INTRO
617 Words
“เซ็นเอกสารนี้สิ หากหนูริต้าไม่เซ็นยินยอม คุณแม่ก็ไม่มีสิทธิ์เลี้ยงดูและดูแลกิจการของคุณพ่อนะคะ”
“ค่ะคุณแม่”
ปากกาจรดบนเอกสาร ลงชื่อ ภาริตา เจริญคิรินทร์ ประทับลายนิ้วมือเสร็จสมบูรณ์ นับตั้งแต่วันนั้น...สาวน้อยบอบบางในวัย 17 ปี สูญเสียทุกอย่าง รับรู้รสชาติการทรยศหักหลัง บทเรียนนี้ราคาแสนแพง ที่สูญเสียไปเรียกคืนกลับมาไม่ได้อีกต่อไป
...ไร้กำลัง
...ไร้ความสามารถ
วินาทีนี้จึงคิดแค่ว่า ‘เราจะใช้ชีวิตให้ดีและปลอดภัยได้อย่างไร?’
คำถามที่ถูกตั้งขึ้นไม่ถึงสองนาที ติรกา...แม่เลี้ยงผู้เล่นละครเก่ง ก็ได้มาให้คำตอบที่เธออยากรู้
“ไม่ต้องห่วงนะคะหนูริต้า ลูกสาวของคุณแม่จะต้องมีชีวิตที่สุขสบายแน่นอน”
ผู้หญิงตรงหน้าเชื่อถือไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ทุกถ้อยคำ ทุกการกระทำ อ่อนหวาน จริงใจ ล้วนแต่หลอกลวงทั้งนั้น ภาริตามองติรกาน้ำตาคลอเบ้า ตัวสั่นระริก
สาวน้อยจำได้ วันที่วรวุฒิผู้เป็นพ่อ พาติรกาเข้าบ้าน เธอดีใจมาก ในที่สุดก็มีแม่เหมือนเด็กคนอื่นแล้ว แถมแม่ของเธอก็ยังสาวและสวยมาก มารยาทงาม นิสัยดี การกระทำอ่อนหวาน และอีกสารพัดที่ติรกาทำเพื่อลวงตาสองพ่อลูกจอมโง่เขลา
เธอเก่งที่อดทนอดกลั้นได้ถึง 7 ปี วันนี้ได้ทุกสิ่งทุกอย่างและกำลังเฉดหัวลูกเลี้ยงทิ้ง
“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ”
เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว ยังแสดงละครแสนดีให้ใครดู
“ออกไป!”
“อย่าเกรี้ยวกราดใส่คุณแม่สิคะหนูริต้า”
“คุณไม่ใช่แม่ของฉัน”
“ใครกันน้า บอกว่ารักคุณแม่ที่สุดในโลก”
“....” สาวน้อยสะอึก เบือนหน้าหนี จำนนแก่ความจริงที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูด
เพียงแค่กะพริบตา หยาดน้ำใสในตาก็หลั่งรินออกมาเป็นสาย
“เอาล่ะ ไม่อยากเป็นลูกของคุณแม่ก็ได้ ไม่รักคุณแม่ก็ไม่เป็นไรนะคะ แต่คุณพ่อของหนูริต้าได้ฝากฝังหนูริต้าไว้กับคุณแม่ ดังนั้นชีวิตของหนูริต้าคุณแม่มีสิทธิ์โดยชอบธรรม”
สาวน้อยหันกลับมาเผชิญหน้ากับติรกา มองฝ่าม่านน้ำตาที่ไหลทะลัก เพ่งเล็งสุดชีวิต แต่เธอก็ยังเห็นนางมารร้ายกำลังยืนสนทนากับเธออยู่
นางมารร้ายย่างก้าวเข้ามาใกล้
มากขึ้น...มากขึ้น...มากขึ้นจนประชิดตัว
เรือนผมยาวสลวยของภาริตาถูกรวบจับ ต่อมามีแรงกระชากดึงจนผมแทบหลุดออกจากหนังหัว
ภาริตาไม่ขัดขืนเพราะรู้ว่าหากขัดขืนเธอจะโดนหนักกว่านี้
“คุณแม่จะให้คนมาช่วยหนูอาบน้ำแต่งตัวสวยนะคะ” เหยียดยิ้มมุมปาก พูดแกมข่มขู่ “อย่าดื้อกับคุณแม่ให้มาก จากที่คุณแม่จะยินยอมให้หนูริต้ามีผัวคนเดียว หนูริต้าอาจจะมีผัวหลายสิบคนนะคะ”
ติรกาผลักศีรษะของภาริตาอย่างแรง เธอกำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง
แต่ต้องชะงักเท้าเพราะคำพูดของภาริตา
“ฉันจะจดจำชื่อของคุณเอาไว้ให้ขึ้นใจ ติรกา การุณรัตนากรณ์ คุณคือคนที่ฉันต้องกลับมาเอาคืน”
“ฮาๆ ฮาๆ” ติรกาหัวเราะลั่น ลูกสาวช่างใจเด็ดนัก แต่ชีวิตจริงไม่เหมือนในละคร “คุณแม่จะรอนะคะ ถึงวันนั้นก็อย่าปล่อยคุณแม่ไปนะคะลูกสาวที่รัก”
ร่างระหงเดินนวยนาดออกไป หัวเราะไปตลอดทางเพื่อก่อกวนประสาทของสาวน้อย ที่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นจมกองน้ำตาเพียงลำพัง ไร้ผู้คนเหลียวแล
- Writer
