>>เวลา 18.45 น. เพื่อนๆของเพียงพบทะยอย
มาจนครบแก๊งส์จากไม่ได้เจอกันหลายเดือน
โดยตัวของเพียงพบเอง ก็ไม่รู้ตัวเลยว่าหลาย
เดือนที่ผ่านมา เขามัวแต่มายุ่งอยู่กับชีวิตของ
ลัลนากับลูกจนลืมสังคมเพื่อนฝูงไปเสียสนิท
“เห้ยย ไอ้ห่า หายหน้า หายตาเลยนะเว้ย”
เอกภพเอ่ยทักทายเพื่อนสนิท “มันนานขนาด
นั้นเลยหรอวะ กูว่าไม่กี่อาทิตย์เองนะ” เพียงพบ
เอ่ยขึ้น “จะบ้าหรอ เจอกันล่าสุดก็วันเกิดไอ้เอก
5-6 เดือนแล้วเว้ย ที่มึงหายหัว” ปีย์มงคลเอ่ย
“ไหนวะเมียมึง ไม่พามาแนะนำ” พีรพลเอ่ยถาม
“พวกมึงใจเย็นๆดิวะ ลัลกำลังช่วยเตรียม
กับแกล้มอยู่ในครัว” เด็กชายตัวน้อยถือถาด
เดินตรงมา “คุณพ่อครับ ของกินแซ่บมาแล้ว”
เพื่อนๆของเพียงพบหันมองพร้อมกัน
“เหี้ย นี่มันลูกของไอ้พบชัดๆ หน้าเหมือนมาก”
เอกภพเอ่ยขึ้น เขาพอรู้จากปีย์มงคลบ้างแล้ว
แต่ไม่คิดว่าลูกติดเมียจะเหมือนเพียงพบได้
ขนาดนี้ เพียงพบเดินไปรับถาดกับลูกชา
