ปมภายในใจ

902 Words

>> โรงพยาบาล << ลัลนาเอาแต่ร้องไห้ เดินวนไปวนมา อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน “น้องพีพีจะต้อง ปลอดภัย” ร่างสูงเอ่ยขึ้น ลัลนาหยุด ชะงัก “น้องพีพีจะปลอดภัยใช่ไหมค่ะ ลัลดูแลลูกไม่ดีเลย” ความเสียใจ ในครั้งนี้ทำให้เธอนึกถึงอดีตที่เคย พยายามจะลืมมัน มือบางเริ่มตบตี ใบหน้าของตัวเอง จนร่างสูงตกใจ “เฮ้ย!!! ลัลนา” เข้ามากอดเธอเอาไว้ “ชู่ว์!! ชู่ว์!! ลัลนา ใจเย็นๆ ก่อนนะ เธอทำดีที่สุดแล้ว พีพีจะต้องปลอดภัย ฉันไม่ยอมให้ลูกชายของเราเป็นอะไร อย่างแน่นอน” ร่างสูงสวมกอดหญิงสาว เอาไว้แน่น ด้วยใจสั่นๆ เพราะเขาตกใจ กับสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้น ผ่านไปเกือบ 20 นาที หมอได้ออกมาบอก ว่าเด็กปลอดภัยดี ทั้งลัลนา เพียงพบ อาม่า ต่างก็ดีใจมากที่ได้ยินข่าวดี “น้องแพ้พวก อาหารประเภทไหนบ้างครับ เราจะได้ระวัง” “ถ้าอยากได้ผลแม่นยำ ต้องมาทำเทสดูครับ แต่เบื้องต้นจากข้อมูลที่คุณแม่บอกคาดว่า แพ้อาหารประเภทถั่ว เช่น อัลมอนด์ วอลนัท” เพียงพบหันไปมองหน้าอาม่าอย่างอึ้งๆ “ลัลนา น้องพีพีกินไอติมอะไรไป ฉันจะลอง โทรไปถามที่ร้านดู” ลัลนาขมวดคิ้ว “ลัลเห็นมีอัลมอนด์แตกๆโรยด้านบนค่ะ” (ทำไมน้องพีพีแพ้อัลมอนด์เหมือนฉันเลย นี่มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่านะ) น้องพีพีอาการดีขึ้น หมอก็อนุญาตให้ กลับบ้านได้ เด็กชายตัวน้อยกลับมา ร่าเริงอีกครั้ง ร่างสูงยังภาพติดตาที่ เห็นลัลนาทำร้ายตัวเอง เขาถึงขั้นโทร หาเพื่อนที่เป็นหมอด้านจิตแพทย์ “สวัสดีค่ะพบ นึกยังไงถึงโทรมาหามิ้นท์ สบายดีใช่ไหม ไม่ได้คุยกันนานเลย” หมอสาวรู้สึกดีใจที่เพียงพบโทรหา เพราะ เขาคือผู้ชายที่เธอแอบชอบ แต่ด้วยความนิ่ง ความเย็นชาของเพียงพบ ทำให้เธอไม่กล้า สารภาพรักออกมา เพราะกลัวเสียเพื่อน “พบสบายดี คือพบมีเรื่องอยากถาม หน่อย มันจะมีสาเหตุอะไรบ้าง ที่อยู่ๆ คนเราจะถึงขั้นทำร้ายตัวเอง” “เขาน่าจะเสียใจกับอะไรบางอย่างมากๆ แล้วโทษตัวเองว่าเป็นคนผิด พอมันเกิด เหตุการณ์อะไรทำให้เสียใจมากๆอีกครั้ง เขาก็จะเอาแต่โทษตัวเองซ้ำๆ คิดถึงเรื่อง ในอดีตที่เคยเสียใจ จนมาทำร้ายตัวเอง ว่าแต่..ใครเป็นอะไรหรอค่ะ” หมอสาวเอ่ยถาม “ปะ เปล่า คนรู้จักน่ะ พอดีลูกของเขาดันเกิด อุบัติเหตุนิดหน่อย เขาดูเสียใจมากและเอาแต่ โทษตัวเองซ้ำๆจนทำร้ายตัวเอง” ร่างสูงเอ่ย “ถ้าอย่างนั้น ลูกคงเป็นสิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยว ทางจิตใจของเขา พอเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับลูก เขาก็จะสติแตก อาจถึงขั้นปลิดชีวิตตัวเองได้ เลยนะ หากวันนึงลูกหายไป” ร่างสูงกลืน น้ำลายอย่างยากลำบาก “ขอบใจมากนะ สำหรับข้อมูล” สายถูกตัดไปทันที “พะ..” หมอมิ้นท์กำลังจะชวนคุยเรื่องอื่นต่อ แต่สาย ถูกตัดไปอย่างไม่ใยดี “พบนะพบ ใจคอไม่คิด จะถามไถ่กันบ้างเลย” หมอมิ้นท์ตัดพ้อ พอวางสาย ร่างสูงก็หันไปมองลัลนาที่กำลัง นั่งเล่นกับลูกอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เวลาช่วง 3 ทุ่ม หลังที่ลัลนาพาลูกเข้านอนแล้ว เธอก็เดินออกมาจากห้องนอน เห็นร่างสูงนั่งอยู่ ในมุมมืด มีแค่แสงไฟจากทีวี “ทำไมไม่เปิดไฟ ค่ะ ดูทีวีแบบนี้มันไม่ดีต่อสายตานะคะ” เสียงหญิงสาวเอ่ยถาม “มานี่หน่อยสิ” ลัลนาเดินตรงไปหาร่างสูงนั่งลงที่โซฟาฝั่ง ตรงข้ามกับร่างสูง “มีอะไรหรือเปล่าค่ะ” “ขยับมานั่งใกล้ๆสิ ฉันไม่อยากพูดเสียงดัง เดี๋ยวลูกตื่น” ลัลนาขยับไปนั่งข้างๆ “ฉันคิดว่าจะหาพี่เลี้ยง มาช่วยอยู่กับน้องพีพี หลังเลิกเรียน จนกว่าเธอจะเลิกงาน เธอเห็นด้วยหรือเปล่า” ลัลนาจ้องมองใบหน้า ของร่างสูง ค่อยๆเผยรอยยิ้มขึ้นมา “ดีค่ะ อันที่จริง ลัลก็กำลังหาอยู่ค่ะ” “อืม งั้นก็ตามนี้นะ นั่งรอฉันตรงนี้แปปนะ” ลัลนาขมวดคิ้ว ส่วนร่างสูงลุกเดินหายเข้า ไปในห้องก่อนจะเดินออกมาพร้อมหลอดยา มือหนาบีบยาใส่ปลายนิ้วชี้ “ทะ ทำอะไรค่ะ” “แก้มเธอบวม อยู่นิ่งๆ” ปลายนิ้วค่อยๆเกลี่ย ยาบนแก้มนุ่มตามบริเวณที่บวมอย่างเบามือ “อย่าทำร้ายตัวเองหรืออย่าโทษตัวเองอีก เธอทำดีที่สุดแล้ว เข้าใจใช่ไหม” ดวงตาคู่สวย เอาแต่จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะ พยักหน้าตอบรับเบาๆ ชายหนุ่มขยับใบหน้า เข้ามาใกล้ขึ้น ริมฝีปากของทั้งคู่ค่อยๆขยับ เข้าหากันจนแตะสัมผัสกัน ลัลนาสะดุ้งตื่น จากภวังค์ ขยับตัวออก “เอ่อ ลัลขอบคุณมาก นะคะสำหรับทุกอย่าง” ยกมือไหว้ ก่อนจะรีบลุก และเดินเร็วเข้าห้องไปทันที (เห้อ เกือบไปแล้ว ลัลนา ไม่ได้นะ นั่นเจ้านายของเธอ ผู้มีพระคุณ อย่าแม้แต่จะคิด สติ ลัลนามีสติหน่อย) ลัลนาเอาแต่พึมพำกับตัวเอง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more