Didênin çekip gitmesinin ardından Adâr korkuyla aramıştı Devran’ı.
Açılan telefonu panikle dayadı kulağına;
-“Didê geldi mi bilader.” dedi Adâr sesinde kaybetme korkusu ile..
-“Sanane ulan..! Sanane Didê’den..! Boşamadın mı sen kızı, ne soruyorsun..!”
-“Boşamadım ulan, boşamadım, boşamam..! Didê nerede..!”
-“Gitti..” diyen Devran ile elindeki telefonu var gücüyle sıktı Adâr.. Yüreğine düşen kor ile, sesi titreyerek..
-“Nereye gitti..? Lan ben sana emanet ettim onu, ayırma yanından dedim. Böyle mi sahip çıktın emanetime..!”
-“Git demedin mi sen kıza..! Ulan sen o kızın gidecek yeri olmadığını bile bile kovdun.. Koca memlekette sığınacak bir parça toprağı bile çok gördün o kıza.. Didê gitti kardeşim, otur şimdi yan derdine..” diyip kapattı telefonu sinirle..
Suratına kapanan telefon
