เลขาลับ ประธานจอมบงการ🔞

เจ้าแผนการ

เมื่อพ้นเขตบริษัท ทามมายืนหอบหายใจอยู่ที่ริมฟุตบาท แสงแดดจ้าทำให้เขารู้สึกปวดหัวตุบๆ รอยช้ำที่ซอกคอยังเตือนใจถึงความอัปยศเมื่อคืน

"ไอ้ประธานโรคจิต! ไอ้คนเฮงซวย! นึกว่าหล่อแล้วจะทำอะไรกับใครก็ได้หรือไงวะ!" เขาสบถออกมาอย่างเหลืออดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่โชว์รูปคู่เขากับ ‘ลินิน’ น้องสาวที่ยิ้มร่าอยู่ใต้อ้อมแขนเขา

เขารู้ดีว่าลีโอพูดถูก... เรื่องค่าใช้จ่ายของน้องสาวมันบีบคั้นเขาอยู่ แต่การเอาตัวเข้าแลกกับคนที่มีพันธะแล้วมันคือการก้าวขาเข้าสู่นรกชัดๆ

ในห้องทำงานประธาน

ลีโอนั่งนิ่งมองบานประตูที่เพิ่งปิดลงด้วยฝีมือของคนตัวเล็กกว่า แววตาของเขาไม่ได้ดูโกรธเคืองที่ถูกด่า กลับกัน... มุมปากหนากลับกระตุกยิ้มอย่างพึงใจ

เขากดอินเตอร์คอมเรียกพนักงานคนสนิทเข้ามา

"ไปสืบดูว่าบริษัทไหนในเครือข่ายของเราที่ 'ทาม' ไปยื่นใบสมัครไว้... สั่งลงไปว่า ห้ามใครรับเขาเข้าทำงานเด็ดขาด"

"เอ่อ... ท่านประธานจะบีบให้เขาไม่มีที่ไปเหรอครับ?" ลูกน้องคนสนิทถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ลีโอหยิบปากกาขึ้นมาควงเล่น สายตาจดจ้องไปที่ใบสมัครงานที่มีรอยมือของทามขยำทิ้งไว้ "คนพยศแบบนั้น ถ้าไม่ต้อนให้จนมุม... เขาก็ไม่เดินกลับมาหาเจ้าของหรอก"

เขารู้ว่าทามฉลาด และเขาชอบเอาชนะคนฉลาด ยิ่งทามด่าเขาว่า 'โรคจิตตัณหากลับ' เขายิ่งอยากรู้ว่า ถ้าวันหนึ่งทามต้องเป็นฝ่าย 'คลาน' กลับมาขอร้องเขาเอง... สีหน้าของเลขาจอมแสบคนนั้นจะเป็นยังไง

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เต็มที่ ‘ทาม’ ต้องใช้ชีวิตเหมือนอยู่ในนรกความจริง เขาตื่นแต่เช้า สวมสูทตัวเก่งที่รีดจนเรียบกริบ ออกไปสัมภาษณ์งานตามบริษัทต่างๆ ที่เรียกตัวเขาไป ทั้งบริษัทบัญชีระดับบิ๊กโฟร์ ไปจนถึงฝ่ายบริหารของโรงงานอุตสาหกรรม

แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับทำให้เขาต้องยืนนิ่งชาไปทั้งตัว...

“ขอโทษด้วยนะครับคุณทาม ประวัติคุณดีมากจริงๆ แต่ทางเบื้องบนเพิ่งแจ้งมาว่าตำแหน่งนี้ถูกระงับกะทันหัน” ผู้จัดการฝ่ายบุคคลของบริษัทที่สามบอกเขาด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ระงับเหรอครับ? แต่เมื่อวานคุณยังโทรตามให้ผมมาทำสัญญาอยู่เลยนะครับ” ทามถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เอ่อ... คือ... ผมพูดมากกว่านี้ไม่ได้จริงๆ ครับ เอาเป็นว่า... ลองไปหาประสบการณ์ที่บริษัทอื่นดูนะคะ”

ทามเดินออกมาจากตึกสูงด้วยความรู้สึกมืดแปดด้าน

เขานั่งลงที่ม้านั่งในสวนสาธารณะอย่างหมดแรง พลางกดดูยอดเงินในบัญชีที่เหลือเพียงหลักพัน ในขณะที่ใบแจ้งหนี้ค่าเทอมของ ‘ลินิน’ ถูกส่งเข้าอีเมลย้ำๆ

ครืด... ครืด...

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทามรีบรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นชื่อน้องสาว

(“พี่ทาม... คือลินินไม่ได้จะเร่งพี่นะ แต่ทางหอพักเขาบอกว่าถ้าไม่จ่ายค่าห้องภายในพรุ่งนี้ เขาจะล็อกห้องแล้ว พี่พอจะไหวไหม? ถ้าไม่ไหวลินินจะลองไปหางานพาร์ทไทม์เพิ่มดู...”)

“ไม่ต้อง! ลินินไม่ต้องห่วง” ทามรีบตัดบทพลางกลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ “พี่เพิ่งได้งานใหม่น่ะลินิน บริษัทใหญ่มากด้วย เงินเดือนดีสุดๆ เดี๋ยวพี่โอนเงินให้คืนนี้เลยนะ ตั้งใจเรียนไปเถอะ”

(“จริงเหรอพี่ทาม! โห พี่เก่งที่สุดเลย! งั้นลินินไม่รบกวนแล้วนะ รักพี่นะคะ!”)

สายตัดไปแล้ว แต่ทามกลับรู้สึกเหมือนโลกกำลังถล่มลงมาทับตัว เขาซบหน้าลงกับฝ่ามือ ความหยิ่งทะนงที่มีมันกำลังถูกความจริงตบหน้าอย่างแรง ลีโอรู้ทุกอย่าง... รู้จุดอ่อน รู้จังหวะ และรู้ว่าเขาไม่มีทางเลือก

เขามองนามบัตรสีดำทองของ L-Auto Group ในกระเป๋าสตางค์ด้วยสายตาชิงชัง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วลุกขึ้นยืน

“อยากได้นักใช่ไหม... ‘เลขาลับ’ อะไรนั่นน่ะ” ทามพึมพำลอดไรฟัน นัยน์ตาเรียวรีสั่นระริกด้วยความแค้น “ได้... ในเมื่อคุณอยากเล่นเกมบีบคั้นคนอื่นนัก ผมก็จะเข้าไปป่วนอาณาจักรคุณให้พังพินาศคามือผมเอง!”

ทามเดินไปโบกแท็กซี่มุ่งหน้ากลับไปที่ตึก L-Auto Group อีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้มาเพื่อสมัครงาน... เขามาเพื่อ ‘ขายวิญญาณ’ ให้กับปีศาจที่ชื่อลีโอ