บทที่3(1) ให้บทเรียน
1351 Words
“จัดการแล้วใช่ไหม”
“เรียบร้อยครับ พรุ่งนี้นายท่านรออ่านข่าวหน้าหนึ่งบนหน้าหนังสือพิมพ์ได้เลยครับ”
“ดีมาก”
“นายท่านต้องการสั่งอะไรเพิ่มเติมไหมครับ”
“ยังก่อน รอดูท่าทีฝั่งนั้นก่อน หากมันยังไม่เข็ดก็จัดการถอนรากถอนโคตรมันให้หมด”
“ครับ”
“นายไปพักผ่อนเถอะกรรชัย วันนี้นายเหนื่อยมามากแล้ว”
“ครับนายท่าน”
รังสิมันต์วางสายโทรศัพท์จากกรรชัย ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้เขาควรนอนแล้ว แต่ไม่ เขาไม่อาจข่มตาหลับได้หากยังมีเรื่องค้างคาใจที่ไม่ได้รับการสะสาง ซึ่งตอนนี้เรื่องค้างคาใจมันได้รับการสะสางไปแล้ว รังสิมันต์พึงพอใจ
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดี ในมือถือแก้วไวน์ชั้นดี ตาทอดมองไปยังทิวทัศน์ของตึกสูงที่ตั้งตระการตาเลี่ยงรายกันเต็มไปหมด มันสวยงามเพราะแสงสีไฟหลากหลายดวงบนยอดตึกที่เปิดส่องสว่าง บ้างก็เป็นแสงไฟจากป้ายโฆษณา รังสิมันต์ดื่มด่ำกับรสชาติไวน์และบรรยากาศอันงดงามยามค่ำคืน เมื่อไวน์หมดแก้วเขาจึงพาตัวเองเดินกลับเข้าห้องนอน
มันถึงเวลาพักผ่อนของเขาแล้ว
“คุณป๋าขา”
หญิงสาวเบียดเนื้อเบียดตัวเข้าหาไออุ่นทันทีที่เขาขึ้นเตียงมานอนเคียงข้างเธอ รังสิมันต์จรดริมฝีปากลงบนหน้าผากนูนได้รูป เขาลูบศีรษะเธอเบาๆ อย่างปลอบโยนแล้วคุยกับเธอ
“ยังไม่หลับอีกเหรอ”
“หนูดาวหลับแล้วค่ะแต่หนูดาวรู้สึกหนาว”
“ฉันทำให้เธอตื่นเหรอหนูดาว”
“ใช่ค่ะ คุณป๋าออกไปนานจังเลยค่ะ”
“ฉันไปคุยโทรศัพท์”
“คุณป๋ากลับมาแล้ว หนูดาวไม่หนาวแล้วค่ะ”
เธอไม่ง้อแงกับเขาและไม่ถามเหตุผล ดาวประดับไม่ใช่ผู้หญิงงี่เง่าเซ้าซี้เก่ง เธอรู้จับเว้นระยะห่างความเป็นส่วนตัวให้เขาและเธอเสมอ รังสิมันต์รู้สึกพอใจมาก เขาเลือกคนไม่ผิดเลยจริงๆ
“นอนเถอะ ดึกมากแล้ว”
“ฝันดีนะคะ”
“อืม”
เธอมีหมอนให้หนุนแต่เธอไม่ยอมหนุน ซึ่งรังสิมันต์ก็ดันเป็นชายหนุ่มใจดีเฉพาะกับนางบำเรอคนงาม เขาสละแขนล่ำๆ ของเขาให้เธอใช้หนุนนอน โดยขอรางวัลตอบแทนเป็นการโอบกอดร่างนุ่มนิ่ม ไม่รู้ว่าใครได้เปรียบหรือเสียเปรียบ ตอนี้รังสิมันต์ล้าเหลือเกิน ชายหนุ่มนอนหลับอย่างรวดเร็ว
แต่หญิงสาวยังไม่หลับ
เธอนอนมองเขาในความมืดแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ต่อหน้าคนอื่นเขาดูเข้าถึงยากและเย็นชา แต่เมื่ออยู่กับเธอในห้องปิดประตูมิดชิดหรืออยู่กันสองต่อสอง รังสิมันต์เป็นผู้ชายที่อบอุ่นและใจดีมาก เธอไม่อยากเชื่อเลยกับสิ่งที่ได้เห็นและรับมาจากเขา
แต่มันเกิดขึ้นแล้ว ดาวประดับรู้สึกเป็นสุขใจยิ่งนัก
ทว่า...
ในความสุขก็ยังมีความทุกข์ใจอยู่ด้วยส่วนหนึ่ง มันเป็นเรื่องยากเกินกว่าจะหักห้ามใจ แม้เธอจะระวังตัวแล้วก็ตาม แต่เสน่ห์ของรังสิมันต์มันล้นหลามมากและมีอิทธิพลมากเกินกว่าเธอต้านทานไหว ยิ่งเขาอ่อนโยนและแสนดีกับเธอมากเท่าไร มันยิ่งมีผลต่อหัวใจเธอมากเท่านั้น
ดาวประดับยอมรับตรงๆ เธอกำลังรู้สึก ‘หวั่นไหว’ แต่ดาวประดับรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว ผู้หญิงที่เหมาะกับรังสิมันต์ต้องเป็นเหมือนหยาดน้ำค้างบริสุทธิ์กลางหุบเขา ไม่ใช่ดอกไม้ริมทางอย่างเธอ
‘คุณป๋าขา ไม่ต้องห่วงนะคะ แม้หนูดาวหักห้ามใจไม่ได้แต่หนูดาวจะไม่ทำให้คุณป๋าอึดอัด ความรักของหนูดาวมันจะเป็นความลับตราบนานเท่านาน หนูดาวสัญญาว่าจะไม่แพร่งพรายให้ใครได้รู้’
หญิงสาวโอบกอดเขาแล้วกระชับอ้อมกอดเบียดตัวเข้าหา ใบหน้าซุกกับอกกว้าง เธอนอนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มหวานท่ามกลางความมืดสนิท
-------
“ไอ้เปรต!! ไอ้เหี้ย!! ไอ้สวะ!!”
เสี่ยมงคลหัวเสียอย่างหนักตั้งแต่เมื่อคืน คลับสุดหรูย่านทองหล่อของเสี่ยมงคลถูกตำรวจลงพื้นที่ ไม่เพียงแค่นั้น แต่ตำรวจที่มาดันรู้ลึกทุกซอกทุกมุมของคลับ รู้กระทั่งว่าเสี่ยมงคลเปิดคลับบังหน้า ส่วนฉากหลังคือสถานที่ซ่องซุ่มค้าขายเนื้อสดไม่จำกัดอายุ อีกทั้งยังมีสตูดิโอถ่ายทำหนังโป๊อีกด้วย
เสี่ยมงคลต้องอับอายขายขี้หน้าเมื่อถูกสังคมรุมประณามผ่านโซเชียลที่ส่งต่อข่าวกันเร็วราวกับจรวด เรื่องมันจะจบแน่ เสี่ยมงคลมีอิทธิพล มีผู้อยู่เบื้องใหญ่ใหญ่โต ทว่ากลับไม่มีใครกล้ายืนมือเข้ามาช่วยเหลือ เมื่อฝั่งตรงข้ามคือรังสิมันต์
ใครไหนเลยจะกล้าต่อกรกับรังสิมันต์ เมื่อก่อนเสี่ยมงคลก็ไม่ค่อยอยากเชื่อถึงชื่อเสียงความโหดของรังสิมันต์ ทว่าตอนนี้เสี่ยมงคลเริ่มเชื่อแล้วล่ะ เสี่ยมงคลท้าทายรังสิมันต์ ท้าทายโดยไม่กลัวตาย รังสิมันต์เตือนเสี่ยมงคลแล้ว แต่เสี่ยมงคลก็ยังท้าทายอำนาจไม่เลิกรา ดังนั้นรังสิมันต์จึงให้บทเรียนราคาแพงแก่เสี่ยมงคล เป็นรางวัลกะทันหันจนเสี่ยมงคลตั้งรับไม่ทัน ทุกอย่างมันเลยยิ่งดูแย่มากกว่าที่ควรจะเป็น
“บ้าเอ๊ย!!!”
“เสี่ยจะเอายังไงต่อครับ”
“ติดต่อไอ้เปรตนั่นสิ”
“ได้ครับเสี่ย”
ลูกน้องรีบกุรีกุจอติดต่อรังสิมันต์ให้เสี่ยมงคล ทางฝั่งนั้นก็เล่นตัวเหลือเกิน โทรเป็นสิบยี่สิบสายถึงยอมรับโทรศัพท์ เสี่ยมงคลอารมณ์เสียมาก แต่เมื่อได้คุยโทรศัพท์ก็เสียงอ่อนเสียงหวานใส่รังสิมันต์อย่างคนตอแหล
“สวัสดีครับคุณรังสิมันต์ นี่ผมเสี่ยมงคลเองนะครับ”
“เสี่ยโทรหาผมมีธุระอะไรด่วนหรือเปล่า”
“คือเรื่องที่เกิดขึ้น อย่าเอาเรื่องเสี่ยเลยนะ”
“ก่อนหน้านั้นเสี่ยไม่ได้พูดกับลูกน้องผมแบบนี้นี่”
“เสี่ยผิดไปแล้วคุณรังสิมันต์”
น้ำเสียงอ่อนเว้าวอนมาก ลืมสิ้นความจองหองก่อนหน้าไปหมด ซึ่งรังสิมันต์ก็ไม่ได้ให้ความเมตตาแต่อย่างใด แต่ก็ไม่ได้ใจร้ายเพราะนี่คือการสั่งสอนขั้นแรกเท่านั้น
“ทุกอย่างจะเป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมาย เสี่ยดิ้นร้นเอาเองก็แล้วกัน ครั้งนี้เป็นบทเรียน อย่ามาจองหองกับผมและ....เลิกยุ่งกับดาวประดับ หากมีครั้งที่สองผมจะขุดรากถอนโคนเสี่ยจนไม่มีแม่แต่แผ่นดินอยู่”
“ครับคุณรังสิมันต์ เสี่ยผิดไปแล้ว เสี่ยยอมรับเงื่อนไขนี้ครับ”
“ก็ดี ผมมีงานด่วนคงต้องขอวางสาย”
“ครับ”
รังสิมันต์วางสายไป เสี่ยมงคลก็กลับกลายเป็นคนละคน “โธ่โว้ย!!” โทรศัพท์เครื่องหรูราคาแพงในมือถูกขวางปาราวกับมันเป็นสิ่งของไร้ค่าไร้ความหมาย
“ไอ้เปรต!! กูเกลียดมึง!!”
“จัดการมันเลยไหมครับเสี่ย” ลูกน้องเป็นตัวส่งเสริมคอยยุแยง
เสี่ยมงคลหันมองลูกน้องตาเขม็ง จัดการเหรอ? เห็นอยู่ว่าใครเป็นรองกว่ากันยังจะยุงแยงไม่เข้าท่า เสี่ยมงคลคว้ากล่องกระดาษทิชชูแล้วขวางไปยังศีรษะของลูกน้องอย่างแม่นยำ
ผัวะ!!!
“โอ๊ยยยยย!!”
“มึงนี่มันเลี้ยงเสียข้าวสุขจริงๆ กูเป็นรองมันขนาดนี้ จะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้ แค่วันนี้ก็ก็พ่ายแพ้ยับเยินแล้ว บอกทนายและคนของเราไปจัดการเรื่องคดีซะ ทุกอย่างต้องจบสวยมากที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“ครับเสี่ย”
เมื่อลับหลังลูกน้อง เสี่ยมงคลโทรหาผู้อยู่เบื้องหลังความเลวของเสี่ยมงคลในทุกเรื่อง เสี่ยมงคลต้องร่ำร้องอ่อนวอนอย่างคนไร้ศักดิ์ศรี เพื่อให้ทางนายใหญ่เข้ามาช่วยเหลือเสี่ยมงคล มันยากลำบากมาก แม้แต่นายใหญ่ก็ยังไม่กล้าช่วยเหลือ แต่เสี่ยมงคลก็พยายามพูดเกลี่ยกล่อมวิถีทุกทางจนสำเร็จ
เสี่ยมงคลว้าวุ่นและวุ่นวายมาก ไม่เป็นอันกินอันนอน ต้องวิ่งวุ่นไปพร้อมกับลูกน้องเพื่อดิ้นรนเอาตัวรอดจากคดี เพราะมีสื่อโซเชียลมันจึงทำให้ทุกอย่างยาก ทุกคนจับตามองคดีนี้ และมันทำให้ลูกเมียหลวงเมียน้อยของเสี่ยมงคลต้องอับอาย จนแทบเอาปีบคลุมศีรษะเดินออกจากบ้านได้อยู่แล้ว
- Writer
