His Maltreated Wife

Chapter 16 "Heartless"

Airen's POV

"What are we doing here? Ayaw ko dito." Palag ko ng hawakan nito ang braso ko at akmang hahatakin ako palabas ng kotse. "Stop being childish, b***h. Know your position." He angrily shouted at me. Hinawakan nito ng mariin ang aking panga.

Walang pasintabi niya akong hinatak palabas ng kotse niya. Ni wala s'yang kahit na katiting na konsiderasyon sa'kin, awa pa kaya. Know my position? Matagal ko nang alam ang posisyon po sa buhay niya. Kahit nga sa puso niya. Walang pag-asa. Tanggap ko naman kaya bakit kailangan niya pang ipaulit-ulit at ipagdiinan sa'kin ang lahat. Hindi ako manhid tulad niya. Hindi.

"You let yourself suffer like this, b***h. So why are you crying." He sarcastically shout. "Kung ang mga magulang ko nadala mo sa mga paawa mo, puwes ako hindi. I can't feel anything towards you at kung meron. Galit ang lahat ng iyon. Galit!" He added and pointed his finger towards me.

"Don't act ridiculously, Cluan. Then what should I do? Ang hayaan kang maging masaya sa kanya? Habang kami ng anak mo miserable? Why are keep telling this to me all the times? Sa totoo lang nakakasawa na. Una pa lang alam ko na. Simula pa lang tanggap ko na. Hindi ako sirang plaka na kailangang paulit-ulit mong paalalahanan. It's just for the sake our son, Cluan. Kahit para naman sa anak na'tin." Hindi ko mapigilang bulyaw pabalik sa kanya.

"Ridiculous?" Aniya sabay turo sa sarili niya. Yumuko ako at hindi ito sinagot. Wala rin naman silba pa kung papatulan ko pa siya sa kababawan niya. Akmang tatayo ako mula sa sofa ng marahas niya akong hilahin sa buhok. Napa-liyad ako sa higpit ng paghahahawak niya rito. "Aray!" Hiyaw ko sa sakit.

"You're the ridiculous here, b***h. You let yourself live like this right? Kaya wala kang karapatang pagsabihan ako. Pinili mo ito. Pinili mong matali sa'kin, dahil lang sa pagiging selfish mo. For your son's sake? Talaga ba? Idinamay mo pa ang bastardo mo para lang makuha ako. I can't accept your own bastard, b***h. Hindi ko anak ang batang iyon. Wala akong anak sa gaya mo!" Aniya sabay tulak sa'kin ng malakas. Tumama sa edge ng table ang noo ko pero hindi ko na alintana pa ang dugong dumadaloy sa mukha ko.

"Hayop ka!" This time hindi ko na magawang magpigil pa. "Tanggap ko naman kung ano lang e. Tanggap ko naman kahit ano pang pangmamaliit at panghahamak mo sa'kin. Pero hindi ko matangtanggap na kahit ang anak ko ay hamakin mo. Hindi mo naranasan lahat ng nararasan ng anak ko. Wala kang alam sa kanya. Wala kang alam!" Sinugod ko ito at pinagpapalo sa dibdib. Pero tinulak niya lang ako palayo sa kanya kaya muli na namang akong sumalampak sa sahig.

"I don't f*****g care, b***h. Wala akong pake sa'yo at sa bastardo mo. Your nothing to me. Nothing." Bawi naman nito at hinila ako paakyat ng kuwarto.

"Ano ba! Bitawan mo ako." Singhal ko pabalik at pilit na pumalag sa pagkakahawak nito sa buhok ko. "Cluan. I'll said let me go." Pilit ko pa ring bawi sa buhok ko pero sadyang hindi alintana sa kanya ang sitwasyon ko sa halip at hila pa rin ng madiin ang aking buhok.

Parang akong sakong hinagis nito sa kama. Namilipit ako sa sakit ng ulo ko, marahil ay dulot ito ng pagkakauntog ng noo ko sa edge ng mesa. "A-anong g-gagawin mo?" Kabado kong tanong.

Hindi ito sumagot sa halip ay isa-isa n'yang binasag lahat ng mahawakan n'yang gamit. "Tumigil ka." Awat ko sa kanya. Ni halos kasi lahat ng gamit sa kuwartong ito ay purong mga babasagin. "DON'T YOU DARE TO TOUCH ME WITH YOUR BARE HANDS, BITCH." Sigaw niya sabay hawak ng mariin sa pareho kong braso.

Anong gusto n'yang gawin ko? Titigan at panuorin lang siya hanggang sa maubos lahat ng gamit sa loob ng kuwartong ito?

"Cluan, stop." Awat ko pa pero wala nga talaga s'yang balak tumigil pa. "I'LL SAID STO---." He cutted me by grabbing my neck and holding it tightly. Hindi ako makahinga. "Look what you've done to me, b***h. Look what I am right now." Aniya sabay turo sa sarili niya.

"You ruined everything about me. You turn me into monster. It's all because of you, b***h! Because you I'm mess. I hate you!" Mas humigpit pa ang pagkakasakal niya sa'kin. Ito pa bang paraan niya para singilin ako sa lahat ng ginawa ko sa buhay niya? My own husband. My beloved husband wants to kill me?

While looking those eyes. I feel grift of pain, anguished, and suffering. Mas lalo ko lang nauunawaan na he can never accept me or not to love me. Habang nakatitig sa mga mata niya he made me realized that I'll served every that comes from him right now. I serve to suffer too, pain and anguished. And while looking those eyes I'll realized that I'm not worthy enough unto him.

Ang nakakatawa lang na kahit nasa ganitong situwasyon na ako ay nagagawa ko pa rin na maawa sa kanya. Na ako nasa ganitong kalagayan ay iniisip pa rin ang walang pusong tulad niya.

"Why are you keep on holding? Why are keep on fighting? And why are keep on living na para bang hindi ka nasasaktan? You broke me. Akala ko ba mahal mo ako? But why are doing this to me? Ito ba ang ibig sabihin mo ng pagmamahal. Ang itali ako sa leeg para lang sa sa'yo?" Ramdam na ramdam ko lahat ng hinanakit sa lahat ng tanong nito.

"Ang itali sa leeg ako para lang sa kapakanan mo, ha?" Dagdag niya pa at mas humigpit pa ang hawak niya sa leeg ko. I deserved it, right? I deserved it anyway. All his pain, the anguished and suffering. I'll deserve it all.

Kaya ano man ang mangyari ngayong gabi. I deserved it. I do deserve it. Marahil ito na ata ang kabayaran sa lahat ng pagsira ko sa buhay niya. Na hanggang dito na lang ata ako. Na dapat mawala na lang ako sa landas niya, sa buhay niya. Magiging masaya naman siya diba? Tama. Magiging masaya siya.

"K-kill m-e." Hindi ko na alam kung saan pa ako nakakuha ng lakas para sabihin ang salitang iyon. Kita ko namang natauhan ito at tila nanlaki ang pareho n'yang mga mata. He carelessly released me. Tila papel na bumagsak ako sa lapag. Why? Bakit kailangan niya pa akong bitawan? Ito naman ang gusto niya diba? Ito lang ang tanging paraan para nawala sa landas niya.

"P-please. K-kill me. Kill me." Mga salitang pilit na namutawi sa bibig ko ngayon. Ni wala na ako sa tamang wisyo pa. Ni hindi ko na maramdaman pa ang buo kong katawan. "K-kill me. I'm b-begging y-you." Pagmamakaawa ko sa kanya.

Kailangan kong mamatay para maging malaya siya. Ito lang ang tanging para tuluyan ng mawala ako sa landas niya. Upang tuluyan na s'yang maging masaya. Kita ko kung paano ito nakatitig lang sa'kin. "Argghhh!!!" Sigaw niya na tila na hindi makapaniwala sa lahat ng mga ginawa niya.

Napasabunot ito sa kanyang sarili na tila ba hindi mapakali. Gumapang ako palapit sa kanya. Hinawakan ito ng marahan sa paa. "I-if y-you w-want to be h-happy, p-please k-kill me." Pagmamakaawa kong sambit. Ito lang ang nakikita kong paraan para mawalan ng tuluyan sa buhay niya.

Alam kong hindi na ako nag-iisip pa ng maayos. Wala na din sa tamang disposisyon itong utak ko. Paano na lang ang anak ko? Pero tuwing nakikita ko kung gaano ito nahihirapan at nadadamay, dahil lang sa katangahang meron ako. Napakawalang kwentang kong ina para mag-isip pa ng ganito. Pero ayaw ko din namang hangga't buhay ako ay patuloy lang na madamay at masaktan ang anak ko.

Hindi sasabihin ng matinong ina sa asawa niya patayin na lang siya. Aaminin kong napakatanga ko. Ni hindi ko lang naman inisip kong ano ba ang mararamdaman ng anak ko once na nawala ako. Na ano ba ang magiging buhay niya kapag patay na ako. Pero ayaw ko din namang makita s'yang nasasaktan at nahihirapan ng dahil lang din sa'kin.

Sounds hypocrite, right? But I'll begging my husband to kill me. Dahil sa ito na lang ang nakikita kong paraan. Wala na din naman kasing saysay kung mabuhay pa ako. Lalo na't nakikita kong nahihirapan naman din ang anak ko.

"Do you think na gagawin kong patayin ka?" Tanong niya sa'kin. Ni hindi ko magawa pang sumagot. Nanatili lang akong naka hawak sa binti niya. "Of course I won't. I don't let myself being in prison just because of you. Your nothing to me, b***h. Hahayaan ko na lang na ikaw na mismo ang papatay sa sarili mo." I smiled sarcastically sa naging tugon nito.

"It's really worth it and satisfying once I see you dying." Aniya sabay tawa ng malakas. "For now. Enjoy your night, bitch." Aniya at akma sanang lalabas na ng kuwarto. "If you dare to skip. Think again. Dahil hindi lang yan ang aabutin mo once you did." Banta niya.

"Btw. If you dare to call someone asking for help. You better don't do it. I swear I gonna kill him." Dagdag niya pa at kaagad na lumabas at ni-lock ang kuwarto.

Tingin niya ba makakatakas pa ako sa ganitong situwasyon? He did it for his own purpose. That monster. Wala siyang awa.