Aradan geçen iki saatin ardından, gelen topuk sesiyle başını çevirip baktı Adâr, salına salına merdivenlerden inen ay parçası karısına.
Baktıkça yüreğini kaplayan umut, göğsünün ortasını dolduran bir ağırlık oluyordu sanki.. Sevdanın ağırlığı..
İnsanoğlu bu kadar çok sevebilir miydi, kendisi gibi etten tırnaktan yaratılmış bir canı..
Severdi ya.. Adâr Kanlıca severdi, sevmişti..
Nefes almayı güneşim dediği karısından sonra öğrenmişti sanki..
Yaşamak neymiş ondan sonra bilmişti..
Güzel seven adamlardandı Adâr ağa..
Nadir bulunan temiz sevebilen, dokunmadan, incitmeden sevmeye çalışanlardandı..
Narin bir çiçekmişte sevdiği kadın, istemeden dalını kırarım diye dokunurken bile elleri titreyen adamdı..
Üzerinde siyah uzun bir elbise, diz kapağının biraz üzerine kadar uzanan yırtmac
