แม่ลูกอ่อน ซ่อนรัก

ไม่ห่วงตัวเอง ก็ห่วงลูกบ้าง

>>เช้าวันรุ่งขึ้น<<

พอลัลนาพาลูกชายไปส่งโรงเรียนเสร็จแล้ว

เธอก็รีบต่อรถเมลล์มุ่งตรงมาลงหน้าบริษัท

ระหว่างกำลังนั่งเคลียร์งาน ท่านประธาน

เดินออกจากลิฟท์มาพอดี เธอรีบลุกขึ้นยืน

กล่าวทักทายตามที่วนิดาทำประจำ

“ลัลนาเข้ามาหาผมหน่อย” ชายร่างสูง

พูดจบก็เดินเข้าห้องไป ส่วนลัลนาก็คิดไป

ไกลว่าคงจะเป็นเรื่องเมื่อวาน เธอมองหน้า

ของวนิดา “ลัลต้องทำอะไรผิดไปแน่ๆเลย

พี่ดา” น้ำเสียงดูกังวล “ลองเข้าไปก่อน

เท่าที่ดูเมื่อวาน ก็ไม่น่าจะมีอะไรผิดไปนะ”

วนิดาเอ่ยให้กำลังใจ พรางคิดในใจ

(มันกลับดีซะอีก ใครจะมีวาสนาได้นั่งกิน

ข้าวกับท่านประธาน แบบลัลนาบ้างนะ

พึ่งมาทำงานแค่ 2 วัน ก็ได้ร่วมโต๊ะกับ

เจ้านายแล้ว คนของใจชัดๆเลยแบบนี้)

วนิดายืนมองลัลนาเดินเข้าไปในห้อง

ลัลนาเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป ยืนนิ่ง

“ท่านประธานมีอะไรให้ลัลทำหรือเปล่าค่ะ”

“น้องพีพีเลิกเรียนกี่โมง” ร่างสูงเอ่ยขึ้น

“ประมาณบ่าย 3 โมงค่ะ ท่านประธาน

มีอะไรหรือเปล่าค่ะ” ลัลนายืนบีบมือแน่น

“งั้น 14.45 น.เธอก็เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ

ออกไปได้แล้ว ฉันต้องเตรียมตัวประชุม”

ลัลนาเดินออกจากห้องด้วยความสงสัย

ส่วนวนิดาพอรู้ว่าช่วงบ่ายท่านประธาน

จะพาลัลนาออกไปทำธุระ เธอก็เดินยิ้ม

กรุ่มกริ่มทั้งวัน พอใกล้จะถึงเวลาก็บอก

ให้ลัลนาไปเตรียมตัวรอท่านประธาน

“นี่ลัลยังไม่รู้เลยค่ะ ว่าท่านประธานจะ

ให้ลัลไปช่วยทำธุระอะไร” ลัลนาขมวดคิ้ว

“เออน่า ท่านประธานไม่ใช่คนที่ทำอะไรไร้

แบบแผน แค่ยังไม่ถึงเวลาที่ลัลต้องรู้น่ะ”

วนิดาเอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจเจ้านาย

(เอ๊ะ!! เหมือนหัวเรากำลังมีกลิ่นตุๆแห๊ะ

ขาเก้าอี้ตำแหน่งเลขาชักสั่นๆแล้วสิ)

พอถึงเวลาตามที่ท่านประธานบอก ลัลนาก็รีบ

เก็บงานทั้งหมดเอาไว้และรอท่านประธาน

ชายร่างสูงเดินออกจากห้องตรงเวลา พร้อมกับ

พยักหน้าให้ลัลนาเดินตามไป ..ลานจอดรถ

ลัลนามองเข้าไปในรถก็ไม่เห็นคนขับ

“แชร์โลมาหน่อย โรงเรียนของลูกฉันอยู่ที่ไหน”

“ห๊ะ ละ ลูกของ ทะ ท่านประธานหรือค่ะ”

ลัลนาถึงกับงง (แล้วฉันพึ่งมาทำงานจะรู้ได้ไง

ว่าโรงเรียนของลูกท่านประธานอยู่ที่ไหน)

“ขอลัลโทรถามพี่ดาสักครู่”

ลัลนากำลังจะกดโทรออกหาเลขารุ่นพี่

“นี่ดารู้ด้วยหรอว่าน้องพีพี เรียนที่ไหน”

ร่างสูงเอ่ยถามอย่างสงสัย ลัลนารีบกดวางสาย

“อ่อ หมายถึงน้องพีพีหรอค่ะ ลัลเข้าใจว่าหมาย

ถึงลูกของท่านประธานค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ”

จากนั้นลัลนาก็บอกเส้นทางรถหรูถูกขับไปจอด

หน้าโรงเรียน ลัลนารีบลงจากรถไปยืนรอรับลูก

ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มรอยยิ้มสดใส เด็กชายตัว

น้อยวิ่งพุ่งตัวเข้ามาหาผู้เป็นแม่ด้วยความดีใจ

“สวัสดีครับคุณแม่ มาได้ยังไงกันเนี้ย” เด็กชาย

ตัวน้อยน้ำเสียงดีใจ จนลัลนาตาแดงก่ำด้วย

น้ำตาคลอเบ้า ชายร่างสูงก้าวลงจากรถ

“น้องพีพี” เด็กชายหันตามเสียงเรียกก็ยิ้มกว้าง

“คุณพ่อครับ” ชายร่างสูงนั่งย่อลง กางแขนออก

เด็กชายตัวน้อยกำลังจะพุ่งเข้าไปกอด แต่มือ

บางห้ามรั้งลูกชายเอาไว้ “ไม่ได้นะคะ เดี๋ยวชุด

ของท่านประธานเปื้อนค่ะ” ลัลนาหันไปบอก

ชายร่างสูง “ไม่เปื้อนหรอก ปล่อยลูกชายของ

ฉันได้แล้วลัลนา” มือบางค่อยๆคลายออก

ลัลนายืนมองตาละห้อยที่เห็นลูกชายตัวน้อย

ดูมีความสุขกับพ่อปลอมๆ ที่ท่านประธานเอา

มาล้อเล่นกับใจของลูกเธอ (เห้อ คงต้องคุยกับ

ท่านประธานไปตรงๆแล้ว ถ้าปล่อยไว้นานกว่า

นี้ น้องพีพีต้องรู้สึกแย่แน่ๆ) ร่างสูงพาเด็กชาย

ขึ้นนั่งเบาะหลังพร้อมคาดเบล “ขึ้นรถสิ”

ร่างสูงเดินวนกลับไปฝั่งคนขับอย่างอารมณ์ดี

ลัลนาเดินกลับมานั่งเบาะข้างๆ คนขับ รถมุ่ง

ตรงกลับไปยังห้องเช่ารูหนูของเธอ รถจอด

“เธอลงไปเก็บของที่จำเป็นย้ายไปก่อน ของที่

เหลือค่อยมาย้ายวันหลัง” ลัลนาขมวดคิ้วแน่น

“นี่มันคืออะไรค่ะ ท่านประธานจะให้เก็บของไป

ไหนกันแน่ค่ะ” ร่างสูงหันไปมองเด็กชายหลังรถ

ที่นอนหลับอยู่ “ฉันมีคอนโด อยากให้เธอกับ

ลูกย้ายไปอยู่ที่นั่น มันปลอดภัยกว่าที่นี่”

“ลัลจะไปอยู่ที่นั่นได้ยังไงค่ะ ลัลไม่มีปัญญาเช่า

หรอกค่ะ อีกอย่างเรา 2 แม่ลูกอยู่ที่นี่ก็สบายดี”

“เมื่อวานตอนเธอเดินอุ้มลูกเข้าไปในซอย

ทั้งวิน ทั้งกลุ่มขี้เมา มองอ่านกินเธอ ถ้าวันไหน

มันเกิดทำอะไรบ้าๆกับเธอขึ้นมา แล้วลูกของ

เธอจะอยู่ยังไง เธอมีญาติพี่น้องไหม”