ตอนที่ 28 กว่าจะได้พบหน้า
"บ้านป้อกรอยู่ที่นี่เหยอฮับ แล้วป้อกรคนไหนเหยอ" เด็กชายคิมหันต์มองไปรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแปลกตาผู้คนที่เดินขวักไขว่กันไปมา ไม่มีท่าทีจะง่วงเหงาหาวนอน หากเป็นที่ต่างจังหวัดป่านนี้ก็คงจะพาปิดไฟมืดมิดนอนหลับกันไปหมดแล้ว
"ไม่ใช่ครับ มันดึกแล้ว แม่ก็เลยพาน้องคิมมาหาที่นอนก่อน เดี๋ยวเราค่อยไปหาพ่อกรตอนเช้า" หญิงสาวก้มลงไปบอกลูกชาย เธอยืนมือไปรับกุญแจจากพนักงานต้อนรับที่หน้าเคาน์เตอร์
"มืดแย้วเหยอ จำไมถึงมีแสงล่ะ" เด็กชายเอียงคอถามอย่างไม่เข้าใจ เมืองมหานครผู้ไม่เคยหลับใหล และเป็นเช่นนี้มาตลอดจึงเป็นสิ่งที่น่าตื่นตาตื่นใจของคิมหันต์เป็นอย่างมาก
"มันดึกแล้วครับ ที่ลูกเห็นมันคือแสงไฟน่ะ เข้ามาครับ" พิมพ์มาดาจูงมือลูกชายเข้ามาในลิฟต์ หญิงสาวมองดูท่าทางตื่น ๆ ของลูกชายอย่างขำ ๆ ปกติคิมหันต์เป็นเด็กอารมณ์ดีและไม่เคยกลัวใคร ออกไปทางทะเล้นเหมือนอย่างพลพัช
