บทที่2(1) หนูดาวเป็นของคุณป๋าคนเดียว
1538 Words
“หนูดาว”
“เสี่ยมงคล” ดาวประดับเรียกชื่อคนที่ยืนแจกรอยยิ้มเจ้าชู้ให้ตรงหน้า เสี่ยมงคลมองเธอด้วยสายตาอ่านกินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าและยังไม่วายหันเหความสนใจไปยังเรนเดียร์เพื่อนสนิทของดาวประดับอีกด้วย ดาวประดับเอาตัวมาบังเรนเดียร์เอาไว้ให้หลบอยู่ข้างหลัง
“อะไรกันหนูดาว”
“เพื่อนของฉันไม่เหมาะให้เสี่ยแทะโลมหรอกนะคะ”
“หากเพื่อนของหนูดาวไม่เหมาะงั้นเสี่ยมองแค่หนูดาวก็ได้นะ หากหนูดาวต้องการอย่างนั้น”
ดาวประดับกลอกตามองบน หากรู้ว่ายุ่งกับเสี่ยมงคลแล้วจะถูกบุกรุกความเป็นส่วนตัวล่ะก็ เธอคงไม่ยุ่ง ดาวประดับพาเรนเดียร์มาหาของอร่อยทานในห้าง โดยมีกรรชัยทำหน้าที่ขับรถรับส่ง และตอนนี้กรรชัยขอตัวไปคุยโทรศัพท์ซึ่งเป็นธุระด่วนจากรังสิมันต์ ดาวประดับจึงพาเรนเดียร์เดินรอกรรชัยแล้วก็มาพบตาเฒ่าหัวพญานาค
“ฉันไม่ต้องการให้เสี่ยสนใจฉันหรือเพื่อนของฉันค่ะ”
“แต่เสี่ยสนใจหนูดาวนะ เมื่อไหร่จะมาซบอกเสี่ยสักที”
“อย่าพูดลามปามนะเสี่ย”
ดาวประดับไม่เคยซบอกใคร เธอรับจ้างเป็นพริตตี้และรับจ้างเป็นเพื่อนเที่ยวและนัดทานข้าวเท่านั้น ส่วนเรื่องบนเตียงดาวประดับยังไม่เคย มีเพียงรังสิมันต์เท่านั้นที่เธอยอมให้ลึกซึ้งได้มากที่สุด เสี่ยมงคลกำลังพูดจาชวนให้เข้าใจผิด
“เดี๋ยวนี้กล้าเบ่งกับเสี่ยแล้วเหรอหนูดาว”
“ขอตัวนะคะ”
ดาวประดับจับมือเรนเดียร์แล้วพาเดินย้อนกลับเพื่อหลีกหนีเสี่ยมงคล แต่เสี่ยมงคลไม่ยอม เดินเข้ามาขวางด้วยตัวเองยังไม่พอยังให้ลูกน้องร่างบึกบึนมาขวางทางเดินอีกด้วย
“เดี๋ยวสิหนูดาว ไหนๆ เราก็เจอกันแล้ว ทานข้าวกับเสี่ยสักมื้อสิแล้วเสี่ยจะจ่ายให้อย่างงาม จ่ายมากกว่าไอ้เศรษฐีหน้าอ่อนนั่นซะอีก”
“เกรงว่าเสี่ยมงคลต้องผิดหวังแล้วครับ”
เสียงเข้มของกรรชัยดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้ามาหยุดยืนตรงกลางระหว่างเสี่ยมงคลและสองสาว กรรชัยมองเสี่ยมงคลและลูกน้องโดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว กรรชัยไม่ใช่ลูกน้องกระจอกหรอกนะ เขาเป็นถึงมือขวาของรังสิมันต์ ใช้อาวุธเป็นทุกชนิด ส่วนเรื่องต่อสู้ลูกน้องของเสี่ยมงคลเทียบเขาไม่ติด แม้แต่คำว่ากระจอกยังดูฝีมือดีกว่าลูกน้องของเสี่ยมงคล
“หมารับใช้ของไอ้รังสิมันต์สินะ”
“ต่อหน้าคุณเรียกเจ้านายผมว่าคุณรังสิมันต์นี่ครับ”
กรรชัยจดจำได้ทุกคนที่เข้ามาในชีวิตของรังสิมันต์ เขามีความจำเป็นเลิศ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเข้ามาทักทายหรือเข้ามาเป็นมิตร ยิ่งเข้ามาเพื่อประกาศความเป็นศัตรูกรรชัยไม่ลืม เขามีหน้าที่ปกป้องรังสิมันต์และคนที่รังสิมันต์ต้องการอยากให้ปกป้อง ตอนนี้ชื่อของเสี่ยมงคลเพิ่มเข้าไปอยู่ในบัญชีดำของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้วล่ะ
“สิทธิ์ของกูหรือเปล่าไอ้หมารับใช้”
“ครับ สิทธิ์ของเสี่ยจะเรียกเจ้านายผมหรือผมยังไงก็แล้วแต่เสี่ย แต่ขอเตือนสักนิดนะครับ อย่างยุ่งกับคนของนายท่าน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน ระวังจะเอาชีวิตไม่รอดนะครับ”
“เหอะ...ใหญ่มาจากไหนกูไม่กลัวหรอก”
“แล้วผมจะรายงานนายท่านให้นะครับ”
“หนูดาวจ๋าเสี่ยต้องกลับแล้วนะ หวังว่าหนูดาวจะยอมมาทานข้าวกับเสี่ยสักมื้อนะ เสี่ยจะตอบแทนให้อย่างงาม ไปกลับ!!” เสี่ยมงคลล่ำราดาวประดับอย่างยั่วยวนแล้วหันไปบอกลูกน้องให้กลับ ไม่มีการต่อสู้หรือทำสงครามน้ำลายต่อ
“คุณดาว คุณเรนเดียร์ ไม่เป็นไรนะครับ ขอโทษด้วยที่ผมปล่อยให้คุณทั้งสองต้องถูกตาเฒ่านั้นพูดจาจาบจ้วง”
“อย่าคิดมากเลยค่ะ เราไปกินข้าวกันดีกว่า”
“ครับเชิญทางนี้ครับ”
กรรชัยเดินนำหน้าให้สองสาวเดินตามหลัง ดาวประดับหันไปหาเรนเดียร์ที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีเท่านั้น “ไม่เป็นไรนะเรนเดียร์”
“อืม....กลัวนิดหน่อยน่ะ เพิ่งเคยพบเคยจอพวกตาแก่โรคจิต”
“ขอโทษที่พามาเจอคนประเภทนี้นะ”
“ฉันไม่เป็นไรหรอก แต่เธอน่ะสิ อย่าเอาตัวไปใกล้ตาแก่นั่นเชียว สายตาหื่นชะมัดเลย”
“คิกๆ เขาคงหื่นมากสินะ สาวบริสุทธิ์อย่างเธอถึงกับสัมผัสได้”
“ก็ใช่น่ะสิ น่ากลัวมากด้วย”
“โอ๋ๆ” ดาวประดับโอบไหล่เรนเดียร์แล้วเอาแก้มไปแนบแก้มเรนเดียร์ เรนเดียร์ถึงกับสะดุ้งแล้วพยายามจะผลักไสเนื่องจากเริ่มมีคนมอง ดาวประดับหัวเราะคิกคัก
“ปล่อยเลยนะ เดี๋ยวคนเข้าใจผิดคิดว่าเราเป็นคู่เลสเบี้ยนกันอีกหรอก”
“ที่รักจ๋า”
“ยัยดาว!!”
“ที่รักกกกกกกก!!”
----
รังสิมันต์ได้รับรายงานจากกรรชัยเรื่องเสี่ยมงคลเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มเร่งตรวจความเรียบร้อยในโรงแรมสุดหรูแล้วรีบสั่งลูกน้องให้ขับรถพาเขาบึ่งมายังคอนโด ดาวประดับเลิกเรียนนานแล้ว เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง กระโปรงชุดนอนเลิกสูงเห็นแพนตี้จิ๋วผ้าลูกไม้ มันปกปิดความกลมกลึงของบั้นท้ายกลมกลึงเอาไว้ไม่มิด ชายหนุ่มดึงเนคไทออกจากคอแล้วเดินมานั่งบนเตียงเขาชะโงกหน้ามองหน้าจอโทรศัพท์เธอ
“ผู้หญิงอะไรเล่นเกมต่อสู้”
เสียงทุ้มทำให้เปลือกตาเธอมีความเคลื่อนไหว หญิงสาวค่อยปรือตาขึ้นมา ดวงตาเธอหวานฉ่ำวาวคล้ายมีน้ำขังตลอดเวลา เป็นดวงตาเศร้าที่มีเสน่ห์ รังสิมันต์ชอบจ้องมองมาก
“คุณป๋า”
เสียงหวานเรียกเขา เธอกำลังจะยันตัวลุกขึ้นมาแต่เขากดแผ่นหลังเธอเอาไว้แล้วเป็นฝ่ายเอนตัวนอนลงเคียงข้างเธอแทน ฝ่ามือหนาวงลงบนบั้นท้ายกลมกลึง หญิงสาวเบียดกายเข้ามาใกล้เขามากขึ้นจนแนบสนิทกัน
“ฉันเพิ่งมาถึง”
“หนูดาวเผลอหลับไปค่ะ”
“เล่นเกมจนเผลอหลับ”
“ค่ะ ไม่มีอะไรทำนี่คะ”
“จะไม่กินข้าวเหรอถึงใส่ชุดนอน”
“หนูดาวไม่คิดว่าคุณป๋าจะมาค้างวันนี้”
“ฉันจะค้างกับเธอ ไม่มีกำหนดกลับ”
“จริงเหรอคะ”
“เห็นฉันเป็นคนโกหกเหรอ”
“เปล่าค่ะ หนูดาวรู้ว่าคุณป๋าเป็นคนจริง”
หญิงสาวบอกด้วยเสียงหวานแล้วคลี่ยิ้มหวานให้เขาแถมไปอีกด้วย เธอใช้แขนเรียวพาดบนเอวเขา แล้วขยับตัวเปลี่ยนท่านอนคว่ำมาเป็นนอนตะแคงเข้าหาชายหนุ่มเมื่อจะได้โอบกอดและมองหน้าเขาได้ชัดๆ
“จุ๊บ!” ริมฝีปากบางเฉียบมอบจุ๊บให้หญิงสาวบนพ่วงแก้มนุ่มด้วยความเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว
“คุณป๋าอยากกินอะไรคะวันนี้”
“จะทำให้กิน?”
“ค่ะ”
“ไม่ต้องหรอก”
ชายหนุ่มปฏิเสธไม่ให้เธอทำ หญิงสาวมองเขาแล้วทำหน้าสลด ยิ่งตาเธอเศร้าอยู่แล้วพอทำหน้าสลดแบบนี้ยิ่งดูเศร้าเข้าไปอีก รังสิมันต์จึงรีบขยายความ เขาไม่ชอบทำให้ใครไม่สบายใจแล้วเข้าใจความต้องการของเขาผิด
“เราจะสั่งอาหารมากินด้วยกัน”
“แล้วหนูดาวล่ะคะ”
“ฉันจะกินเธอก่อน เพราะหากฉันกินเธอ เธอก็จะไม่มีแรงนะยัยหนูดาว”
หญิงสาวคลี่รอยยิ้มออกมาในที่สุด เธอเงยหน้าขึ้นแล้วกระถดตัวเล็กน้อยไปประทับจูบบนปลายคางเขา รังสิมันต์พลิกตัวขึ้นคร่อม ชายหนุ่มถอนเสื้อผ้าตัวเองออกขณะที่ดาวประดับก็ถอนเสื้อผ้าของเธอด้วยเช่นกัน
หนุ่มสาวเปลือยเปล่าโอบกอดกันและกันอย่างแนบชิดไปทุกสัดส่วน
ไม่มีคำพูดใด มีแต่เสียงลมหายใจที่หอบรัวและเสียงครางผะแผ่ว ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปทั่วสำรวจกายนุ่ม ฝ่ามือนุ่มไม่น้อยหน้า ที่ที่เป็นความลับของเขาและทุกพื้นที่บนกายหนาเธอก็สัมผัสมันด้วยมือเธอเช่นเดียวกัน
“คุณป๋าขา”
“ว่าไง”
“ซิกแพคคุณป๋าแน่นจังเลยค่ะ”
“ชอบไหม?”
“ชอบค่ะ หนูดาวชอบมาก”
“นมเธอก็นุ่ม”
ชายหนุ่มบอกแล้ววางมือลงบนเต้าใหญ่ทั้งสองเต้าออกแรงขย้ำหนักสลับเบา ดาวประดับเผยอปากครางแอนอกเข้าหาฝ่ามือหนา
“อะ...อ๊า...คุณป๋าขา”
“ฉันชอบมันนะ”
ไม่เพียงแค่บอกด้วยคำพูด แต่ยังแสดงความชอบโดยการกดริมฝีปากครอบครองยอดปทุมถันสีหวานอีกด้วย ชายหนุ่มทั้งดูดทั้งดุน มือฟ้อนเฟ้นนวดคลึงคล้ายกำลังรีดนมแม่โค หญิงสาวรู้สึกร้อนรุ่มในกาย เธอบิดส่ายราวกับทรมาน แต่ไม่ เธอไม่ได้ทรมาน กลับรู้สึกดีมากจนไม่อาจนอนอยู่เฉยๆ ได้ ฝ่ามือนุ่มสอดเข้าไปในกลุ่มผมหนา หญิงสาวแอ่นอกขึ้นแล้วจับศีรษะเขากดลงเข้าหาทรวงอกเธอ
- Writer
- chap_listContents
- likeADD