บทที่1(2) ค้างคืน[ร้อน]
2153 Words
ร่างสาวกระเพื่อมไหวบนกายกำยำ ปทุมใหญ่ส่ายขึ้นบนลงล่างหนักหน่วงตามจักหวะควบขี่อาชาที่เธอเป็นผู้ควบคุมจังหวะ อาชาใต้ร่างเธอช่างองอาจยิ่งนัก หญิงสาวแหงนเงยดวงหน้าหวานขึ้นมองเพดาน ความสุขใกล้เข้ามาแล้วทุกที แต่เธอยังไม่อยากมีความสุขเร็วนักเช่นเดียวกับรังสิมันต์อาชาใต้ร่างเธอ เขาไม่อยากให้เธอหยุดขี่เขาโดยเร็ว
ดังนั้นเธอจึงค่อยๆ ผ่อนความเร็วลงจนกลายเป็นเนิบนาบ
หญิงสาวเอนกายไปทางด้านหลัง ใช้ฝ่ามือทั้งสองยันกับเตียงนุ่มรับน้ำหนักเธอเอาไว้ ขาเรียวตั้งชันขึ้นคร่อมร่างหนา ท่วงท่านี้ทำให้เขาและเธอได้เห็นการแนบชิดสนิทสนมระหว่างเขาและเธออย่างชัดเจน มันเร้าอารมณ์มาก ใช่ว่าเธอไม่เขินอายเมื่อต้องเปิดเผยความเร้นลับของผู้หญิงให้เขาดู ดาวประดับมีความเขินอาย แต่เพราะเธอรู้ว่าเธองดงาม นั่นจึงทำให้เธอมีแรงผลักดันในการเปิดเผยให้เขาดูความงดงามของเธอ
“คุณป๋าขาชอบไหมคะ”
“อ๊าส์!!!”
เขากำลังจะตอบเธออยู่แล้วเชียว แต่เธอทำให้เขาเสียวซะก่อนจากเสียงพูดจึงกลายเป็นเสียงคราง เธอรูดกายเขาจึงเกือบสุดแล้วค่อยๆ รูดลงมากินทั้งกาย หมุนควงสะโพกไปมา เห็นเห็นช่วงเวลาแสนหวาน กายแกร่งปักหลักใจกลางบุบผา เขาทำเธอเบ่งบานจนแทบฉีกขาดแต่เธอกลับรับเขาเอาไว้ทั้งหมดโดยไม่ได้รับบาดแผลใดๆ
“คุณป๋าเป็นอะไรคะ”
เธอถามเขาเหมือนไม่รู้ว่าเขาเสียวเพราะเธอ นี่เรียกว่าจงใจยั่วยวนกันชัดๆ แล้วเขาก็ยั่วขึ้นซะด้วยซิ เธอถามเขา เขาก็ตอบเธอ
“เสียว”
“หว่า...ทำไมยอมรับง่ายจังเลยคะ”
“ไม่อยากถูกเด็กแกล้ง”
“ใครเด็กคะ?”
“เธอไง”
“งอนแล้วนะคะ โกรธแล้วด้วย”
“ทำยังไงล่ะ เธอเด็กจริงๆ นี่”
เขายั่วยวนเธอกลับคืนบ้าง เห็นเธอทำหน้าบึ้งมันช่างน่ารักน่าฟัดซะจริง ยอมรับว่าชอบดาวประดับ เธอแตกต่างจากนางบำเรอคนก่อนๆ ของเขา ไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญแต่ชอบทำตัวน่ารักให้เขาใจดีกับเธอ
“หนูดาวโตเป็นสาวแล้วนะคะ”
“คนที่พยายามบอกว่าตัวเองโตแล้วส่วนมากเป็นเด็กไม่รู้จักโต”
“ทำหนูดาวโกรธแล้วนะคะ”
“โกรธแล้วหนูดาวจะทำอะไรคุณป๋าได้ล่ะครับ” เขาเย้าแหย่เธออย่างน่ารักมีอารมณ์ขัน
“แล้วอย่ามาหาว่าเด็กรังแกคนแก่นะคะ”
“เด็กจะมารังแกผู้ใหญ่ได้ยังไงกัน”
“เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”
ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าเธอโตแล้ว
ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าเธอร้อนแรง
ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าเธอเด็ดดวง
ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าเธอแซบซ่านทรวง
เขารู้หมดทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่เขามีอะไรกับเธอ และเพราะเขารู้ดี ดังนั้นเขาจึงกล้ายั่วเธอให้มีโทสะแล้วเธอจะได้โชว์ความร้อนแรงสุดขีดออกมาปรนเปรอเขา
“ซี๊ดดดดดดด”
ชายหนุ่มครางซี๊ดด้วยความทรมาน เมื่อหญิงสาวถอดถอนความแข็งแกร่งออกจากกายนุ่ม แล้วจัดการกับเครื่องป้องกันของเขาไม่ให้กีดขวางเธอ ใจเขาหายวาบ แต่ไม่นายเธอก็ทำให้เขาครางเสียงหลงด้วยความเสียวซ่านอีกครั้ง
“โอ้ววววววว”
ใจกลางปทุมใหญ่เธอกักขังความแข็งแกร่งเขาเอาไว้ในนั้น หญิงสาวกรีดยิ้มยั่วยวน รังสิมันต์รู้สึกม้วนท้อง ลมหายใจหอบ กายร้อนผ่าว เธอทำให้เขาคลั่งในวินาทีต่อมา เมื่อเธอมอบความร้อนแรงโชว์ความเป็นสาวให้เขาได้เห็นผ่านร่องปทุมทันของเธอ
“ดาววววววว”
“อย่าเพิ่งอ่อนแรงนะคะคุณป๋าขา อยู่ให้เด็กแกล้งก่อนนะคะคุณป๋าขา”
“พระเจ้า!!!”
แผล็บๆ แผล็บๆ ลิ้นนุ่มตวัดปาดเลียยอดกายชายอย่างเร่าร้อน รังสิมันต์ผงกศีรษะมอง โอ้พระเจ้า! ภาพตรงหน้ามันช่างวิเศษเหลือเกิน เธอเย้ายวนหน้าหลงใหลมาก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ใบหน้าแดงระเรื่อ กายที่ปรนเปรอความสุขให้แก่เขา มันเป็นภาพติดตราตรึงใจ
รังสิมันต์คลั่งถึงขีดสุดจนลาวาทะลักออกมาจากปล่องภูเขาไฟใหญ่ทำเธอเปรอะเปื้อนไปหมด
“เอาอีกไหมคะคุณป๋าขา”
“ยัยเด็กจอมยั่ว”
เธอยิ้มหวานรับคำต่อว่าจากเขาไม่ได้สะทกสะท้านถือว่าเป็นคำชม รังสิมันต์กำลังคลั่งเพราะถูกเด็กแกล้ง เขาควรอึดและทนทานกว่านี้ แต่ถูกเธอแตะต้องร้อนแรงนิดหน่อยก็แตกพราดออกแล้ว มันไม่ควรเป็นแบบนี้ ชายหนุ่มจะไม่ยอมถูกแกล้งฝ่ายเดียว เขาจะสั่งสอนเธอบ้างว่าอย่ามาแกล้งผู้ใหญ่
กายหนาพลิกกายสาวให้นอนแทนที่แล้วเขาก็บุกเข้าไปตีเมืองหลวงของเธอ หญิงสาวจะบอกว่าเขาลืมป้องกัน แต่เธอก็บอกไม่ทัน แม้แต่เสียงครางเขายังไม่ยอมให้เธอคราง ชายหนุ่มดูดกลืนทุกเสียงที่เธอจะเปล่งออกมา สะโพกหนาตะบี้ตะบันซอยหนักหน่วงไม่ยั้งแรง ทรมานเธอจนถึงขีดสุดแล้วมอบความสุขให้แก่เธอตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า
“หึ....หนูดาวก็หนูดาวเถอะ เจอคุณป๋าหน่อยก็สลบคาอก”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กรรชัยจะเป็นคนไปรับไปส่งเธอนะ อยากไปที่ไหนหรือเที่ยวค้างคืนที่ไหนกรรชัยต้องไปด้วยทุกที่”
ความต้องการของรังสิมันต์ดาวประดับไม่ขัดข้องและไม่ถามเอาเหตุผล เมื่อรังสิมันต์ต้องการให้มันเป็นแบบนี้ เธอก็ต้องยินยอมตามความต้องการของเขา ดาวประดับไม่สงสัยในการกระทำแต่เธอเชื่อว่า ชายหนุ่มทำแบบนี้ผ่านการคิดไตร่ตรองมาอย่างดีแล้ว หากเขาอยากอธิบายเหตุผลเขาจะพูดมันเอง
“ค่ะ ดาวไม่มีปัญหา”
“ดี ฉันชอบคนว่านอนสอนง่ายนะ”
“แล้วถ้าดาวอยากดื้อ?”
“ไว้ดื้อกับฉันบนเตียงเหมือนเมื่อคืนสิ”
ดาวประดับยิ้มเขินๆ แก้มร้อนไปจนถึงลำคอจนเกิดเป็นสีแดงระเรื่อ รังสิมันต์เห็นปฏิกิริยาของเธอ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ เท่านั้น ดาวประดับคล้ายผู้หญิงก๋ากั่นแต่ก็ไม่ใช่ เธอเป็นผู้หญิงมีเสน่ห์ที่เป็นเสน่ห์ธรรมชาติเฉพาะตัว จริตการพูด การวางตัว และการอ่อย มันดูไม่น่าเกลียดแต่มันน่าเอ็นดูไปหมดเลย รังสิมันต์รู้สึกอารมณ์ดีเมื่ออยู่ใกล้ดาวประดับ เขาคิดถูกแล้วที่เซ็นสัญญาให้เธอเป็นนางบำเรอในกรงทองฝังเพชร
“คุณป๋าคะ”
“ว่าไง”
“ดาวต้องรีบไปเรียนค่ะ”
“กรรชัยรออยู่ที่ล็อบบี้”
“ค่ะ”
“อยากช็อปปิ้งอะไรบอกกรรชัยนะ ฉันให้บัตรเครดิตไว้ที่กรรชัยแล้ว”
“ค่ะคุณป๋า ดาวขอบคุณนะคะ”
หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ เธอยกมือไหว้แทบอกกว้าง รังสิมันต์รู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่ฝ่ามือหนาก็ยกขึ้นมาวางบนศีรษะของหญิงสาวแล้วลูบเบาๆ ผมเธอหอมมาก วินาทีต่อมาเขาก็ก้มหน้าลงจุมพิตบนเรือนผมนุ่มสลวย
“ตั้งใจเรียนล่ะ”
“ค่ะคุณป๋า ดาวไปก่อนนะคะ”
“อืม”
ดาวประดับส่งยิ้มหวานก่อนจาก รังสิมันต์อยากบอกให้เธอหยุดยิ้มหวานสักที เพราะมันทำให้เขารู้สึกแปลกประหลาดอย่างไรชอบกล แต่อีกความรู้สึกฝั่งหนึ่งมันกลับชอบรอยยิ้มของเธอซะอย่างนั้น
“เลิก” ชายหนุ่มสั่งความคิดตัวเอง ไม่ต้องตีกัน
กายหนาในชุดคลุมสีดำสนิท พาตัวเองไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน เขาไม่มีเวลาว่างมากนัก เพราะออกแรงจัดการกำราบเด็กดื้อจอมยั่วมากไป ทำให้ตื่นสาย แต่เขาไม่มีอาการเมื่อยล้า กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าโดยไม่ต้องพึงกาแฟหรือเครื่องดื่มชูกำลังใดๆ
ดาวประดับเหมือนยาชูกำลังของเขา
“สุชาติ”
“ครับนายท่าน”
“เดี๋ยวให้คนมาทำความสะอาดห้องด้วยนะ เตรียมเสื้อผ้าของฉันสำหรับคืนนี้และพรุ่งนี้ด้วย”
“ครับนายท่าน”
รังสิมันต์บอกความต้องการเขากับสุชาติ เขายังมีความต้องการที่จะค้างคอนโดกับนางบำเรอต่อ จากตอนแรกเขาตั้งใจจะกลับไปพบหน้าบิดา มารดา และน้องชาย แค่พักกับเธออีกสักคืนมันจะเป็นไรไป ชายหนุ่มเริ่มมีความคิดแบบนี้ เขาสามารถควบคุมตัวเองได้ แต่รังสิมันต์ไม่อยากควบคุมตัวเอง เมื่อเขาอยากอยู่ใกล้ชิดนางบำเรออีกสักคืนเขาก็ต้องอยู่ให้ได้
“สวัสดีครับพี่ชายสุดหล่อของน้องสุดหล่อกว่า”
เสียงทักทายยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างดังขึ้นเมื่อรังสิมันต์เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องทำงาน ‘นิลกาฬ’ น้องชายร่วมสายเลือดเดียวกัน รังสิมันต์มีความรักให้น้องชายมากพอๆ กับความเอือมระอา นิลกาฬคือจอมรีดไถ่
“เสนอหน้ามาทำไมแต่เช้า”
“เช้าที่ไหน สิบโมงแล้วเรียกว่าสายมากแล้วเหอะ พี่เถอะทำไมมาทำงานสายเมื่อคืนไม่ได้นอนโรงแรมหรอกเหรอ”
“ไม่เสือกได้ไหม”
“เสือกไปแล้วครับ นั่นแน่รู้นะว่าทำไมไม่นอนโรงแรมและไม่ยอมกลับไปนอนบ้าน”
“.....” รังสิมันต์มองน้องชายนิ่งไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้แสดงทีท่าหวาดกลัวน้องชายจะเอาไปขยายความให้บิดาและมารดาฟัง รังสิมันต์โตแล้ว บิดาและมารดาเข้าใจการใช้ชีวิตของเขาดี ต่อให้เขามีนางบำเรอเป็นสิบก็ไม่อาจต่อว่าหรือหักห้ามเขาได้
“ทำไมเงียบล่ะ”
“ไม่มีอะไรจะพูด”
“แต่ผมมีอะไรจะพูดนะครับ”
“ขอเงิน?”
“เปล่าครับ”
“หื้ม?” รังสิมันต์ส่งเสียงครางในลำคอแล้วมองนิลกาฬอย่างให้ความสนใจ ทุกครั้งนิลกาฬมาก็มีแต่ขอเงินใช้ตลอด พอนิลกาฬไม่ขอเงินเลยรู้สึกแปลก
“แปลกใจล่ะสิที่ผมไม่ขอเงิน”
“อืม”
นิลกาฬเผยรอยยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มหวานตาหยี รังสิมันต์ถึงบางอ้อในทันที ที่ไม่ขอเงินเพราะน้องชายต้องการขออย่างอื่นที่มันมีค่ามากกว่าเงิน รังสิมันต์ถอนหายใจเสียงดัง
“พี่อ่ะ”
“แกนี่มันจอมไถจริงๆ นะนิลกาฬ”
“รถผมใช้มาหนึ่งปีแล้วนะครับ เปลี่ยนให้ผมเถอะนะ”
“รถมีไว้ทำไม?” รังสิมันต์ถามนิลกาฬ
“มีไว้ขับไงครับ” นิลกาฬตอบ ใครเขาจะเอารถมากราบไหว้บูชา ซื้อมาก็ต้องเอามาขับสิมันถึงจะถูก
“แล้วแกขับรถทำอะไร” รังสิมันต์ยังถามต่อ
“ผมก็ขับรถไปเที่ยวบ้าง ไปเรียนบ้าง แล้วก็ไปส่งสาวๆ เข้านอนบ้าง”
“ซิ่งรถทำตัวเป็นนักแข่งรถ”
“โธ่พี่เจย์ ผมก็อยากหารายได้เสริมนี่ครับ แข่งทุกทีก็ชนะทุกทีอีกอย่างผมแข่งในสนามถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่างเลยนะครับ”
“แข่งชนะแล้วก็ยกพวกตีกันในเวลาต่อมา”
“โธ่”
“อยากได้ก็เก็บเงินซื้อเอง พี่จะออกเงินให้แค่ครึ่งหนึ่งหากเดือนนี้ทั้งเดือนแกงดเที่ยวกลางคืน”
นิลกาฬเงียบเพื่อคิด เอายังไงดีหนอ? จะหาเรื่องเล่นงานพี่ชายก็ไม่มีช่องทางให้เล่นงาน ไม่มีเรื่องข่มขู่อะไรเลยด้วย นิลกาฬเหมือนแมวน้อยที่มีลายเหมือนเสือ แต่พี่ชายของเขาเนี่ยราชสีห์ตัวจริงเสียงจริง ให้ตายเถอะ!! นี่ไงล่ะ ผลของการมีพี่ชายที่ร้ายกาจและฉลาดเกินไป
“ฉันมีเวลามานั่งรอคำตอบไม่นานนะ ฉันมีงานต้องทำต่อ”
“ก็ได้ครับ” นิลกาฬตอบเสียงเนือยๆ อย่างไม่ค่อยเต็มใจ
“เอาตามที่ฉันบอก?”
“ครับ ครึ่งหนึ่งก็ครึ่งหนึ่ง”
“ถ้าหยุดเอาเงินไปเปย์สาวๆ แกจะมีเงินไว้ซื้อรถได้หลายคันเลยล่ะ”
“ทีพี่ยังทำได้เลย”
“เพราะเงินเป็นของฉันไง ฉันหามาด้วยตัวเอง จบนะ?”
“จบครับจบ” นิลกาฬถอนกายนอนตามความยาวของโซฟา มือยกขึ้นก่ายหน้าผากคิดไม่ตก
รังสิมันต์กระตุกยิ้ม แม้นิลกาฬจะใช้เงินไม่ประหยัด แต่นิลกาฬมีเงินเก็บเยอะมาก ซึ่งนิลกาฬไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเงินเก็บของตัวเอง ดังนั้นจึงชอบทำตัวรีดไถเงินจับจ่ายจากคนในครอบครัวเวลาเงินหมด หรือบางทีเงินมันก็ยังมี แต่นิลกาฬคือนิลกาฬ มีเงินเท่าไรก็ไม่เคยพอ
ข้อดีก็มีข้อเสียก็เยอะ รังสิมันต์เหนื่อยหน่ายกับน้องชายคนนี้จริงๆ คืนนี้สงสัยต้องให้ดาวประดับช่วยคลายความเหนื่อยหน่ายของเขาที่มีต่อนิลกาฬ เขาตัดสินใจถูกแล้วล่ะ ที่จะอยู่ค้างคืนร้อนกับดาวประดับอีกหนึ่งคืน
- Writer
- chap_listContents
- likeADD