EP.6 ไม่มีพิษ ไม่มีภัย
1517 Words
หมายเหตุ :: 3P เรื่องนี้เป็นของคู่อื่นนะคะ ไม่ใช่ของพระเอกนางเอก
มาเฟียหนุ่มมองสาวน้อยผ่านกล้องวงจรปิด สาวน้อยตั้งหน้าตั้งตากับการฝึกฝนทำอาหารไทย เขาไม่รู้หรอกนะ รสชาติมันดีหรือแย่ แต่อาหารไทยที่สาวน้อยทำแต่ละเมนู พูดเต็มปากเธอว่า ‘ไม่น่ารับประทาน’
ถึงอย่างนั้นเธอก็ทานมันอย่างเอร็ดอร่อย ตอนมายืมไอแพดเขา เธอยังใจดีบอกเขาอีกว่า ‘วันนี้หนูจะทำมื้อเย็นให้คุณกินนะคะ’ เล่นเอาเขาอยากสิงอยู่ในที่ทำงานต่อจนถึงเช้ากันเลยทีเดียว
ใจดี เผื่อแผ่ มีเมตตา วินาทีนั้นชายหนุ่มพูดอะไรได้เหรอ
แน่นอนว่าคำตอบของเขาคือ... ‘อืม ฉันจะรีบกลับมากิน’
เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
“ฉันบอกว่าจะเอาครกกับสากนี่คะ เอารูปให้ดูแล้วด้วย ทำไมถึงได้เครื่องปั่นมาคะ”
“ผมกลัวว่าคุณริต้าจะมือด้านและเหนื่อยครับ”
“แต่ส้มตำไทยมันต้องใช้ครกนะคะ”
สาวน้อยมองตาคว่ำ ปากยื่น มือสองข้างยกขึ้นมาเท้าสะเอวเอาไว้ ทำท่าเป็นนางยักษ์ดุร้าย อาซาเอลหัวเราะมีเสียง นั่งขาไขว่ห้าง กระดิกเท้าอารมณ์ดี
เธอคงไม่รู้สินะ เธอเป็นนางยักษ์ที่น่ารักน่าเอ็นดูมาก
ใครหนอใครจะกลัวเธอ
แต่ก็นั่นแหละ บทมีคนรังแก เมื่อเธอได้โอกาสเอาคืน จึงได้เข้าใจว่า...เธออยู่เหนือความคาดหมายได้ตลอด
อาซาเอลมองจอแล็ปท็อปไม่ละสายตาไปไหน
“ถ้ามือคุณริต้าด้านและคุณริต้าเหนื่อยจนเจ็บป่วย นายท่านเล่นงานผมตายน่ะสิครับ”
“นายท่านไม่ว่าหรอกค่ะ นายท่านใจดี”
ปัง!! ทางด้านคนทำตัวเป็นพวกถ้ำมอง ตบโต๊ะดังปัง ไม่ใช่เพราะโมโห แต่เพราะถูกใจ ต่อหน้าและลับหลัง...ภาริตาก็ยังชื่นชมเขาอยู่เสมอ
สาบานตรงนี้ เขาไม่ใช่คนที่จะหลงระเริงกับคำเยินยอ มีหลายคนชื่นชมเขา แต่ไม่เคยมีคำชื่นชมจากใครที่ฟังแล้วรื่นหู จริงใจได้ถึงเพียงนี้ ยังดีที่เขาตัวหนา ไม่เช่นนั้นคงลอยขึ้นสู่ห้วงอวกาศไปซะแล้ว
เขาปิดแล็ปท็อปทันที เมื่อถูกขัดจังหวะโดยเลขา
“คุณบารอนขอเข้าพบครับ”
“อืม เข้ามาได้เลย”
“ครับนายท่าน”
บารอน คาติเย่ เพื่อนสนิทหนึ่งในสี่ เดินด้วยท่วงท่าสง่างามเข้ามาในห้องทำงาน กลิ่นอายอำนาจอำมหิตตลบอบอวลทั่วทั้งห้อง บารอนนั่งลงบนโซฟารับรองแขก อาซาเอลลุกจากเก้าอี้ทำงานไปนั่งด้วย
“ไม่บอกไม่กล่าว”
“ก็บอกแล้วไง”
“บอกเมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้วเนี่ยนะ”
“เออ”
“ทรามมาก”
“เจ็บไหม” บารอนเลิกคิ้วถามอาซาเอล “เจ็บไหมที่ด่าฉันแล้วเหมือนนายกำลังส่องกระจก”
“สกิลฝีปากจัดจ้านเหมือนพริก ไม่ทราบว่านายไปกินดีหมามาจากไหน”
หากไม่อยากถูกหลอกด่ามากกว่านี้ บารอนควรหยุดต่อปากต่อคำและหยุดกวนประสาทอาซาเอลสักที เจ้าพ่ออสังหาฯ แสยะยิ้มมุมปากมาดร้าย แล้วรีบเข้าประเด็น
“มาหาเพื่อดื่ม”
“ท่อสังขารจากฝรั่งเศสมาเพื่อนสิ่งนี้?”
“เปล่า”
“แล้ว?”
“มีธุระนิดหน่อย”
“คืนนี้ฉันไม่ว่าง”
“นายไม่มีงานที่ไหน ฉันถามฮิวโก้แล้ว”
“ธุระส่วนตัว”
“ให้ฉันไปทำธุระส่วนตัวกับนาย”
“นายไปรู้อะไรมาบารอน”
“รู้อะไร? ฉันไม่รู้... (เสียงสูง) ”
เชื่อก็โง่ คบกันมาไม่ใช่แค่สองสามวัน อ้าปากก็เห็นไปถึงไส้ติ่งแล้ว บารอนโกหกเขาไม่ได้ เหนือสิ่งอื่นใดคือ...บารอนพยายามปฏิเสธให้โดนจับได้ เพื่อรายละเอียดเพิ่มเติม
อย่าคิดว่าคนรวยมีอำนาจแล้วเสือกเรื่องชาวบ้านไม่เป็นนะ เผลอๆ นี่แหละคือตัวพ่อตัวแม่ช่างเสือกเรื่องชาวบ้าน อาซาเอลมองหน้านิ่ง ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ อาซาเอลไม่คิดจะพูดอะไร บารอนถึงกับต้องเป็นฝ่ายร้อนรนซะเอง
“ดีไหม?”
“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบเรื่องส่วนตัว”
“นายจำเป็นต้องตอบสิ”
“ทำไม?”
“เผื่อฉันอยากขอส่วนแบ่งบ้าง”
เกือบเกรี้ยวกราดไปแล้ว แต่ควบคุมสติอารมณ์เอาไว้ภายใต้ความนิ่งอันเยือกเย็น ขณะเดียวกันก็นึกด่าหยางจื่อหรง ‘ปากไม่มีหูรูด’ บารอนจัดได้ว่าบ้ากาม ได้ยินคำว่าสาวน้อยวัยกระเตาะ ใสซื่อไร้เดียงสา และยังไม่เคยผ่านมือชายใด ก็ทำเอาบารอนหูตาผึ่งได้แล้วล่ะ
“ไรวะ ขอแล้วเงียบแบบนี้ มันหมายความว่ายังไง”
“เธอยังเด็ก”
“เด็กแล้วไง ก็แค่นางบำเรอไม่ใช่เหรอ เด็กๆ สิยิ่งดี ว่ากันว่ากินเด็กเป็นอมตะนะ”
“ใครเชื่อก็โง่”
บารอนสะอึกเล็กน้อย (เล็กน้อยจนเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย) เขาแสยะยิ้มบางเบา กวาดตามองเพื่อนสนิทมาดขรึมดุดัน อาซาเอลจัดการอารมณ์ได้ดีเยี่ยม แต่บางครั้งก็มีหลุดออกมาบ้าง
เห็นแล้วอยากเย้าแหย่ แต่ก็ต้องยกมือยอมแพ้ และไม่วายหาเรื่องไปยลโฉมสาวน้อยนางบำเรอของอาซาเอล เขามีข้ออ้างสารพัด ถึงอาซาเอลไม่ต้อนรับ เขาก็สามารถพาตัวเองไปยังเพนต์เฮ้าส์สุดหรูของอาซาเอลได้
เห็นได้ชัดว่า ความเสือกของบารอนมันไม่เคยปรานีผู้ใด แม้แต่เพื่อนของตัวเอง
มาดามเวก้ามาเยี่ยมลูกชายโดยมีเจตนาแอบแฝง ทราบมาว่านางบำเรอวัยกระเตาะฤทธิ์เดชราวกับนางมารนางยักษ์ มาดามเวก้าอยากมาดูให้เห็นกับตา
ทว่าสิ่งที่ได้เห็นคือ...สาวน้อยบอบบางร่างเล็กคนหนึ่ง หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แต่งตัวเรียบร้อยสมวัย สาวน้อยกำลังงวนอยู่กับการทำอาหาร โดยมีสาวใช้ยืนมองห่างๆ โดยไม่มีใครพูดหรือเข้าไปช่วยเหลือ เดาได้ว่า นั่นคือคำสั่งของสาวน้อย
ขณะนั้นเป็นจังเดียวกันกับที่บอดี้การ์ดมาดเนี๊ยบ ถือครกกับสากเข้ามา บอดี้การ์ดเห็นมาดามเวก้า กำลังจะทักทายทำความเคารพ แต่มาดามเวก้ายกมือขึ้นห้าม ไม่ให้ส่งเสียงใดๆ แล้วให้บอดี้การ์ดทำหน้าที่ของตัวเองต่อ
มาดามเวก้ามากับพ่อบ้านคนสนิท มองสาวน้อยอยู่เงียบๆ
“แปะๆ แปะๆ เก่งมากค่ะ แบบนี้เลยค่ะ แบบนี้ที่ฉันต้องการ ให้สิบคะแนนค่ะ” สาวน้อยปรบมือให้ ยิ้มกว้างจนตาปิด พร้อมทั้งชมเชยบอดี้การ์ดที่นำของที่เธอต้องการมาได้
มาดามเวก้าขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจสาวน้อยคนนี้ ‘ครกและสาก’ มันเป็นของที่ทำให้ตื่นเต้นขนาดนั้นเชียวเหรอ
“บิชอพ”
“ครับมาดาม”
“เด็กคนนั้น ดีใจที่ได้ครกและสาก ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม”
“ผมก็เห็นครับ”
“นายคิดว่ายังไง”
“ดูไม่มีพิษ ไม่มีภัยครับ”
“ฉันก็คิดอย่างนั้น”
สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ลับหลังอาซาเอลก็ไม่เห็นว่าสาวน้อยนางบำเรอคนนี้จะวางมาดใหญ่โต น้ำเสียงของเธอใส ริมฝีปากขยับยิ้มแทบจะตลอดเวลา
สาวน้อยไม่รู้ว่ามีแขกสำคัญมาที่นี่ ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารฝึกฝนฝีมือตัวเองต่อไป
จนกระทั่งมาดามเวก้ารอไม่ไหว จึงให้คนไปตามสาวน้อยมาพบที่โถงรับแขก
“สวัสดีค่ะ”
สาวน้อยเดินเข้ามา พร้อมกล่าวทักทายเป็นคนแรก ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตน ไม่กล้ามองหน้ามาดามเวก้าตรงๆ มาดามเวก้ายังตีหน้านิ่ง วางท่าเป็นนางพญาสูงศักดิ์น่าเกรงขาม
พอเห็นสาวน้อยขยุ้มกระโปรง มีอาการมือไม้สั่น มาดามเวก้าขบขันระคนสงสาร จึงไม่แกล้งต่อแล้วเชิญสาวน้อยนั่งคุยกัน
“ชื่ออะไร?”
“ภาริตาค่ะ เรียกริต้าก็ได้ค่ะ”
“อายุเท่าไร”
“17ปีค่ะมาดาม”
“แน่ใจเหรอ”
ชาวเอเชียมีรูปร่างเล็ก หน้าตาก็ดูอ่อนกว่าอายุกันมาก มาดามเวก้าประเมินคร่าวๆ ภาริตามีอายุต่ำกว่าสิบเจ็ดปี มาดามเวก้าไม่เชื่อ หากบอกว่าภาริตาอายุสิบห้าปีท่านก็เชื่อ
“ค่ะ หนูมีบัตรประชาชนด้วยนะคะ”
สาวน้อยลุกขึ้นยืน แสดงความกระตือรือร้นที่จะไปเอาบัตรประชาชนมาแสดงตัวตนของเธอ ไม่อยากถูกมองว่าเป็นเด็กโกหก ทว่ามาดามเวก้ายกมือห้าม ภาริตาจึงนั่งลงที่เดิม
“ไม่ต้องหรอก ถ้าเธอยืนยันแบบนั้น”
“ขอบคุณค่ะมาดาม”
“มีอะไรให้ต้องขอบคุณ เอาล่ะ...ฉันคงต้องกลับแล้ว ตั้งใจแวะมาเยี่ยมลูกชาย ในเมื่ออาซาเอลไม่อยู่ ฉันคงต้องกลับคฤหาสน์”
ยังคุยกันไม่ถึงห้านาที มาดามเวก้าและพ่อบ้านก็กลับ
คล้อยหลังสาวน้อย มาดามเวก้าระเบิดเสียงหัวเราะขบขัน พ่อบ้านคนสนิทแม้รู้ใจเจ้านาย แต่ก็สงสัยว่ามีเรื่องตลกอะไรให้น่าขบขันจนไม่ห่วงภาพลักษณ์
“ตอนที่ฉันขอตัวกลับ นายเห็นสีหน้างงๆ เอ๋อๆ ของเด็กคนนั้นหรือเปล่า คิกๆ คิกๆ มันน่าหัวเราะจริงๆ นะบิชอพ คิกๆ คิกๆ”
บิชอพพยักหน้า...ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง
- Writer
