ลัลนาเดินไปนั่งกับกลุ่มพวกแม่ๆของเพื่อนลูก
เพื่อพูดคุย กินอาหารและนั่งมองดูลูกชายเล่น
บ้านบอลเป่าลมกับเพื่อนๆ
>>กลุ่มเพื่อนของเพียงพอ
“เห็นมึงตามหาลัลนามาตั้งนาน ทำไมอยู่ๆ
กลายมาเป็นพี่สะใภ้มึงได้วะ” เอเจเพื่อนสนิท
ของเพียงพอเอ่ยถาม “เออจริง ตอนนั้นมึงดู
คลั่งมาก ถึงขั้นวางยา รวบหัวรวบหางน้องเขา
ทำไมอยู่ๆกลายเป็นงี้ไปได้วะ” ปริญเอ่ยสมทบ
“ใช่ว่ากู จะแฮปปี้ซะที่ไหนล่ะ แต่กูทำอะไร
ไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว กูทำเลวกับลัลไว้เยอะ
ได้แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ที่เหลือแล้วแต่โชคชะตา”
เพียงพอเอ่ยอย่างยอมรับและปลงในชีวิต
“เชี้ย!! คนอย่างมึง เชื่อเรื่องโชคชะตาตั้งแต่
เมื่อไหร่กันวะ” พศุนั่งฟังอยู่นานเอ่ยถามขึ้น
อย่างไม่เข้าใจ “เพราะพี่พบไง ทำให้กูเชื่อ
พวกมึงลองคิดดูดิ พี่พบมีโอกาสจะได้เจอลัล
สักกี่เปอร์เซ็นต์กันวะ กูเป็นคนวางยาลัลแท้ๆ
แต่ลัลดันหนีจนไปเจอพี่ชายของกูได้ แถมเขา
มีอะไรก
