‘ทำไมเธอหัวเราะและยิ้มง่ายเมื่อไม่ได้อยู่กับฉัน’
‘หรือเพราะฉันขรึมและดุเกินไป’
‘แต่ฉันเป็นคนหรือเปล่า ไม่ใช่ยักษ์หรือมารที่ไหน ก็แค่...ฉันเป็นฉันแบบที่ฉันเป็น ไม่เห็นจะมีความน่ากลัวตรงไหน’
‘แต่ลูกน้องทุกคนก็กลัวฉันหรือเปล่า’
‘แต่หนูดาวไม่ใช่ลูกน้องนี่ ออกจะเป็นคนใกล้ชิดซะด้วยซ้ำ ฉันเปิดพื้นที่ให้เธอใกล้ชิดมากกว่าใคร ทำไมเธอถึงไม่สดใสและร่าเริงแบบนี้ล่ะ มันน่าจับมาตีก้นแล้วสั่งสอนใหม่นักเชียว’
ดวงตามองหน้าจอแท็บเลตเครื่องหรูขณะเดี๋ยวกันภายในหัวก็เกิดเสียงถกเถียงไปต่างๆ นาๆ รังสิมันต์รู้สึกดีที่ดาวประดับกลับมาร่าเริง ทว่าในเวลาเดียวกันรังสิมันต์ก็รู้สึกแย่ เพราะดาวประดับเลือกปฏิบัติกับเขาและเพื่อนสนิทของเธอมันแตกต่างกันจนรู้สึกร้อนในดวงตา
ต่อหน้าคนอื่นเธอกล้าที่จะหัวเราะดังๆ ดูสิ มองมุมข้างเขายังรู้เลยว่าดวงตาเศร้าโศกของเธอมันสดใสมากเมื่อเธออยู่ต่อหน้าเพื่อนของเธอ รอยยิ้มก็หวานเลิศล
