Adâr ağa burnuna gelen çiçek kokusundan anlamıştı karısının geldiğini.. Derin bir nefes alıp, doldurdu ciğerlerini cennet bildiği kokuyla..
-“Geldin mi roniya çave mîn( gözümün nuru)” diyip döndü arkasını. Kendisine gülen gözlerle bakan kadına baktıkça tonla şükür dökülüyordu dilinden.
Hayalinden bile güzel olan o gözler.. Kendisine gülen gözlerle bakan bu kadın..
Adârın solmuş ömrüne can verendi sanki..
Kurumuş dallarını yeşerten, canına can katandı..
Canından öteydi ya zaten..
Önce can sonra canan derlerdi..
Onun canı’da cananı’da bu kadındı işte..
Hayranlık dolu karalarıyla kendisine bakan adamla beraber içine dolan umut tohumları yüreğini titretiyordu Didê’nin.. Kocasının gözünde gördüğü bu sevda, bu hasretlik içini ısıtıyordu..
Nefretle başlayan, kalp kırıklıklarıyla de
