“ไม่เรียนหรือไงเลยเวลาเข้าเรียนมานานแล้วนี่”
ชายหนุ่มหลุบตามองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ บ่ายสองโมงตรงเป็นเวลาเรียนของนิลกาฬ รังสิมันต์รับรู้ตารางเรียนของนิลกาฬ เขาจึงแปลกใจเมื่อเห็นนิลกาฬไม่ยอมเข้าเรียนแต่กลับมานั่งหน้าสะล่อนอยู่ในห้องทำงานเขา
“นั่นสิครับ เลยเวลาเข้างานพี่มาตั้งชั่วโมง ผมคิดว่าพี่จะไม่มาทำงานแล้วซะอีก”
“หมายความว่ายังไง”
“นั่นสิครับหมายความว่ายังไง”
“อย่ากวนประสาท” รังสิมันต์เริ่มหงุดหงิดที่นิลกาฬพูดจาคล้ายตั้งข้อสงสัยเขาในข้อหาทำความผิดอะไรสักอย่าง
“ผมไม่ได้กวน”
“แกกำลังกวนฉันอยู่”
“เปล่าสักหน่อย”
“ไปเรียนซะนิลกาฬ อย่าให้ต้องลงไม้ลงมือ”
“กับน้องกับนุ่งก็หงุดหงิดใส่ตลอด ไม่เห็นเหมือน.....” นิลกาฬตัดพ้ออย่างคนเจ้าเล่ห์เว้นวรรคให้รังสิมันต์ร้อนใจกับความหยั่งรู้ ทว่ารังสิมันต์ก็เก็บอารมณ์ได้ดี ชายหนุ่มพยายามทำให้ตัวเองนิ่งที่สุดและใจเย็นที่สุด ก่อนถามในน้ำเสียงราบ
