“Bundan ibaretim.” demişti Adâr.. Didê ise saatlerdir o odada kalmıştı giden adamın ardından..
Karşısında kendi resminin olduğu, duvarı komple kaplayan bir tablo,
Aklında bir ton soru işareti..
Resimde ki uzun saçlarına bakınca istemsizce elleri saçlarına gitti.. Bir anlık öfkeyle, yerle bir olan psikolojiyle kesip attığı saçları..
Oysa ne çok severdi saçlarını.. En çokta babası sevip, öper diye severdi..
Saçlarıyla birlikte, belkide içinde ailesine olan kırgınlığı da kesip atılsın, sökülsün istemişti Didê..
Kırgındı Didê..
Ona günahı olmayan bir bedeli ödeten adama kırgındı..
Sonuçlarını bile bile kendi mutluluğu için kendisini ateşe atmayı göze alan abisine kırgındı..
Acısını diline dökemediği vakitte, gözlerinden çaresizliğini anlamayan babasına kırgındı..
Ama bunca kırgınlık
