เลขาลับ ประธานจอมบงการ🔞

เผชิญหน้า

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะที่เต็มไปด้วยความประหม่า ‘ทาม’ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือเรียวปรับปกเสื้อเชิ้ตที่จงใจติดกระดุมจนมิดชิดเพื่อปกปิดรอยสีกุหลาบที่ยังจางไม่หมดจากค่ำคืนที่แสนยัดเยียดนั้น

เขาเดินมาหยุดที่หน้าห้องประธานบริหาร ป้ายชื่อ ‘ลีโอ อัครเดชโภคิน’ ทำเอาใจเขากระตุกแปลก ๆ แต่ทามก็สลัดความฟุ้งซ่านทิ้ง "แค่ชื่อโหล ๆ หน่าทาม มึงคิดมากไปเอง"

แกร๊ก...

ทามผลักประตูเข้าไปตามคำอนุญาตของพนักงานหน้าห้อง แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า ใบหน้าขาวจัดเริ่มถอดสี

ภายในห้องทำงานที่กว้างขวางและหรูหรา ชายหนุ่มร่างกำยำเจ้าของแผ่นหลังที่เขาจำได้ขึ้นใจกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ โดยมีหญิงสาวสะสวยในชุดเดรสรัดรูปสีขาวมุกนั่งอยู่บนที่วางแขนข้าง ๆ เธอคือ ‘นีน่า’ คู่หมั้นสาวที่กำลังใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามปกเสื้อสูทของลีโออย่างออดอ้อน

"ลีโอคะ คืนนี้ไปทานข้าวกับนีน่านะคะ คุณหญิงแม่บอกว่าอยากให้เราคุยเรื่องงานแต่ง..." นีน่าเอ่ยเสียงหวานพลางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนแทบจะชิดกับแก้มของชายหนุ่ม

"ผมบอกแล้วไงว่าช่วงนี้ผมยุ่ง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาสั่นประสาททามทันทีที่ได้ยิน

ทามยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกสมเพชตัวเองพุ่งริ้วขึ้นมาในอก ชัดเจนแล้ว... ผู้ชายคนที่รุกรานเขาอย่างดิบเถื่อนเมื่อคืน คนที่ทิ้งเงินปึกใหญ่ไว้ให้เหมือนเขาเป็นเพียงสินค้าตัวหนึ่ง ที่แท้ก็มีคู่หมั้นเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว

‘เลว... เลวไม่มีที่ติจริง ๆ’ ทามด่าทอในใจ สายตาที่เคยมองอย่างสงสัยเปลี่ยนเป็นความรังเกียจ

"เอ่อ... ขออนุญาตครับ ผมมาสัมภาษณ์งานตำแหน่งเลขาครับ" ทามเค้นเสียงพูดยืนยันตัวตนด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด

ลีโอเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร นัยน์ตาสีดาร์กช็อกโกแลตสบเข้ากับดวงตาเรียวรีของทามเพียงชั่วครู่ แววตาของประธานหนุ่มวาวโรจน์ขึ้นอย่างจงใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเฉยชาอย่างรวดเร็ว

"นีน่า ออกไปก่อน ผมมีงานต้องสัมภาษณ์" ลีโอเอ่ยโดยไม่หันไปมองหญิงสาวข้างกาย

"แต่ลีโอคะ..."

"ผมบอกให้ออกไป" น้ำเสียงที่กดต่ำลงทำให้วรดารู้ดีว่าลีโอเริ่มหมดความอดทน เธอจิกตามองทามอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกไหล่ทามออกไปจากห้อง

ทามมองตามหลังนีน่าไปพลางกำหมัดแน่น ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง 'นี่เหรอว่าที่เจ้านาย? มีผู้หญิงสวยขนาดนี้เคียงข้าง แต่คืนก่อนยังไปไล่บี้ผู้ชายแปลกหน้าในผับ... สันดานมักมากชัด ๆ'

"ยืนบื้ออยู่ทำไม นั่งลงสิ" ลีโอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หมุนปากการาคาแพงในมือเล่นพลางจ้องลักยิ้มข้างแก้มของทามที่ตอนนี้มันดูบึ้งตึง "หรือว่า... ขาแข้งยังไม่หายอ่อนแรงจาก 'ศึกหนัก' เมื่อคืน?"

"คุณ!" ทามตบโต๊ะไม้โอ๊กดังปัง "ถ้าจะพูดเรื่องเมื่อคืน ผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่ามันคืออุบัติเหตุ และผมไม่ได้เต็มใจ!"เอาเงินคุณคืนไป"

ลีโอกระตุกยิ้มร้าย กวาดสายตามองทามอย่างท้าทาย "ไม่เต็มใจ? แต่เท่าที่ฉันจำได้... ตอนท้ายนายน่ะ 'ถึงใจ' กว่าใครที่ฉันเคยเจอมาเลยนะ"

ทามหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "คนอย่างคุณมันน่ารังเกียจ มีคู่หมั้นอยู่แล้วแต่ยังทำตัวมักมากไปเรื่อย ถ้าเลือกได้ผมไม่อยากทำงานกับคนแบบคุณด้วยซ้ำ!"

"แต่คุณเลือกไม่ได้ คุณทาม..." ลีโอโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของทาม "เพราะคุณต้องการเงินส่งน้องสาวเรียน และที่นี่ให้เงินเดือนสูงที่สุดที่คุณจะหาได้... ส่วนเรื่องนีน่า เธอเป็นแค่ 'หมาก' ทางธุรกิจ ไม่เหมือนนาย... ที่เป็น 'ของเล่น' ชิ้นโปรดที่ฉันเพิ่งเจอ"

"ผมมาสมัครเป็นเลขา ไม่ใช่ของเล่น! นี่คุณสืบเรื่องผมเหรอ?"

"แล้วนายคิดว่าไงล่ะ งั้นก็พิสูจน์มาว่าเลขาอย่างนายจะทำงานได้คุ้มค่าตัวหรือเปล่า... เริ่มจากเก็บเงินที่ฉันทิ้งไว้คืนไปซะ เพราะคืนนี้นายต้องรับหน้าที่เป็น 'เลขาส่วนตัว' ติดตามฉันไปทุกที่... โดยไม่มีข้อยกเว้นไม่งั้นนายก็ลองไปสมัครที่อื่นดูเผื่อจะมีใครใจดีรับนายเข้าทำงานบ้าง"

ทามหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานที่อบ

อวลไปด้วยรังสีคุกคามนั่นทันที ความอดทนของเขาขาดผึ่งพอๆ กับกระดุมเสื้อเชิ้ตเมื่อคืนนี้

"คนอย่างคุณมันก็นึกว่าตัวเองเอาเงินฟาดหัวได้ทุกอย่าง!" ทามตวาดกลับอย่างไม่เกรงกลัว "ผมจบเกียรตินิยมบัญชี ประวัติการทำงานผมก็ดี ความรู้ผมมีล้นหัว คิดว่าคนอย่างผมจะหาที่ทำงานใหม่ไม่ได้หรือไง? ใครจะอยากมาทำงากับเจ้านายโรคจิตตัณหากลับแบบคุณ!"

ทามกระชากประตูเปิดออกกว้าง เตรียมจะก้าวออกไปจากวงจรชีวิตของชายที่ชื่อลีโอให้พ้น แต่ฝีเท้ากลับต้องชะงักเมื่อน้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นตามหลังมา

"หาที่ทำงานใหม่น่ะไม่ยากหรอกคุณทาม..." ลีโอพูดพลางพลิกเอกสารประวัติของทามในมือช้าๆ "แต่จะหาที่ทำงานที่จ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้หกหลัก เพื่อเอาไปจ่ายค่าเทอมเทอมสุดท้ายกับค่าหอให้น้องสาวที่ชื่อ 'ลินิน' ภายในสัปดาห์นี้... คงไม่มีที่ไหนนอกจากที่นี่"

ทามตัวแข็งทึบ หัวใจหล่นวูบ "คุณ... คุณสืบเรื่องผม?"

"เลขาฯ ของฉันต้องไม่มีความลับ" ลีโอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ซ้อนหลังร่างโปร่งของทาม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอความร้อนที่คุ้นเคยทำเอาทามใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้ "และที่บอกว่าฉันตัณหากลับ... ฉันว่านายเข้าใจผิดนะ ฉันแค่เป็นคน 'ติดใจ' อะไรยากๆ และถ้าติดใจแล้ว... ฉันก็จะเอามาเป็นของฉันให้ได้"

มือหนาเอื้อมไปปิดประตูห้องทำงานที่ทามเพิ่งเปิดออกจนมันปิดลงดัง ปัง! ก่อนจะกักทามไว้ระหว่างประตูและร่างกายกำยำของเขา

"จะออกไปจากห้องนี้เพื่อไปดิ้นรนหาเงินให้น้องสาวเอง หรือจะยอมเซ็นสัญญาเป็น 'เลขาลับ' ของฉัน... แล้วฉันจะเคลียร์หนี้สินและค่าใช้จ่ายของครอบครัวนายให้ทั้งหมด"

ทามกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นนูน เขาเกลียดสายตาของผู้ชนะของลีโอที่สุด แต่ภาพของลินินที่กำลังจะเรียนจบและอนาคตที่เขาสัญญาไว้กับแม่ที่เสียไปแล้วมันค้ำคอ

"เลขาลับ... ของคุณ คือต้องทำอะไรบ้าง?" ทามถามเสียงสั่นด้วยความโกรธ

ลีโอกระตุกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวเกลี่ยลักยิ้มที่ข้างแก้มของทามเบาๆ "ก็เหมือนเลขาฯ ทั่วไป... แค่ต้อง 'สแตนด์บาย' ตลอด 24 ชั่วโมง ไม่ว่าฉันจะต้องการอะไร

ที่ทำงาน หรือ บนเตียง..."

"อย่ามาพูดอะไรบ้าๆ! ผมมาสมัครเป็นเลขา ทำงานใช้สมอง ไม่ได้มาขายตัว!"

ทามตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนก้องห้องทำงานกว้าง ดวงตาเรียวรีวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดจนตัวสั่น เขาไม่สนแล้วว่าเงินเดือนจะสูงแค่ไหน หรือชีวิตจะลำบากเพียงใด แต่ศักดิ์ศรีของคนที่ต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวมันค้ำคอเกินกว่าจะยอมรับข้อเสนอทุเรศๆ แบบนี้ได้

ทามกระชากประตูเปิดออกอย่างแรงแล้วก้าวพรวดออกไปทันทีโดยไม่หันกลับไปมองซากความพ่ายแพ้ของตัวเองข้างหลัง เขาเดินผ่านหน้าพนักงานในออฟฟิศด้วยใบหน้าบึ้งตึงและฝีเท้าที่หนักแน่น รังสีความโกรธที่แผ่ออกมาทำให้ไม่มีใครกล้าสบตา