชอบฉันฟังไว้ว่าที่ฉันทำไปเพราะฉันรักนายออสติน แล้วฉันก็จะไม่หมั้นกับนายเพราะฉันไม่อยากบังคับจิตใจของใคร” เมื่อสิ้นสุดเสียงคำว่ารักที่เธอเอ่ยออกมาเธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักแล้วก็เดินไปจากตรงนั้นทั้งน้ำตา

บวรพจน์รีบเอาถุงที่มลชญาตั้งใจนำมันมาให้ออสตินแต่ออสตินกลับไม่อยากได้มัน เขาเอามันไปให้ชลธิชาเพื่อให้เธอเอาไปให้มลชญา

“ผมขอโทษโมเดลแทนออสตินด้วยนะ” บวรพจน์บอกกับชลิชาด้วยความรู้สึกผิดแทนเพื่อนของเขา ชลธิชาพยักหน้าตอบรับเขาแล้วก็รีบเดินไปตามหลังของมลชญาไปด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้เพราะตอนนี้มลชญาเดินไปไกลมากๆ แล้ว

“โมเดลรอฉันด้วย” ชลธิชาตะโกนตามหลังของเพื่อนเสียงดังพร้อมกับเสียงวิ่งที่ดังตามหลังเพื่อนของเธอ

มลชญาวิ่งไปนั่งที่ใต้ต้นไม้แห่งหนึ่งแล้วเธอก็ร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจและเสียใจ เธอไม่ได้ต้องการให้ออสตินรับรักเธอแต่เธอก็แค่ต้องการให้เขาได้รู้และมองเห็นความรักของเธอบ้าง

ฮึก!!! ฮึก!!! ฮือ!!! ฮือ!!! เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของมลชญาดังขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับร่างกายที่สั่นเทา

“โมเดลไม่เป็นไรนะเธอยังมีฉันเป็นเพื่อนนะ” ชลธิชาพูดกับมลชญาแล้วก็เดินไปนั่งข้างๆ เธอด้วยความห่วงใย

“ฉันเสียใจฉันไม่รู้เลยว่าฉันทำผิดอะไร ฉันแค่อยากซื้อของให้เขาอย่างที่ใจของฉันต้องการแค่นั้น เขาไม่รักฉันก็ไม่เป็นไร ตลอดเวลาที่ผ่านมีฉันเสียดายความรู้สึกของฉันมากๆ” มลชญาพูดไปก็ร้องไห้ไปด้วยความเสียใจ

“ฉันเตือนเธอแล้วโมเดลที่ฉันเตือนก็เพราะว่าฉันไม่อยากให้เธอต้องเสียใจอย่างนี้ไงฉันรักแกนะเพื่อน” ชลธิชากอดเธอไว้แน่นแล้วก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ร้องไห้ออกมาเป็นเพื่อนของโมเดล

“ขอบใจแกมากเพื่อนต่อจากนี้ฉันจะรักตัวเองและฉันจะไม่รักใครทั้งนั้นเพราะฉันไม่ไหวจริงๆ กับนิสัยของออสตินฉันไม่คิดว่าเขาจะเป็นขนาดนี้” มลชญาพูดขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

“ไม่เป็นไรนะ วันนี้เราไปเที่ยวกันมั้ยวันนี้ฉันเลี้ยงเอง” ชลิชาชวนมลชญาไปเที่ยวเพื่อให้เธอลืมเรื่องราวเศร้าๆ นี้ให้ได้

“ไปก็ไป ฉันจะดื่มให้ลืมมันไปเลยไอ้คนใจร้าย ฮือๆ ๆ” มลชญาพูดขึ้นชลธิชาคิดว่าเธอหายแล้วที่ไหนได้พอพูดถึงออสตินขึ้นมาก็ร้องไห้ออกมาอีกซะอย่างนั้น

มลชญากลับมาที่บ้านด้วยดวงตาที่แดงก่ำพร้อมกับถุงกระดาษที่เธอเอามันไปให้ออสตินแต่โดนเขาปัดมันทิ้งอย่างไม่ใยดี มลชญาเดินเข้ามาในบ้าน ลักขณาที่เห็นตาของลูกสาวๆ แดงๆ ก็รีบถามขึ้นมาด้วยความห่วงใย

“โมเดลลูกหนูร้องไห้ทำไมไหนบอกแม่มาสิมีใครทำอะไรหนูหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ แต่ที่หนูอยากบอกแม่ก็คือเรื่องหมั้นหนูขอไม่หมั้นแล้วนะคะเพราะหนูไม่อยากต้องบังคับให้ใครต้องมาหมั้นกับหนูเพราะเขาไม่ได้รักหนู” มลชญาพูดขึ้นมาลักขณาก็เข้าใจลูกสาวของเธอและรู้ว่าลูกสาวของเธอแอบชอบแอบรักออสตินมานานแค่ไหน

“แม่รู้นะว่าที่หนูยอมหมั้นในตอนแรกเพราะหนูรักออสตินแต่เขาไม่ได้รักหนูใช่มั้ยล่ะ ไม่เป็นไรนะลูกแม่จะทำตามที่ใจของหนูต้องการเพราะความต้องการของลูกสำคัญที่สุดแล้วสำหรับคนเป็นแม่” ลักขณาพูดออกมาอย่างนั้นยิ่งทำให้บ่อน้ำตาของเธอแตกออกมาอีกครั้ง

“แม่ ฮือๆ ๆ” มลชญากอดแม่ของเธอแน่นแล้วก็ปล่อยโฮออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันเสียงดังและดูน้ำตาไหลไม่มีท่าทีจะหยุดเพราะแม่ของเธอคือความปลอดภัยของเธอในทุกๆ ด้าน ไม่ว่าเรื่องอะไรแม่ของเธอพร้อมรับฟังปัญหาของเธอเสมอ

“ร้องออกมาลูกแม่พร้อมอยู่ข้างๆ ลูกของแม่เสมอพรุ่งนี้แม่จะเข้าไปคุยเรื่องหมั้นให้นะลูก” ลักขณากอดเธอไว้อย่างนั้นจนเธอร้เองไห้ออกมาจนพอ

มลชญาขออนุญาตแม่ของเธอไปเที่ยวกับเพื่อนซึ่งแม่ก็อนุญาตเพราะเธอก็เข้าใจว่าลูกสาวเป็นวัยรุ่นที่กำลังสนุกกับการใช้ชีวิตแต่เธอก็คอยห้ามถ้ามันมากเกินไปหรือบ่อยเกินไปก็ต้องเว้นระยะในการเที่ยวลงมาบ้าง