ลีโอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่หลังจากได้ยินไฟล์เสียงนั้น ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยือกในแววตา เขาจ้องมองทามที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน แม้ในใจจะรู้สึกผิดและห่วงใยมากแค่ไหน แต่ทิฐิและความปากแข็งก็ทำให้เขายังคงสวมหน้ากากประธานจอมบงการเอาไว้
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากตัวทาม จัดเสื้อคลุมอาบน้ำให้เข้าที่ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่มั่นคง
“ฉันจะไม่พูดเรื่องเมื่อคืนซ้ำอีก...” ลีโอเว้นจังหวะ สายตาเหลือบมองริมฝีปากที่บวมช้ำของทามด้วยความรู้สึกหวงแหนที่ปิดไม่มิด “แต่จำใส่หัวนายไว้ทาม... ในฐานะที่นายเป็นเลขาของฉันตามสัญญา นายไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเกี่ยวกับใครหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นไอ้ภีมหรือใครก็ตาม จนกว่าสัญญาหนึ่งปีของเราจะจบลง”
“คุณห้ามผมแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวงั้นเหรอ?” ทามถามกลับเสียงแผ่ว
“ใช่... เพราะภายในหนึ่งปีนี้ ‘เวลา’ และ ‘ร่างกาย’ ของนายเป็นสิทธิ์ของฉันตามข้อตกลงห้
