Airen's POV
"w***e!" Naalipungatan ako ng marinig ko ang boses ni Cluan sa baba. Umayos ako ng aking pagkakaupo. Napangiti ako when I saw my son who peacefully sleeping. But suddenly the smile turn into a sadness. Bakas kasi sa mukha ng anak ang pamamaga ng magkaparehong mga mata nito.
Akala ko sa pagpunta namin sa mall ay makakatulong upang maibsan niya ang lahat ng mga nangyari kanina ng umaga but then mas lumalala pa he saw his father with other woman.
Hindi ko magawang magsinungaling sa mga nakita mismo ng mga mata nito. I can't deny the fact that his father belongs to some else.
I wept those tears on cheek. "Good night, sweetheart." I whispered and kiss him on his right cheek. Inayos ko ng kumot na naka balot sa kanya.
I stand up and took a deep breath. Alam ko na kung saan mapupunta ang lahat ng ito ngayon. Pero hindi ako susuko. I need to fight for my son's sake. Kahit hindi na para sa'kin para sa anak ko na lang.
Lumabas ako sa kuwarto ng anak ko at marahang sinara ng pinto. I don't want my son to be involved again. Pinasok ko ito and I need to find the right way succeed it. As I going downstairs the atmosphere has already changed. It's full of pain and anguished.
"There you a-are." He said. Kita ko ang pamumula ng mukha nito senyales na galing na naman ito sa inuman. Well. What would I'll expect on him. Palagi naman s'yang ganito.
While crossing my arms. I give him a bored look without any emotion. "Have a sit. Ikinuha kita ng kape." I said at akmang papanhik na sana patungong kusina when suddenly he stopped me.
He slapped me so hard. Here we go. Punching bag moment. I tasted my own blood already. "Don't give me that f*****g expression, b***h. Know your position." He aggressively said with full of hatred on his face.
"Position? Hahahahhaa... Are you kidding? I'll already knew what's my position in this house, Cluan. Even sa'yo." Duro ko sa kanya. "So don't say that to me. Maybe you should question yourself not me." I added sabay hawak ng kanang pisngi kong sinampal nito.
"HOW DARE YOU!" He yelled and he grabbed my neck. I can't breathe. "L-let me g-go." I screamed in pain. "How dare you, b***h. Ang kapal ng mukha mong sumagot-sagot." He angrily said. I can't fight back to him. Masyado itong malakas.
"Your nothing but just a wife, b***h. Let you go? Really? What if I don't want?" He added and devilishly smiled at me. Umiling ako pero mas diniin pa nito ang pagkakasakal niya sa'kin.
"Mom." No! Not again. Sa sobrang desperada ko ay sinipa ko si Cluan sa tuhod. I cough so hard. Feeling sasama buong baga ko sa tindi ng aking pag-ubo. "Cloud. B-back to your r-room and lock the door." Sigaw ko sa anak ko.
Pero sa halip na pakinggan ay umiiyak itong bumaba ng hagdan ang mabilis akong niyakap ng mahigpit. "Mommy." He hugged me tight.
"Argh. H-how dare you." Galit na galit ito. "Daddy, please stop hurting mommy." My son begged in front of his father.
My son didn't get the sympathy of his father. Cluan is already blinded with his angered. Kita ko kung gaano katapang ang anak ko.
"CLOUD!" I yelled my son's name. Cluan slapped him kaya tumalsik ito at nawalan ng malay. No. No! My baby.
I suddenly dumfounded of what happened to my son. My mind can't comprehend clearly. "Kill me." Simple at tila walang buhay kong sambit. My vision being blurred by tears.
"You want me to go away from your life, right? Then kill me. I'LL SAID KILL ME!" Hindi ko na alam kung ano pang pinagsasabi ko. I'm being done for everything.
"BULLSHIT!" He yelled and walk away. Walk out lang naman ang alam nitong paraan para takasan ang ganitong situwasyon.
"Mommy." My son's cried out so loud. "Ssshhh... Everything will be fine, honey. Mommy will fight for us, okay?" He nodded at me. I touched his face with bruise on his left cheek. "I'm really sorry, my son." I added and hug him tight.
Sobra na ang mga nangyari ngayong araw. My son witnessed all the burdens that a child at his age could never been experience before.
Nanghihina man ay mas pinilit kong buhatin ang anak ko pabalik sa kuwarto nito. "Take a sit here son. Mommy gonna downstairs para kumuha ng ice for you bruise." Sumunod naman ito kaso akmang aalis na'ko ng pigilan ako nito. "Please mommy stay with me. I'm scared. Daddy surely hurt you again. I'm scared the way daddy gonna hurt you." Tears fell down on my cheeks. Pero this time mas hagulgol na.
I cannot take this pain anymore. Gusto ko mang pigilan dahil kaharap ko ang anak ko ay hindi ko magawa. In the first place ay hindi ko magawang sisihin si Cluan. This all about me. Ako ang puno't dulo ng lahat. Ako ng dahilan kung bakit nahihirapan ang anak ko ng ganito. Ako ang dapat sisihin wala ng iba.
"Mom. Look at your face. It's funny mom." He said and laugh at me. Natawa din naman ay ng may biglang lumabas na sipon sa ilong nito. Kaya sa dulo para kaming baliw mag-ina. Mga iyak tawa.
"Mom. I'm sleepy na po." Ani nito sabay yakap sa'kin. "Okay then. Let's fix your bed and mommy will sleep here together with my baby." Sabi habang buhat-buhat ko ito. Inayos ko lang ng kaunti yung higaan niya at inihiga ang anak ko ng maayos.
"Honey?" Tawag ko sa kanya. "Yes mom." He answered with a sweet and humming voice. " Do you want to go to nanay Finah tomorrow?" I asked him.
Ngumiti lang ito at tumango-tango hanggang sa tuluyan ng nakatulog muli. Nakatitig lang ako sa anak ko ng tuluyan na din na dalawin ng anak.
Kinabukasan maaga akong gumising. Hinayaan ko lang matulog pa si Cloud total anong oras na rin ito nakatulog kagabi ng mahinahon. Inipit ko ang buhok ko at nagsimulang linisin ang kuwarto ni Cloud.
Pagkatapos pumanhik naman ako kuwarto po para ayusin ang aking sarili. Mga ilang minuto rin nang matapos ako kaya dali-dali akong bumaba para magluto naman ng agahan namin.
Hanggang naglalakad ako sa pasilyo patungong kusina napansin kong tahimik ang buong bahay. Mas maigi kumpara naman sa palaging andito siya at ubod ng ingay.
I prepared breakfast for me and to my son, Cloud. Total wala naman balak umuwi ang asawa ko. As always ganito siya. Actually aabutin pa ng ilang linggo para nito maisipang uwi.
Na mas pabor naman sa'kin. Mas okay yung ganito. Walang balahaw na umaalingawngaw sa buong bahay. Kahit at kahit papaano ay maaliwalas.
"Good morning, mom." Bati ng anak ko na tila kagigising lang. Kakatapos ko lang maghain ng bumaba ito. "Good morning too, sweety. Are you hungry na ba? Have a sit because I cooked your favorite." Sumunod naman ito.
"But mommy I want to eat pancake po with a chocolate and honey po." He said and giving me a sad expression. "Of course Ill already cooked. Syempre hindi papayag si mommy na malungkot ang baby ko while eating his breakfast." I added and kissed him on his left cheek.
Habang kumakain kami ay patuloy lang kami sa paghaharutan mag-ina. Sa totoo lang mas nakasanayan naming mag-ina ang parating sabay sa hapag. "Btw. Mom could you please help me?" As my son's begging with matching puppy eyes. Cute!
"Help on what honey?" I asked him back sabay punas sa pisngi nitong mag tirang pagkain. "On my project." He replied. "Of course son. Mommy's gonna help you. Kailan po ba ipapasa?" Muli kong tanong sabay subo ng pagkain.
"This coming friday po." Sagot naman nito kaya napatingin ako sa mini calendar na nasa kitchen table. "Science fair project presentation mo 'yon right?" Tanong ko.
"Ahmm... And I really want you to watch my science fair project po. Pupunta ka naman po di'ba mommy?" Why I'll can't resist the cuteness of my son. He is adorable!
"Of course. Kahit saang science fair pa yan. Mommy will always watch my sweetie pie to his presentation." I replied and kiss him to his cheeks.
"How about daddy, mommy? Tingin mo pa ba makakapunta at mapapanood niya ako." Suddenly his adorable smile faded and turn to hopeless expression. While staring at him my heart melted into pieces.
He is still hoping for attention and love from his father pero dahil sa'kin ay he didn't receive the love and care from his own father. Ako ang tanging balakid sa pagitan nilang mag-ama.
Ako ang dahilan kung bakit kailangang manlimos ng kaunting atensyon at pagmamahal ng anak ko sa ama niya. "I'm really sorry, son to put you in the situation like this. You didn't deserve this. I'm sorry dahil kay mama nahihirapan ka. But please wait patiently okay? Soon daddy will watch and clap in front of you. Kaunting tiis pa sa'tin nak. I know in the near future we will succeed." I convinced him and hug him.
"I love you, mommy. Let's keeping us fighting. Let's win daddy's heart." He said while hugging me
"I love you, honey. Fighting! Of course." I sincerely said. Giving up is not an option right now. Walang dahilan para sumuko. Wala!