แม่ลูกอ่อน ซ่อนรัก

คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

>> ณ ห้องเช่า

“น้องพีพี มาทานข้าวก่อนค่ะลูก”

หญิงสาวเอ่ยบอกลูกชายวัย 5 ขวบ

“คร้าบ คุณแม่ พีพีมาแล้วเนี้ยไง”

เด็กชายวัย 5 ขวบนั่งลงที่เก้าอี้ประจำ

“เก่งมาก กินเยอะๆนะคะ วันนี้พีพีต้องไป

โรงเรียนแล้วนะคะลูก” มือบางลูบไล้

ผมนุ่มของลูกชายอย่างอ่อนโยน

สายเรียกเข้า..เบอร์ที่ไม่รู้จัก

“สวัสดีค่ะ ขอสายคุณลัลนา แสงบรรจง”

“สวัสดีค่ะ ดิฉันลัลนาพูดสายค่ะ”

“ดิฉันฝ่ายHR จาก บจก.ถาวรวิเศษ

คุณลัลนาผ่านสัมภาษณ์งานแล้ว

สะดวกมาเริ่มงานวันพรุ่งนี้ไหมค่ะ”

(อุ้ย ได้งานแล้ว เย้ๆ ดีใจจัง)

“สะดวกค่ะ สะดวกมากค่ะ” ลัลนาตอบรับ

ด้วยความดีใจ

“โอเค พรุ่งนี้ให้เข้ามาติอต่อฝ่ายHRก่อน

เดี๋ยวดิฉันจะแจ้งรายละเอียดต่างๆให้ค่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะ” ลัลนาวางสายก็รีบเข้าไป

สวมกอดลูกชายด้วยความดีใจ

“คุณแม่ได้งานแล้วค่ะ น้องพีพี”

ลูกชายตัวน้อยยกมือดีใจ

“เย้! น้องพีพีดีใจงับ เราต้องฉลองพิซซ่า”

“หู้ยยย พิซซ่าเลยหรอค่ะ” ลัลนาจ้องมอง

รอยยิ้มของลูกชาย “น้องพีพีอยากกินพิซซ่า”

“โอเคค่า พิซซ่าก็พิซซ่า” มือบางบีบแก้มนุ่ม

**เช้าวันรุ่งขึ้น**

ณ บจก.ถาวรวิเศษ

ฝ่าย HR

“สวัสดีค่ะ ดิฉันลัลนาค่ะ” ลัลนายกมือไหว้

“สวัสดีค่ะ พี่ชื่อมาลี หัวหน้าHR” รับไหว้

จากนั้นฝ่ายHRแจ้งรายละเอียดการทำงาน

วันหยุด เงินเดือน สวัสดิการต่างๆและพา

ลัลนาไปแนะนำตัวกับท่านประธาน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาติค่ะ ท่านประธาน” เลขาเอ่ยขึ้น

“เข้ามา” เสียงทุ้มภายในห้องดังขึ้น

ลัลนาเดินตามเลขาและหัวหน้าHRเข้าไปติดๆ

“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน มาลีพาเด็กใหม่มา

แนะนำค่ะ ตำแหน่งเลขาของท่านรองประธาน”

หัวหน้าฝ่าย HR วางเอกสารประวัติของลัลนา

ไว้ที่โต๊ะของท่านประธาน

“สวัสดีค่ะ ท่านประธาน ดิฉันลัลนาค่ะ”

ท่านประธานเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของลัลนา

พนักงานใหม่ตรงหน้า เขาถึงกับนิ่งไป 5 วินาที

“เดี๋ยวผมขอคุยอะไรนิดหน่อย คุณมาลีกลับ

ไปทำงานต่อเถอะครับ ขอบคุณมาก”

หัวหน้า HR เดินออกจากห้องไปด้วยความงง

นิดหน่อย ปกติท่านประธานไม่เคยคุยตรงกับ

พนักงานใหม่

“เชิญนั่งก่อนครับ คุณลัลนา”

ท่านประธานหนุ่มเอ่ยขึ้น ลัลนาโค้งศีรษะลง

ก่อนจะเอื้อมมือขยับเก้าอี้หน้าโต๊ะลงนั่ง

มือหนาเปิดดูประวัติในแฟ้มเอกสาร

“อายุ 25 สถานะโสด แต่มีลูกชายอายุ 5 ขวบ

จบปริญญาตรีภาคพิเศษ แล้วสามีล่ะไปไหน”

-ชายร่างสูงอ่านประวัติไป ขมวดคิ้วไป

-ลัลนานั่งนิ่ง บีบมือแน่น เธอรู้สึกกดดันกลัว

จะไม่ได้งาน

“ลัล เอ่อ ดิฉันไม่มีสามีค่ะ เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว”

“แล้วคุณรู้ใช่ไหม งานเลขามันจุกจิก เลิกงาน

ไม่เป็นเวลา อาจมีเลิกงานช้าบ้าง อาจต้องมี

เดินทาง ไป ตจว.หรือ ตปท. คุณสะดวกไหม

แต่ค่าล่วงเวลาผมจ่ายให้ 3 เท่าของค่าแรง

ปกติ ยังไม่ได้รวมค่าเดินทางนอกพื้นที่อีก”

“ดิฉัน สะดวกค่ะ กลางวันลูกชายไปเรียน

ส่วนช่วงเย็นมีเพื่อนมาช่วยดูลูกให้ค่ะ”

“อืม! อีก 2-3 เดือน กว่าท่านรองประธาน

จะกลับมา คุณมานั่งฝึกงานกับคุณวนิดาเลขา

ของผมไปก่อน ไว้ท่านรองกลับมารับตำแหน่ง

เมื่อไหร่ คุณค่อยย้ายไปนั่งหน้าของท่านรอง”

“ได้ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ” ลัลนายกมือไหว้

จากนั้นท่านประธานก็สั่งให้คนยกโต๊ะมาวาง

ข้างๆกับเลขาของเขา เพื่อให้ลัลนาฝึกงานรอ

ไปก่อน ลัลนาก็เริ่มทำงานทันทีโดยมีวนิดาเป็น

โค้ชช่วยสอนงานคร่าวๆ

>> ห้องทำงานประธานเกือบตลอดทั้งวัน ลัลนาตั้งใจเรียนรู้งานจน

วนิดาเอ่ยปากชมไปหลายครั้งด้วยความเอ็นดู

>ช่วงเวลาเลิกงาน ลัลนารีบตรงไปที่ป้ายรถ

เมลล์ เพื่อรีบกลับบ้านไปรับลูกชายจากร้าน

เสริมสวยที่รู้จักกัน “ขอบคุณพี่สามากๆค่ะ

ที่ช่วยดูแลน้องพีพี ส่วนนี้ค่าเสียเวลาค่ะ”

ลัลนากำลังจะดึงเงินที่ยับๆออกมา

“ไม่ต้องหรอกลัล เก็บไว้ให้น้องพีพีกินขนม

เถอะ พี่ยินดีช่วยจ๊ะ” เจ้าของร้านเสริมสวย

เอ่ยขึ้นอย่างสงสาร “ขอบคุณมากค่ะพี่สา

เดี๋ยวลัลจะรีบหาคนมาช่วยดูน้องพีพีค่ะ”

พอกลับถึงห้อง ลัลนารีบทำอาหารเย็นให้

ลูกชายทันที

“ทำงานเหนื่อยไหมครับคุณแม่”

ลูกชายเอ่ยถามผู้เป็นแม่

ลัลนาหันมายิ้มหวาน “ไม่เหนื่อยเลยค่ะ”

หลังจบมื้อค่ำ ลัลนาก็พาลูกชายอาบน้ำ

เตรียมเข้านอน ลัลนานอนกล่อมลูกชาย

จนหลับไป (เราจะหาใครมาช่วยเลี้ยงลูก

ในช่วงเวลาที่ลูกเลิกเรียนได้บ้างนะ) ลัลนา

นอนคิดจนเผลอหลับไป