“โอ้ววว!!!”
รังสิมันต์คำรามลั่นเสียงดังก้องกังวานด้วยความทรมานแสนสาหัส เขาควรจะได้ปลดปล่อยความปรารถนาแล้วเชียว หากดาวประดับไม่แกล้งเขา เมื่อใกล้ถึงจุดสูงสุดเธอก็ปล่อยให้กายเขาล่วงหล่นตกลงมาสู่พื้นดิน พบกับความจริงน่าเจ็บปวด
เพียะ!!!
ฝ่ามือหนาฟาดลงบนบั้นท้ายกลมกลึง หญิงสาวสะดุ้งอย่างมีจริต สะดุ้งแล้วบดเบียดกายเบื้องล่างเข้าหาความแข็งแกร่ง และเขา...คนที่กำลังจะฟาดบั้นท้ายกลมกลึงอีกสักรอบสองรอบ กลับกลายเป็นวางมือหนาลงบนก้อนเนื้อนั้นแล้วขย้ำเคล้นคลึงความนุ่มเต่งตึงอย่างเร้าอารมณ์ซะอย่างนั้น
‘มึงมันบ้ารังสิมันต์!’
อดไม่ได้จนต้องสบถคำด่าใส่ตัวเอง เขาบ้ามากไม่ใช่บ้าธรรมดา นับวันยิ่งบ้าขึ้นเรื่อยๆ หัวใจไม่แข็งเหมือนเก่าเลย มันเป็นเรื่องน่าอับอาย ยิ่งเขาใจไม่แข็งกับดาวประดับ เธอยิ่งเหลิงใจไม่กลัวเขา
“คุณป๋าขาตีก้นหนูดาวทำไมคะ หนูดาวเจ็บก้นนะคะคุณป๋าขา”
ใช่!! เธอเจ็บ แต่เธอเจ็บเพราะเธอ
