คุณพ่อครับ

893 Words

“ลัลต้องขอโทษท่านประธานด้วยค่ะ” ลัลนารีบวางลูกชายลงนั่งที่เก้าอี้ ค้นหาทิชชู่เปียกในกระเป๋า รีบดึงมา “นั่นเธอจะทำอะไรอ่ะ ลัลนา” ร่างสูงจ้องมองอย่างสงสัย “ลัลขอโทษนะคะ” พูดจบเธอก็ถือวิสาสะ จับมือท่านประธานมาเช็ดทำความสะอาด เช็ดตามกางเกง “หยุดก่อน ลัลนา” มือหนาจับข้อมือของเธอให้หยุดการกระทำ “คะ คือว่า ชุดของท่านคงจะแพงมาก” “ฉันแค่อุ้มลูกของเธอ อีกอย่างน้องพีพีก็ ไม่ได้เปื้อนอะไร ถึงเปื้อนฉันก็ไม่ได้รังเกียจ เธอไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ชุดแพงแล้วไง” ลัลนากลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก “ค่ะ ลัลขอโทษค่ะ ต่อไปท่านประธานห้าม อุ้มน้องพีพีอีกนะคะ เดี๋ยวจะทำให้ชุดของ ท่านยับแบบนี้อีกค่ะ” ลัลนามองสำรวจ ชุดสูทที่ยับจากรอยลูกชายของเธอไปนั่ง ทับบนชุดเขา มือหนาคลายจากข้อมือ ของเธอ ก่อนที่ลัลนาจะลุกขึ้นกลับไปนั่ง ข้างๆลูกชาย (หืม แค่นี้ก็ทำให้ใจสั่นได้ ขนาดนี้เลยหรอวะ เธอแค่กลัวชุดเปื้อน อย่าคิดมากสิวะไอ้พบ) บรรยากาศเริ่ม เงียบลงจากเหตุการณ์เมื่อกี๊ จนลูกชาย ตัวน้อยของลัลนาเอ่ยขึ้น “คุณพ่อครับ” สายตามองตรงไปยังชายร่างสูงหน้านิ่ง “น้องพีพี!! ไปเรียกท่านประธานแบบนั้น ไม่ได้ค่ะลูก เรียกคุณลุงค่ะ” “อ่าว ก็คุณลุงบอกว่า..” “ฉันไม่ชอบให้เรียกลุง ฟังดูแก่หดหู่ แก่มาก เลยให้น้องพีพีเรียกอย่างอื่น” ลัลนานิ่งค้าง “ถ้างั้นเรียกท่านประธานดีกว่านะคะ น้องพีพี” “คร้าบคุณแม่ แต่น้องพีพีก็อยากมีคุณพ่อ เหมือนเพื่อนๆนี่ครับ” เด็กชายตัวน้อย ก้มหน้าลง ลัลนาก็ดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด “น้องพีพีค่ะ แต่ว่า..” ลัลนากำลังจะปลอบใจ ลูกชาย แต่ชายร่างสูงก็พูดแทรกขึ้น “น้องพีพีก็มีคุณพ่อนั่งอยู่นี่แล้วไงครับ” ลัลนาขมวดคิ้วใส่ชายร่างสูง พรางส่ายหน้า แต่ลูกชายตัวน้อยค่อยๆเงยหน้าขึ้นพร้อม รอยยิ้ม “น้องพีพีเรียกคุณพ่อได้จริงหรอครับ” หันไปถามผู้เป็นแม่ ลัลนารู้สึกลำบากใจ แต่ก็ทนเห็นลูกเศร้าแบบเมื่อกี๊ไม่ได้เช่นกัน “ค่ะ เรียกได้ค่ะ” มือบางลูบผมนุ่มของลูกชาย (หวังว่าน้องพีพีจะไม่เจอกับท่านประธานอีก ไม่งั้นเหากินหัวแม่แน่ๆเลยลูก) รถหรูขับมาส่งที่ห้องเช่า สภาพกึ่งสลัม ลัลนาอุ้มลูกชาย ยกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนจะเดินอุ้มลูกหายเข้าไปในซอกแคบๆ ระหว่างทางเดินทั้งวินมอไซค์ พวกวงเหล้า ต่างพากันจ้องมองอ่านกินรูปร่างของลัลนา ที่เดินผ่านไป “ที่นี่ดูน่ากลัวและอันตรายเกินไป” ร่างสูงนั่ง มองจนแน่ใจว่าลัลนาเข้าถึงที่พักแล้ว จึงสั่ง ให้คนขับรถ ขับกลับบ้านทันที พอถึงบ้าน เพียงพบอาบน้ำเปลี่ยนใส่ชุดนอน นั่งมองวิว จากระเบียงบ้านชั้น 2 ส่วนคนขับรถก็รายงาน เหตุการณ์วันนี้ให้คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงและ อาม่าผู้เป็นย่าฟัง ทุกคนต่างพากันแปลกใจ กับสิ่งที่ได้ยิน “หาสาวสวยคุณสมบัติพร้อม มาให้ไม่รู้กี่คน ไม่ยักจะสนใจ ดันมาสนใจ แม่หม้ายลูกติดเนี้ยนะ แกแน่ใจนะที่เล่าๆมา” ผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจลูกชาย “แน่ใจครับท่าน มองจากดาวอังคารก็ยังรู้ ถึงขั้นอุ้มเด็กคนนั้นมานั่งตักเองเลย แถม อนุญาตให้เรียกพ่อด้วยครับ เอ่ ว่าไปเด็ก คนนั้นก็คล้ายๆท่านประธานอยู่นะครับ ถ้า บอกว่าเป็นลูกชายแท้ๆก็เชื่อครับ” อานัท คนขับรถเอ่ยรายงานข่าวอัพเดท “หืม เอ็งพูดจริงหรอ มีถ่ายรูปมาไหม” อาม่าผู้นั่งฟังมาตั้งแต่ต้นเอ่ยขึ้น อานัทรีบเปิดมือถือทันที เขาแอบถ่ายรูปไว้ “นี่ครับ อาม่า” ยื่นมือถือให้หญิงชราดู มือเหี่ยวๆซูมดูภาพในมือถือ “อืม เหมือนหลานของฉันมากจริงๆ” อาม่าพูดจบ น้ำตาไหลพรากออกมา “คุณแม่ครับ ผมขอดูหน่อย” มือหนารับ มือถือมาซูมดูเด็กคนนั้น “อืม จริงด้วย เหมือนตาพบกับตาพอลตอนเด็กๆ แต่มัน จะเป็นไปได้ไง ในเมื่อลูกชายของเราไม่..” “หรือว่าตาพบแอบซุกเมียไว้ค่ะคุณ ทำเนียน มาเปิดเผยตัวในฐานะอื่น เพื่อไม่ให้พวกเรา รู้ค่ะ ฉันต้องไปสืบต่อสักหน่อย” “ไม่มั้ง ละครเกินไป ตาพบก็รู้ดีที่พวกเราจับคู่ ให้เพราะอยากได้หลาน ถ้ามีลูกชายจริงๆ คงอุ้มมาหาพวกเราเองแล้ว” ผู้เป็นสามีเอ่ย “ก็ผู้หญิงยากจน ไม่คู่ควรไงค่ะคุณ ตาพบ เลยไม่กล้าเปิดตัวกับคนในบ้าน” “บ้านเราไม่เคยกีดกันเรื่องพวกนั้น ขอแค่ เป็นคนดี รักลูกชายของเราจากใจจริงก็พอ” “ฉันจะไปสืบเองค่ะ ว่าเด็กคนนั้นทำไมถึง หน้าคล้ายลูกชายของเราขนาดนี้”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more