แม่ลูกอ่อน ซ่อนรัก

ไปกินพิซซ่า

ลัลนาลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามท่านประธาน

“ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน” ลัลนายกมือไหว้

ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวด้วยความหิว

ที่อดทนมาหลายชั่วโมง ร่างสูงนั่งมอง

พรางยิ้มบางๆ “เดี๋ยวก็ติดคอตายหรอก

ที่นี่ช่วยใส่ซองแค่ 3000 นะ ไม่คุ้มหรอก”

ลัลนาชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองชายตรงหน้า

(เอ๊ะ พึ่งเห็นหน้าท่านประธานชัดๆหน้าแบบนี้

เคยเห็นที่ไหนน๊า คุ้นจังเลย แต่ท่านประธาน

ดูสุขุม หน้าตึง นิ่งดุ ไม่ยิ้ม บดบังความหล่อ

หมดเลย สงสัยงานคงจะเครียดน่าดู)

>>ช่วงเวลาเลิกงาน

ลัลนานั่งรอรถประจำทางอยู่ที่ป้ายรถเมลล์

ข้างๆบริษัท รถหรูขับผ่านมาและจอดเปิด

สัญญาณไฟฉุกเฉิน ประตูรถเลื่อนเปิด

“ลัลนา” หญิงสาวที่ยืนเหม่ออยู่ถึงกับสะดุ้ง

“ค่ะ ค่ะ เอ้า ท่านประธาน”

“ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปส่ง” มือบางโบกส่ายไปมา

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลัลกลับเองค่ะ”

“ฉันบอกให้ขึ้นรถ” เสียงดุเข้มดังแทรกออกมา

ลัลนาเลยจำใจต้องยอมขึ้นรถเปิดนั่งเบาะหน้า

ข้างๆคนขับรถ ลัลนาบอกทางคนขับให้จอด

แค่ปากทางพอ แต่ระดับท่านประธานแล้ว

ถ้าอยากรู้อะไร ต้องไปให้สุดทาง รถจอดที่

หน้าห้องเช่า ร่างสูงมองไปรอบๆไม่มีความ

ปลอดภัยสำหรับลัลนาที่มีลูกเล็ก รถหรูยัง

คงจอดอยู่สักพัก ลัลนาด้วยความดีใจ

ที่จะพาลูกชายไปกินพิซซ่า ไม่ได้มองว่า

รถของท่านประธานยังจอดอยู่ เธอเดิน

อุ้มลูกชายออกไปยืนรอรถ “ออกรถไป

จอดที่ลัลนากับลูก” ร่างสูงออกคำสั่ง

(จะพาลูกไปไหน ถึงว่าดูรีบร้อนแปลกๆ)

“ลัลนา จะไปไหนกัน” ร่างสูงเอ่ยถามขึ้น

“อ่าว ท่านประธานยังไม่กลับหรอค่ะ”

“คุณแม่จะพาพีพีไปกินพิซ..” มือบางรีบ

ปิดปากลูกชายทันที “นั่นเป็นเจ้านาย

ของแม่ น้องพีพีจะไปพูดเล่นไม่ได้นะคะ”

“น้องพีพีขอโทษครับคุณแม่” มือบางลูบ

ผมลูกชายอย่างอ่อนโยน

“ตกลงจะพาลูกชายไปไหน” ร่างสูงเอ่ย

ถามขึ้นอีกครั้ง “จะพาลูกชายไปห้างใกล้ๆค่ะ”

“ขึ้นรถสิ ทางผ่านพอดี” พูดจบกันหันไปสั่ง

คนขับรถทันที ลัลนายืนลังเลก่อนจะเอื้อม

มือไปเปิดประตูข้างคนขับ “มานั่งข้างหลัง”

คำสั่งสั้นๆ แต่ชวนขนลุก ลัลนายอมไปนั่ง

“ชื่ออะไร เจ้าตัวเล็ก” ร่างสูงเอ่ยถามพราง

จ้องมองเด็กชายวัย5ขวบที่ซบบ่าของแม่

“น้องพีพีครับ” ร่างสูงพยักหน้าพอใจใน

การสอนลูกของลัลนาที่พูดมีหางเสียง

“แล้วน้องพีพีจะไปทำอะไรที่ห้าง”

“คุณแม่จะพาไปฉลองที่ได้งานครับ เราจะ..”

เด็กชายเอียงมองหน้าผู้เป็นแม่ ส่วนลัลนา

พยักหน้าให้ลูกพูดได้ “ไปกินพิซซ่าครับ

คุณลุงอยากไปด้วยกันไหมครับ” ลัลนาห้าม

ลูกไม่ทัน “น้องพีพี เจ้านายของคุณแม่ต้อง..”

“ลุงไปครับ น้องพีพีจะเลี้ยงพิซซ่าลุงด้วยไหม”

“เลี้ยงสิครับ คุณแม่มีเงินเยอะเลย ใช่ไหม

คุณแม่ เราซื้อพิซซ่าให้คุณลุงด้วย ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะลูก” ลัลนาหน้าสั่นด้วยมือน้อยๆ

ของลูกชายที่จับหน้าเธอส่ายไปมา

>>ร้านพิซซ่า

ท่านประธานสั่งมาชุดใหญ่ ลัลนาตาค้าง

“ทะ ท่านประธานสั่งขนาดนี้ ลัล เอ่อ เอ้ย

ดิฉันมีเงินแค่ 2 พันเองค่ะ” ร่างสูงยืนชิลล์

มือล้วงกระเป๋าอย่างสบายใจ

“ฉันไม่ขูดเลือดกับปูหรอกน่า”

ทั้ง 4 คนรวมคนขับรถนั่งรอ พิซซ่าทะยอย

มาเสิร์ฟ เด็กชายตัวน้อยร่าเริงสุดๆหน้าตา

เบิกบาน กินไปโยกหัวไปมา “อร่อยไหมค่ะ”

ลัลนาผู้นั่งมองลูกชายตัวน้อยกิน ทำให้เธอ

มีรอยยิ้มที่เห็นลูกชายได้กินของที่ชอบ

“ท่าทางจะชอบมากเลยนะ พาลูกมากินบ่อย

ไหม ลัลนา” ร่างสูงเอ่ยถาม

“ปีละครั้งค่ะ วันเกิดของเขา แต่ปีที่ผ่าน

ดิฉันยังหางานไม่ได้ เลยติดไว้ก่อนค่ะ

ถ้าได้งานจะพาเขามากิน ก็ตามที่เห็นค่ะ”

ลัลนาเอ่ยตอบ สายตาจ้องมองลูกชาย

ร่างสูงได้ยินถึงกับอึ้ง จ้องมอง2แม่ลูก

(เธอไม่ยอมกินข้าวเที่ยง แต่พอมีเงินก็รีบ

พาลูกมากินพิซซ่าเพื่อรักษาสัญญาสินะ)

“เอ่อ ท่านประธานค่ะ ขอฝากลูกชายสักแปป

ได้ไหมค่ะ ลัล เอ้ย ดิฉัน..”

“เรียกแบบเมื่อกี๊ก็ได้ ไม่เห็นต้องเป็นทางการ

อะไรขนาดนั้นเลย” ร่างสูงพูดแทรกขึ้น

“ค่ะ งั้นลัลฝากน้องพีพีสักแปปค่ะ..น้องพีพีนั่ง

กินพิซซ่าอยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนนะคะ คุณแม่

ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน จะรีบกลับมาค่ะ”

“คร้าบ งั่มๆๆ อร่อยสุดๆไปเลย” เด็กน้อยกิน

พิซซ่าอย่างมีความสุข นั่งโยกหัวไปมา

ลัลนารีบไปห้องน้ำ รีบกลับมาด้วยความเป็น

ห่วงลูกและเกรงใจเจ้านาย “อุ้ย ว้ายตายแล้ว

น้องพีพี มานี่เลยค่ะ” ลัลนารีบอุ้มลูกออกจาก

ตักของร่างสูง