Kinabukasan buong maghapon akong naka kulong sa kuwarto. Sinubukan akong tawagin ni Rickson buong araw, pero hindi ako lumalabas ng silid. Maski pansinin siya, hindi ko ginawa.
Wala ako sa huwisyo para kausapin siya. Hindi niya rin mabuksan ang seradura dahil nasa akin ang spare keys. Kaya hirap siya ngayon kung paano ako suyuin. Hindi madaling magpatawad agad lalo na't lumalim ang sugat sa puso ko habang na iisip ko na wala siyang tiwala sa akin.
"At least eat, wife. You're pregnant. Baka magkasakit ka kung hindi ka kumain," sabi ni Rickson nang sumapit ng lunch. Wala pa ring laman ang tiyan ko. He bothered me again. Kahit nasa labas siya ng pinto, his thunder voice echoing all over the room. "I will put your food outside the door. Get this, alright?" pahabol niya.
Sa totoo lang gutom
