วาสนานาง

ตระกูลเหอ 1

ไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไร หม่าเจี่ยซินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยกันจากด้านนอก ตอนแรกที่ตื่นขึ้นมานางยังงุนงงและยังคงสับสนอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่าตอนนี้ตนเองเป็นใครและอยู่ที่ไหน

หม่าเจี่ยซินลุกขึ้นมานั่งบิดตัวเบาๆ ไล่ความง่วงที่ยังหลงเหลืออยู่ออกไป จากนั้นก็ลงจากเตียง เดินออกจากห้องลงบันไดไปยังชั้นล่างของบ้าน

เมื่อเดินออกมาด้านนอก เสียงพูดคุยของบุรุษทั้งกลุ่มก็พากันหยุดลง เท้าของนางก็หยุดชะงักไปเพราะพวกเขาเช่นกัน

หม่าเจี่ยซินมองกลุ่มบุรุษทั้งห้าที่นั่งบ้าง ยืนบ้างด้วยความตกใจ สมองที่ควรจะทำงานราวกับหยุดชะงักไปพักหนึ่งอย่างไม่รู้ตัวไป

เหตุใดคนตระกูลเหอถึงหล่อเหลาหน้าตาดีราวกับรูปสลักแทบจะทุกคนเช่นนี้?

หม่าเจี่ยซินกวาดสายตามองคนแปลกหน้าทั้งสี่ไปทีละคนอย่างผ่านๆ ก่อนจะสรุปได้ว่า แม้พวกเขาจะมีหน้าตาคล้ายกับเหอชางอยู่บ้าง แต่ว่าแต่ละคนกลับมีความโดดเด่นที่แตกต่างกันออกไปอย่างเห็นได้ชัด

แล้วหม่าเจี่ยซินยังสามารถรู้ได้จากอายุบนใบหน้าของพวกเขาอีกว่าบุรุษสองคนที่ค่อนข้างมีอายุตรงนั้นน่าจะมีคนใดคนหนึ่งเป็นบิดาของเหอชาง ส่วนบุรุษตัวสูงใหญ่ที่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกันอีกสองคนนั้นน่าจะเป็นพี่น้องของเขา

เพียงแต่ทำไมทั้งบ้านมีแต่บุรุษเช่นนี้ สตรีหายไปไหนหมดรึ นอกจากหลิวซื่อแล้ว เหตุใดนางถึงไม่เห็นคนอื่นอีก

“เจ้าตื่นแล้วรึ ข้ากำลังจะไปปลุกเจ้าพอดี”

เหอชางที่นั่งอยู่ลุกขึ้นมาพูดกับหม่าเจี่ยซิน แล้วเดินมาช่วยประคองนางเอาไว้ จากนั้นก็พาร่างบางในอ้อมแขนเดินไปหาบิดาและพี่ชายของเขา

“อาซินนี่คือท่านพ่อทั้งสองของข้า เจ้าต้องเรียกว่าท่านพ่อใหญ่และท่านพ่อรอง ส่วนนี่คือพี่ชายทั้งสองข้า เหอหยวนกับเหอตง”

“ท่านพ่อ พี่ชาย”

หม่าเจี่ยซินคำนับพวกเขาคนละครั้งช้าๆ

“ส่วนนี่คือ เจี่ยซิน นางตอบตกลงเป็นภรรยาของข้าแล้ว”

เหอชางแนะนำให้คนในครอบครัวได้รู้จัก ประโยคต่อท้ายคำแนะนำของเขาทำให้ใบหน้าที่ค่อนข้างซีดของหม่าเจี่ยซินซับสีขึ้นมาด้วยความขัดเขิน นางจึงหันไปตวัดสายตาใส่เหอชางครั้งหนึ่ง

อยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวของเขา หม่าเจี่ยซินพบว่าเหอชางค่อนข้างแตกต่างจากภาพลักษณ์เดิมที่นางรู้จัก เพราะนอกจากเขาจะพูดมากขึ้นแล้ว ยังรู้จักหยอกล้อผู้อื่นให้เขินอายอีกด้วย

“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ตระกูลเหอของเรา”

เหอคังกล่าวต้อนรับหม่าเจี่ยซินด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่เหอเจาเพียงยิ้มอย่างยินดีมาให้เท่านั้น ส่วนเหอหยวนและเหอตงนั้น พวกเขามองนางนิ่ง มองจนหม่าเจี่ยซินรู้สึกอึดอัด

“นางตอบตกลงเป็นภรรยาของเจ้า? หมายความว่าอย่างไร แล้วพี่ใหญ่ พี่รองกับข้าล่ะ”

เหอตงละสายตาจากหม่าเจี่ยซินไปถามเหอชางผู้เป็นน้องด้วยความข้องใจ สีหน้าของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าสงสัยและไม่ชอบใจกับคำพูดเช่นนี้ของเหอชาง

“เจ้ายังไม่ได้บอกเรื่องสำคัญกับนางสินะ”

หากเหอชางเป็นคนที่มีสีหน้าเดียวและพูดน้อย เหอหยวนผู้เป็นพี่ใหญ่ของบ้านก็คงบรรยายได้ด้วยคำเดียวว่าราวกับก้อนหินที่เยือกเย็น ดวงตาคมคู่นั้นของเขาแลดูน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง เพียงแค่ตวัดไปมองผู้อื่น หม่าเจี่ยซินก็ถูกเขาทำให้สะดุ้งได้แล้ว

แต่ถึงเหอหยวนจะให้ความรู้สึกหนาวติดลบมากแค่ไหน กลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่าบุรุษผู้นี้มีรูปโฉมที่โดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง ในบรรดาพี่น้องทั้งสามของตระกูลที่ยืนอยู่ตรงหน้า เหอหยวนนับว่าหน้าตาดีที่สุด ใบหน้าของเขาหล่อเหลาจนแทบจะคล้ายเทพเซียนไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป

“ข้ายังไม่ได้พูดเรื่องนั้น”

เหอชางตอบเสียงเรียบขึ้นมาเมื่อถูกเหอหยวนถาม นั่นทำให้หม่าเจี่ยซินสงสัยขึ้นมาว่าเรื่องสำคัญที่ว่านั้นมันคือเรื่องอะไร เหตุใดเหอชางถึงไม่ได้บอกนาง

“เฮ้อ เช่นนั้นก็บอกนางเถอะ หากนางไม่ยอมรับพวกเรา เจ้าก็ส่งนางกลับไป”

เหอคังพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่กังวลเล็กน้อย แต่บุรุษทั้งสามตรงหน้าหม่าเจี่ยซินกลับพากันเงียบ นั่นยิ่งทำให้นางที่ถูกปิดบังยิ่งงุนงงและสงสัยมากขึ้นกว่าเดิม

“มีเรื่องอะไรที่ท่านไม่ได้บอกข้ารึ”

หม่าเจี่ยซินย่อมไม่ถามคนอื่น เพราะคนที่นางคุ้นเคยที่สุดมีเพียงเหอชางเท่านั้น นางจึงดึงชายเสื้อของเขาเบาๆ แล้วเอ่ยถามเขา

เหอชางหันมามองหม่าเจี่ยซินด้วยสีหน้าลังเลที่เต็มไปด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างหลากหลาย บางทีนี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาแสดงสีหน้าที่มีมากกว่าอารมณ์เดียวให้นางได้เห็น เพียงแต่หม่าเจี่ยซินไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลย เพราะนางเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมาว่า เรื่องสำคัญที่พวกพูดถึงกันนั้น อาจจะเป็นเรื่องแย่มากกว่าดี

“เจ้าไม่พูด ข้าจะเป็นคนบอกนางเอง”

เหอตงที่ค่อนข้างโผงผางมีนิสัยแตกต่างจากเหอหยวนและเหอชางไปคนละอย่าง เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับกลอกตามองพี่ชายและน้องชายด้วยความหงุดหงิด จากนั้นเขาถึงได้จับจ้องมาที่นางนิ่ง

“ให้น้องสี่เป็นคนบอกนางเอง เจ้าไปช่วยข้าทำอาหาร”

เหอหยวนเหลือบมามองหญิงสาวที่ทั้งซีดทั้งผอมที่น้องสี่ของเขาพามาอีกครั้ง แล้วลากคอเหอตงเดินออกไปด้วยกัน ส่วนเหอคังและเหอเจาผู้เป็นบิดานั้นพากันลุกขึ้นเดินออกไปจากบ้านด้วยเช่นกัน หน้าบ้านที่เคยมีคนอยู่หลายคน ยามนี้จึงเหลือเพียงเหอชางและหม่าเจี่ยซินเพียงสองคน