เลขาลับ ประธานจอมบงการ🔞

รอยร้าว

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่โรงพยาบาลเป็นกลิ่นที่ ‘ลีโอ’ เกลียดเข้าไส้ มันย้ำเตือนเขาถึงค่ำคืนที่แสนหดหู่เมื่อสิบกว่าปีก่อน คืนที่โลกทั้งใบของเขาถล่มทลายลงพร้อมกับเสียงสัญญาณชีพที่กลายเป็นเส้นตรงของแม่

ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเดินไปตามทางเดินโซนวีไอพีอย่างมั่นคงแต่ทว่าหนักอึ้ง ทุกฝีเท้าที่เหยียบลงบนพื้นกระเบื้องเงาวับเหมือนเขากำลังเหยียบย่ำลงบนเศษกระจกที่แตกละเอียดในใจตนเอง เขาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องพักฟื้นพิเศษ ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป

ภาพที่เห็นคือร่างของชายวัยกลางคนที่เคยดูน่าเกรงขามและแข็งแกร่งที่สุดในสายตาเขา บัดนี้กลับนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงคนไข้ ผิวพรรณซูบซีด สายระโยงระยางจากเครื่องช่วยหายใจและมอนิเตอร์วัดการทำงานของหัวใจดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... แต่กลับดูไร้ซึ่งชีวิตชีวา

ลีโอเดินเข้าไปหยุดยืนข้างเตียง เขาจ้องมองใบหน้าของพ่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและชิงชัง มือหนากำเข้าหากันแน่นจนสั่น

“วันที่แม่ตาย... คุณไม่แม้แต่จะกลับมาดูใจ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังด้วยความโกรธกร้าวที่ถูกสะสมมานานปี

“เธอนอนหอบหายใจโรยริน กอดมือผมไว้จนวินาทีสุดท้าย... ปากเธอก็ยังพร่ำบอกว่าไม่เป็นไร พ่อแค่ติดงานสำคัญ” ลีโอแค่นยิ้มสมเพชให้กับความภักดีของแม่ที่ถูกมองข้าม “งานสำคัญที่คุณให้ยัยเลขาหน้าซื่อนั่นเป็นคนรับสายแล้วบอกว่าห้ามรบกวน... ประชุมสำคัญนั่นมันเปลี่ยนชีวิตแม่ผมให้กลายเป็นกองขี้เถ้าไปแล้ว!”

น้ำตาที่ไม่มีใครเคยเห็นคลออยู่ที่เบ้าตาคมกริบแต่เขาเลือกที่จะกะพริบตาไล่มันไปอย่างรวดเร็ว

“แม่ตายไม่ถึงปี... คุณก็เปิดตัวเมียใหม่ทันที ทั้งที่เธอยังไม่ได้จดทะเบียนแต่คุณก็ยกย่องเชิดชูเธอเหมือนจดจำเมียเก่าไม่ได้เลยสักนิด”

ลีโอโน้มตัวลงไปใกล้คนบนเตียง นัยน์ตาสีดาร์กช็อกโกแลตตอนนี้ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นที่เปลี่ยนเป็นความสะใจจาง ๆ

“แต่วันนี้... วันที่คุณล้มลง วันที่คุณทำตัวอ่อนแออยู่บนเตียงนี้ ผมอยากจะรู้เหลือเกินว่าข้างกายคุณเหลือใครอยู่บ้าง? ยัยนั่นน่ะเหรอ... หรือบรรดาบอร์ดบริหารที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อคุณทันทีที่คุณหมดสติ”

เขายืดตัวตรงพลางปรับปกสูทให้เข้าที่ ท่าทางนิ่งขรึมกลับมาปกคลุมร่างกำยำอีกครั้ง

“น่าสมเพช... ในวันที่คุณมีอำนาจล้นฟ้า คุณเลือกรักงานและคนอื่นมากกว่าครอบครัว แต่สุดท้ายในวันที่คุณใกล้ตาย คุณกลับต้องรอให้ลูกชายที่คุณทอดทิ้งกลับมาช่วยอาณาจักรที่กำลังจะล่มสลาย”

ลีโอเบือนหน้าหนีจากภาพพ่อที่นอนไร้สติ เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับไปมองอีก แม้ใจหนึ่งจะรู้สึกวูบโหวง แต่อีกใจหนึ่งเขากลับต้องการจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่า... เขาจะกุมอำนาจทุกอย่างไว้ในมือ และจะทำให้ทุกคนที่เคยทำร้ายแม่ต้องรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับ

ตัดมาที่ห้องทำงานประธานบริษัท L-Auto Group

ลีโอนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวเดิมของพ่อ ความเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วห้อง แฟ้มประวัติผู้สมัครงานตำแหน่งเลขาคนใหม่วางอยู่ตรงหน้า เขาปัดผ่านรายชื่อผู้หญิงทุกคนทิ้งอย่างไม่ใยดี เพราะอคติที่ว่า 'เลขาผู้หญิง' มักจะหวังสูงเหมือนวรดา

จนกระทั่งสายตาของเขาหยุดลงที่รูปถ่ายของชายหนุ่มคนหนึ่ง... ใบหน้าขาวใสที่มาพร้อมกับลักยิ้มข้างแก้มที่เป็นเอกลักษณ์

“ทาม... งั้นเหรอ?”

ลีโอกระตุกยิ้มที่มุมปาก เมื่อภาพความทรงจำอันร้อนแรงจากคืนวันก่อนย้อนกลับมาในหัว กลิ่นกายหอมกรุ่นและเสียงครางที่พ่ายแพ้ต่อสัมผัสของเขา... ทามไม่ได้เป็นแค่คนแปลกหน้าอีกต่อไป แต่กำลังจะกลายเป็น ‘หมาก’ ตัวสำคัญในเกมที่เขากำลังจะเริ่ม