ขอโทษ..ผู้มีพระคุณ

896 Words

ร่างสูงที่ยืนแอบดูอยู่ ค่อยๆเผยยิ้มขึ้นมา (เด็กดื้ออย่างเธอ ถ้าฉันพูดดีๆด้วย เธอคง ไม่ชอบสินะ ดูเธอกลัวพ่อตัวจริงของลูกเธอ มากเลยสินะ ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร) ช่วงเย็นลัลนาก็ทำอาหารเมนูพิเศษตั้งใจ ขอโทษผู้มีพระคุณ ร่างสูงก้าวเดินออกจาก ห้องนอน มาถึงโต๊ะอาหาร ถึงกับยืนค้าง “นี่มันวันพิเศษอะไร ทำไมอาหารเยอะจังเลย” ร่างสูงก้าวเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ลัลนาลุก ขึ้นยืนยกมือไหว้ “เมื่อตอนบ่ายลัลขอโทษ ท่านประธานด้วยนะคะ ที่พูดจาไม่ดีออกไป” ใบหน้าหล่อคมพยักรับเบาๆ “อืม ฉันก็..” “คุณพ่อนั่งสิครับ” มือน้อยๆขยับเก้าอี้ให้ ร่างสูงลงนั่ง “บริกรตัวน้อยอายุถึงเกณฑ์ แล้วหรอ หื้มม” ร่างสูงพูดหยอกเย้าเด็ก ชายตัวน้อยที่ทำท่าเป็นพนักงานเสิร์ฟ “ทานคู่กับไวน์นะคะ” ลัลนาเดินถือไวน์ เข้ามายืนรอเท ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าสวยที่ไร้เครื่องสำอางค์ แม้จะอยู่ในเสื้อผ้าเก่าแต่เธอก็ดูสวยกว่า พวกผู้หญิงที่แต่งตัวดีๆแพงๆตั้งเยอะ เขาจ้องมองเธอใบหน้าของเธออย่าง เพลิดเพลิน พอเทไวน์เสร็จ ลัลนายืนรอ “อ่าว แล้วหมดนี่ฉันกินคนเดียวหรอ” ลัลนาพยักหน้าเบาๆพร้อมรอยยิ้ม “น้องพีพีก็ด้วยหรอเนี้ย” เด็กชายตัวน้อย ยืนมือไขว้หลัง “ใช่ครับ คุณแม่บอกว่า เราต้องตอบแทนผู้มีพระคุณครับ” “อ่าว แต่นี่มันคุณพ่อเองครับ” เด็กชายตัวน้อยหันไปมองหน้าผู้เป็นแม่ “ก็ได้ครับ น้องพีพีจะกินเป็นเพื่อนคุณพ่อ” มือหนาจับร่างน้อยๆขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ “เธอก็มานั่งกินด้วยกันสิ อาหารเยอะ ขนาดนี้ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก” ลัลนาวางขวดไวน์ไว้ ก่อนจะลงไปนั่ง “อ่าว ไหนแก้วเธอล่ะ” ร่างสูงเอ่ยถาม ลัลนาลุกขึ้นหยิบแก้วมาอีกใบเทไวน์ ใส่แก้วของตัวเอง ทั้ง 3 คน ก็เริ่มกิน อาหารกันอย่างอร่อย “น้องพีพีชอบ ฝีมือคุณแม่ครับ อร่อยทุกอย่างเลย” ลูกชายเอ่ยชมผู้เป็นแม่ไม่หยุดปาก “ท่านประธานพอกินได้ไหมค่ะ ถ้าไม่ อร่อยก็บอกได้เลยนะคะ” ลัลนาเอ่ย “อร่อยสิ ฉันคิดว่าน้ำหนักของฉันขึ้น” ลัลนาเผยยิ้มกว้างกึ่งขำในคำตอบ ของชายร่างสูง สายตาคมจ้องมอง รอยยิ้มของหญิงสาวสวยตรงหน้า “พรุ่งนี้มีใครอยากไปสวนสัตว์บ้างนะ” ชายร่างสูงเอ่ยถาม มือน้อยๆยกขึ้น “น้องพีพี อยากไปครับ” รอยยิ้มน้อยๆ ทำเอาลัลนาอดยิ้มตามไม่ได้ “ท่านประธานไม่มีไปธุระที่ไหนหรอค่ะ” “ไม่ ฉันว่าง อ่อ เธอหยุดเรียกฉันว่า ท่านประธานได้ป่ะ เหมือนฉันทำงาน อยู่ตลอดเวลาอ่ะ เธอก็ไม่ใช่ลูกจ้าง 24ชั่วโมงซะหน่อย” ลัลนาขมวดคิ้ว “งั้นเรียกว่าคุณ หรือ คุณท่าน พอได้ไหมค่ะ” “เรียกพี่พบดีกว่า” ร่างสูงเอ่ยบอก “มันจะดีหรอค่ะ เหมือนเหาจะกินหัวเลย” “แปลกตรงไหน ทำไมต้องเหากินหัว ไหนลองเรียกให้ฉันฟังหน่อย จะได้ชิน” “เอ่อ พะ พี่พบ มันแปลกๆค่ะท่านประธาน” “เรียกเบบี๋ก็ได้ครับคุณแม่” เด็กชายเอ่ย “จะบ้าหรอค่ะ น้องพีพี อันนั้นเรียกไม่ได้ค่ะ” ลัลนารีบปามลูกชายทันที แต่ร่างสูงกลับ หัวเราะชอบใจ..หลังจบอาหารค่ำ พอถึง เวลาจะพาลูกเข้านอน “ลูกนอนแล้วออก มาคุยธุระกับฉันหน่อย” ร่างสูงเอ่ยบอก พอลูกชายหลับแล้ว ลัลนาก็เดินออกมา นั่งลงโซฟาฝั่งตรงข้ามกับร่างสูงที่นั่งอยู่ “เธอคิดยังไงถ้าฉันจะเซ็นต์รับน้องพีพีมา เป็นลูกของฉัน” ร่างสูงเอ่ยถามขึ้น “มันจะดีกับท่าน..” “อึ่มมม ฉันบอกว่ายังไง” “เอิ่ม!! มันจะดีกับพี่..พบ หรอค่ะ” ร่างสูงพ่นขำในลำคอ “ดูเธอจะเรียกยากจังนะ กับแค่คำว่า..พี่พบเนี้ย” ลัลนาเม้มปากแน่น “ยังไม่ชินค่ะ ขอเวลาลัลสักหน่อย” “เธอลองเอาสิ่งที่ฉันเสนอไปคิดดูก็แล้วกัน น้องพีพีจะมีอนาคตที่ดีและวันหนึ่งหากเกิด ปัญหาเรื่องพ่อตัวจริงกลับมา เธอจะได้อ้าง กับเขาได้ว่าน้องพีพีไม่ใช่ลูกของเขา แต่เป็น ลูกชายของฉัน” ลัลนาครุ่นคิดอย่าง ลำบากใจ “แล้วท่าน.. พี่พบจะได้อะไรค่ะ ไหนจะลำบากช่วยเหลือลัลกับลูกตั้ง หลายเรื่อง” ร่างสูงส่ายหน้าเบาๆ “ฉันก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอกับลูก แต่ถ้าได้มันก็ดี” ร่างสูงพึมพำเบาๆ “แต่..อะไรนะคะ” ลัลนาเอียงหน้าถาม “แค่ถูกชะตา อยากช่วยเหลือก็แค่นั้น” ร่างสูงรีบแก้ไขคำพูดใหม่ ลัลนายิ้มบางๆ “ขอลัลนอนคิดสักคืนนะคะและขอบคุณมาก ที่เมตตาพวกเรา2แม่ลูก” ลัลนายกมือไหว้ ชายหนุ่มเพียงพยักหน้าตอบรับเบาๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more