“คุณป๋ากลับมาแล้ว”
ชายหนุ่มหรี่ตามองนางบำเรอสาวนิ่ง ใช่...ตอนนี้เขากลับมาถึงประเทศไทยแล้ว ทุกคืนวันแม้ไม่ได้ติดต่อเธอ แต่ให้กรรชัยกำชับถึงความผิดให้ดาวประดับได้รับรู้ทุกวันเพื่อไม่ให้เธอลืม ซึ่งเธอไม่ลืม หญิงสาวจำได้เธอจึงไม่กล้าเดินเข้ามาหาเขา เธอเอาแต่ยืนปั้นรอยยิ้มหวานส่งให้เขาทำใจดีสู้เสือ
‘หึ...ยังไงก็ไม่รอดหรอกยัยหนูดาว’
“ไม่ไปเรียน?”
“หนุดาวรู้ว่าคุณป๋าจะมาค่ะ หนูดาวเลยไม่ไปเรียน หนูดาวทำอาหารเอาไว้ให้คุณป๋าเยอะแยะเลยนะคะ”
รังสิมันต์ไม่ได้ตอบอะไร ชายหนุ่มเดินเข้ามาหาเธอทว่าคนตัวเล็กกลับก้าวถอยหลังหนีซะอย่างนั้น เธอยิ้มแต่เขาเห็นร่องรอยความประหม่าในดวงตาคู่นั้น นัยน์ตาเศร้าทรงเสน่ห์ เธอทำเหมือนจะร้องซะให้ได้ แต่ไม่ล่ะ ตาเธอมันดูเศร้าพอเธอประหม่าและมีความไม่สบายใจมันยิ่งดูเศร้ามากกว่าเดิม ซึ่งเขาไม่เห็นใจหรอกนะ คนผิดต้องโดนลงโทษ
“เดินหนีทำไม”
“คุณป๋าเด
