ใจคอไม่ดี

901 Words

>>คอนโด<< ร่างสูงพอเคลียร์งานจนเสร็จ เขาก็รีบกลับ คอนโดทันที เปิดประตูเข้ามาก็รู้สึกถึง ความเงียบแปลกๆ ร่างสูงเดินสำรวจ ทุกมุมของคอนโด ก็ไม่เห็นทั้งลัลนา และลูกชายของเธอ เขารีบเดินเข้าไปดู ที่ตู้เสื้อผ้า ทุกอย่างถูกจัดวางอย่าง เรียบร้อย (ของอยู่ครบ หายไปไหนกัน) มือหนาคว้ามือถือกดโทรออก “สวัสดีค่ะ” เสียงลัลนารับสายแต่ก็มีเสียง รอบๆดังแทรกเข้ามา “เธออยู่ที่ไหน” “เอิ่ม อาม่าชวนมาเดินเล่นที่ห้างค่ะ น้องพีพีกับอาม่าเล่นเครื่องเล่นกันอยู่ ลัลไม่ค่อยได้ยินเลยค่ะ ท่าน.. พี่พบ มีอะไรด่วนหรือเปล่าค่ะ” ร่างสูงขมวดคิ้ว “ห้างไหน ฉันจะรีบไป” พอรู้พิกัดเขาก็รีบ ขับรถตามไปทันที (อาม่าคิดจะทำอะไร ของอาม่าเนี้ย มาก็ไม่คิดจะบอก เห้อ) มือหนากำแน่น เท้าเหยียบคันเร่งมิด ร่างสูงก้าวเดินตรงไปโซนของเล่นเด็ก ยืนท้าวเอวมองอาม่ากับเด็กชายตัวน้อย กำลังเล่นแข่งรถกันอยู่ (นี่มันอะไรกันวะ อาม่าเนี้ยนะ นั่งเล่นเครื่องเล่นกับเด็ก) ร่างสูงเดินมาหยุดข้างหลังของลัลนา ที่ยืนถือของพะรุงพะรังอยู่ “ทำไมไม่โทรบอกฉันว่าอาม่ามา” น้ำเสียงดุดันดังขึ้นจากข้างหลัง ลัลนาค่อยๆหันมา หน้าตาหงอยลงกับ คำถาม “อาม่าสั่งไม่ให้โทรค่ะ ลัลก็เลย..” “อืม เธอไม่ผิดหรอก สงสัยครั้งก่อนฉันคุย กับอาม่าไม่เคลียร์เอง” เขารู้สึกหงุดหงิด อย่างไม่เข้าใจตัวเอง เหมือนเขากำลัง กลัวว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า จะหาย ไปจากชีวิตของเขา หญิงชราจุงแขนของ เด็กน้อยเดินเข้ามาหาลัลนา “อาม่า” ร่างสูงเอ่ยสั้นๆ “แกมาทำไรที่นี่ตาพบ” “พบมากกว่าต้องถามอาม่าว่ามาทำอะไร” “คุณพ่อครับ อาม่าพาเล่นเกมส์สนุกมาก” เด็กตัวน้อยรีบเอ่ยด้วยความไร้เดียงสา “ครับ ไว้คุณพ่อจะพามาอีกนะครับ แต่ตอนนี้เราไปกินไอติมกันก่อนดีกว่า” ร่างสูงบอกให้ลัลนาพาลูกไปกินไอติมรอ เพราะเขามีเรื่องต้องคุย ต้องเคลียร์ กับอาม่าของเขาก่อน ลัลนาจุงลูกชาย พาไปนั่งรอที่ร้านไอติม ส่วนเพียงพบ ก็จุงแขนอาม่าไปคุยที่ร้านกาแฟ “อาม่าต้องการอะไรครับ” เพียงพบเอ่ยถาม “ต้องการเหลนไง บอกไปไม่รู้กี่รอบแล้ว” หญิงชราเอ่ยตอบอย่างน้ำเสียงน้อยใจ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับลูกของลัลนาด้วย” “อาม่ารักและเอ็นดู 2 แม่ลูก ถ้าอยากให้ ย้ายไปอยู่ที่บ้าน แกจะว่ายังไง” “ไม่ได้ พบไม่ให้ไป ไม่อยากให้ลัลนา รู้สึกอึดอัดใจ ถ้าไปอยู่ที่บ้าน” เพียงพบ รีบตอบปฎิเสธทันที “ท่าทางแกจะหวง ลัลนาเกินคำว่าสงสาร อยากช่วยเหลือ” หญิงชราเอ่ยขึ้น “จะเหตุผลไหนก็ช่าง ลัลนากับลูกต้องอยู่ในความดูแลของพบ” “แกเอาอะไรมาพูดตาพบ มันแค่การช่วย เหลือแค่ระยะสั้นๆ ยังไงวันหนึ่งแกก็ต้อง แต่งงานมีครอบครัว ให้ลัลนากับพีพีไป อยู่กับอาม่าจะดีกว่า” ร่างสูงส่ายหน้า “พบจะไม่แต่งงาน ใครก็มาบังคับหรือ บงการชีวิตของพบไม่ได้” หญิงชราได้ยิน ถึงกับถอนหายใจ “ถ้าแก่ตัวไป แกจะอยู่ ตัวคนเดียว แกไม่เหงาหรือยังไง ตาพบ” ร่างสูงเงียบครุ่นคิด “ไม่เหงาครับ เพราะ พบมีลัลนากับน้องพีพีอยู่” หญิงชราจ้อง มองหน้าของหลานชาย “ยังไง 2 แม่ลูก ก็เป็นแค่คนอื่น วันนึงเธอก็ต้องไปมีชีวิต ของเธอ ถึงเธอจะมีลูกแล้ว แต่เธอก็ยัง ทั้งสาว ทั้งสวยอยู่ วันนึงเธอก็ต้องไปมี คนรักใหม่ ครอบครัวใหม่ แกจะให้เธอ มาอยู่กับแกแบบนี้ไปเรื่อยๆไม่ได้หรอก” เพียงพบเผยยิ้มขึ้นด้วยรอยยิ้มของคน เจ้าเล่ห์ “แกฟังสิ่งที่อาม่าพูดหรือเปล่า” “ฟังครับ พบก็ฟังอยู่ไง” หญิงชราบิดแขน ร่างสูงอย่างหมั่นไส้ “โอ้ยยย พบเจ็บนะ” “อาม่าพูดจริงจังกับแก แต่แกกลับทำเป็น หูทวนลม มันน่านัก” ร่างสูงอมยิ้ม “ถ้าลัลนาไปมีครอบครัวใหม่ อาม่าจะ คิดถึงน้องพีพีหรือเปล่า” หญิงชราหน้า เศร้าลงทันทีที่ถูกถาม ร่างสูงลุกขึ้นยืน “อาม่าไม่ต้องเศร้าไปหรอก พบพึ่งไป รับรองบุตรเป็นพ่อถูกต้องตามกฏหมาย ให้น้องพีพีเมื่อเช้านี้เอง” หญิงชราตาเบิก กว้างขึ้นทันที ระหว่างย่าหลานกำลังคุยกัน ลัลนาอุ้มลูกชายวิ่งผ่านร้านกาแฟไป เสียง ผู้คนโวยวาย ตกใจ เพียงพบหันไปเห็น “นั่นมัน..” เพียงพบวิ่งตามไปทันที ลัลนาที่ กำลังสติแตก อุ้มลูกชายวิ่งไปหารถแท็กซี่ มือหนาคว้าแขนของเธอเอาไว้ทัน “พีพีเป็นไร” “แพ้อะไรในไอติมไม่รู้ค่ะ” “เอามานี่ ฉันอุ้มเอง” ทั้งคู่รีบวิ่งไปที่รถ เพียงพบเหยียบรถตรงไปโรงพยาบาล ที่ใกล้ที่สุด เด็กชายตัวน้อยถูกส่งเข้า ห้องฉุกเฉินทันที

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more