Doğan güneş ile, Adâr saatlerdir oturduğu yerden kalktı sonunda. Gece boyunca içeri girmemiş, o ayazda dışarıda beklemişti tüm gece.
Öfkesi hala tazeyken sevdiği kadının canını yakmaktan, onu kırmaktandı korkusu. Ondandı uzak durması.. Yüreğindeki yangın bu denli büyükken , etkilenmiyordu vücudu ayazdan.
Herseyin Hüsnanın oyunu olduğu öğrenmişti, lakin karısının oraya bile isteye gittiği gerçeği de vardı. Kaldıramıyordu Adâr ağa bu gerçeği.. Her ne kadar ‘onunda sebepleri vardı, sana ihanet etmedi’ diye kendini telkinlese de, bir tarafı istemsizce kırılmıştı.
Aslında kırılmaya hakkı var mıydı ki?
Aklı ‘Kızı zorla nikahına aldın Adâr ! Ne bekliyordun?’ dese de,
Yüreği ‘Ne olursa olsun, o it onu haketmiyor, Didê sana ihanet etmez.’ diyordu..
Çalan telefonla kafasında ki sarmaldan sı
