“ไม่มีอะไรครับ เธอเคยเป็นรุ่นน้องที่มหาลัย”
“แต่ท่าทางและน้ำเสียงของแก มันไม่ใช่”
“ไม่มีอะไรจริงๆครับ พอลแค่ตกใจไม่คิดว่า
จะเจอเธอมาอยู่กับพี่ได้ ว่าแต่..พี่เป็นอะไร
กับเธอ” เพียงพอเอ่ยถาม แม้จะพอเดา
คำตอบได้ไม่ยาก แต่ก็อยากได้ยินคำตอบ
ที่ตรงข้ามกับสิ่งที่คิด “พาไปอยู่ขนาดนั้น
ไม่ใช่เมีย จะเป็นอะไรไปได้ ถามแปลกๆ”
เพียงพบเลือกที่จะไม่ตอบความจริง
เพราะอาการของน้องชายที่แสดงออกมา
(แกต้องรู้จักลัลนามากกว่ารุ่นน้องคนนึงแน่ๆ
ทั้งอาการและท่าทางของแกมันชัดขนาดนี้
แถมกลับมาไทยกระทันหันแบบนี้คงไม่ใช่
เรื่องบังเอิญแน่ๆ ไม่ว่าแกจะรู้จักลัลนาใน
ฐานะอะไร แต่ตอนนี้ลัลนาต้องเป็นของฉัน)
“แกจะกลับบ้านเลยไหม พี่ต้องเข้าประชุม
ยาวเลยวันนี้” เพียงพบเอ่ยบอก “ไม่อ่ะ
พอลจะขอไปค้างที่คอนโดของพี่พบ”
“ไม่ได้” เสียงเข้มและหนักแน่นดังขึ้น
“พอลหนีกลับมาอ่ะ ยังไม่อยากเข้าบ้าน”
“แพทตี้ก็ยังไม่รู้ว่า
