เลขาลับ ประธานจอมบงการ🔞

เพื่อนสนิท... ที่แปลว่าคู่แข่ง

สายของวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในแผนกบริหารดูสดใสขึ้นผิดหูผิดตาเมื่อชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาแบบอบอุ่นปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ ‘ภีม’ ในชุดลำลองกึ่งทางการดูเข้าถึงง่าย ก้าวเข้ามาในโซนห้องทำงานประธานด้วยความคุ้นเคย

ทามซึ่งกำลังจัดเตรียมเอกสารอยู่หน้าห้องเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงเมื่อเขาเอ่ยทักทายตามมารยาท

“สวัสดีครับ มาพบท่านประธานลีโอใช่ไหมครับ? ผมทาม เลขาส่วนตัวครับ”

ภีมชะงักไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมที่ดูใจดีเป็นประกายวาววับทันทีที่สบตากับทาม เขาจ้องมองใบหน้าขาวใสและท่าทางร่าเริงของคนตรงหน้าอย่างเปิดเผย

“โอ้โห... ลีโอมันตาถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?” ภีมหัวเราะเบาๆ พลางยื่นมือออกมา “สวัสดีครับคุณทาม ผมภีม เพื่อนสนิทไอ้ลีโอ แล้วก็เป็นพี่ชายของนีน่าด้วย... ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ บอกตามตรงว่าเจอคุณทามแล้ว ผมชื่นใจกว่าเจอหน้าบูดๆ ของไอ้ลีโอเยอะเลย”

ทามหัวเราะแก้เก้อ ยื่นมือไปสัมผัสตอบ “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณภีม”

“เรียกภีมเฉยๆ ก็ได้ครับ เราน่าจะอายุพอๆ กัน” ภีมยังไม่ยอมปล่อยมือ แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนทามเริ่มทำตัวไม่ถูก “คืนนี้คุณทามพอจะมีเวลาว่างไหมครับ? ผมเพิ่งกลับมา อยากหาไกด์พาทัวร์ร้านอร่อยๆ ในกรุงเทพฯ หน่อย”

ภีมไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่าเพื่อนสนิทของเขาจะมีความสัมพันธ์ลับกับเลขาคนนี้ เพราะในหัวของเขามีแต่ภาพงานแต่งงานของลีโอกับนีน่าที่พ่อของเขาวางแผนไว้ เขาจึงรุกจีบทามได้อย่างเต็มที่ตามประสาคนโสด

ครืด...

ประตูห้องประธานถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ลีโอยืนพิงขอบประตู นัยน์ตาสีดาร์กช็อกโกแลตวาวโรจน์ด้วยความขุ่นมัวเมื่อเห็นเพื่อนรักกำลังกุมมือเลขาของเขาไว้แน่น

“มาถึงก็รุ่มร่ามเลยนะไอ้ภีม” เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้น

“อ้าว ลีโอ! โทษทีว่ะ พอดีเจอคุณทามแล้วคุยเพลินไปหน่อย” ภีมปล่อยมือทามแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อน “เลขาคนนี้น่ารักว่ะ มึงหามาจากไหนเนี่ย?”

ลีโอเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่โดยไม่รู้ตัว เขาปรายตามองทามที่ยืนทำหน้าไม่ถูก “ทาม... ผมสั่งให้คุณสรุปงบประมาณไตรมาสที่สามมาให้ดูไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังมายืน ‘คุยเล่น’ อยู่ตรงนี้”

“ผมกำลังจะไปทำครับท่านประธาน” ทามรับคำพลางลอบกลอกตา รู้ดีว่าลีโอกำลังพาล

“ไม่ต้องไปทำที่โต๊ะข้างนอก เข้าไปทำในห้องผม... ผมจะได้ ‘เช็ก’ งานได้ตลอดเวลา” ลีโอสั่งเสียงเข้มก่อนจะหันไปหาภีม “ส่วนมึง มีอะไรก็รีบพูดมา กูมีประชุมต่อ”

ภีมเลิกคิ้ว มองท่าทางหวงก้างของเพื่อนแล้วแอบขำ “อะไรวะ แค่จะชวนคุณทามไปกินข้าวเย็นด้วยกันแค่นี้ ทำเป็นเข้มไปได้ มึงจะแต่งงานกับน้องกูอยู่แล้วนะลีโอ จะหวงเลขาไว้ทำไมงานหนักขนาดนั้นเชียว?”

ลีโอกะตุกยิ้มที่มุมปาก แขนแกร่งเอื้อมไปโอบไหล่ทามอย่างจงใจบังคับให้เดินเข้าห้อง “งาน ‘หนัก’ แน่นอน... และเลขาคนนี้ก็ต้องดูแลผมคนเดียวเท่านั้น มึงไปหาน้องสาวมึงเถอะภีม”

ทามถูกลากเข้าห้องมาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดที่พุ่งสูงขึ้น พอประตูลาลับสายตาภีม ลีโอก็สะบัดไหล่ปล่อยทามทันที

“ทีหลังอย่าไปยิ้มเรี่ยราดให้ใคร โดยเฉพาะเพื่อนผม” ลีโอเค้นเสียงสั่ง

“คุณภีมเขาแค่ทักทายตามมารยาทครับ คุณนั่นแหละที่เป็นบ้าอะไร หวงผมในฐานะเลขา หรือหวงผมในฐานะ 'ของเล่น' ที่กลัวคนอื่นมาแย่งเล่นกันแน่?” ทามย้อนกลับอย่างเหลืออด

ลีโอเดินเข้ามาชิดจนแผ่นหลังทามติดโต๊ะทำงาน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน “จะฐานะอะไรนายก็ไม่มีสิทธิ์ไปอ่อยใคร... เพราะตอนนี้ นายเป็นของฉัน ทั้งในสัญญา และ ‘ในตัว’ นายด้วย... จำใส่หัวไว้ทาม”

ภายใต้แสงไฟสลัวในห้องทำงานประธานที่กว้างขวางเหลือเกินในยามดึก ‘ทาม’ นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์จนตาพร่า โดยมีสายตาคมกริบของ ‘ลีโอ’ คอยลอบมองมาจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่เป็นระยะ ลีโอจงใจสั่งงานเอกสารยิบย่อยให้ทามทำไม่หยุด เพียงเพราะต้องการกักตัวไม่ให้เลขาฯ ของเขาออกไปตามคำชวนของภีม

“เสร็จหรือยัง?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายความเงียบ

“ยังครับ... ข้อมูลบัญชีปีที่แล้วมันมีส่วนต่างที่หาที่มาไม่ได้เพียบเลย ท่านประธานจะรีบไปไหนก็ไปก่อนก็ได้นะครับ ผมอยู่เฝ้าห้องให้เอง” ทามตอบโดยไม่หันไปมอง แสร้งทำเป็นจดจ่อกับงาน ทั้งที่ในใจเขากำลังวางแผนอีกอย่าง

ทามไม่ได้โง่... จากการแอบดูท่าทีของคุณเกริกในคืนนั้น และความนิ่งเฉยที่ดู ‘สมบูรณ์แบบ’ เกินไปของหุ้นส่วนผู้น่ารักคนนี้ สัญชาตญาณนักบัญชีของเขาบอกว่าคนอย่างเกริกนี่แหละคือคนที่น่ากลัวที่สุด แต่ในเมื่อลีโอยังให้ความเคารพเกริกอย่างเต็มหัวใจ ทามจึงเลือกที่จะ ‘สืบเงียบๆ’ โดยไม่บอกให้เจ้าของอาณาจักรที่กำลังโดนสนตะพายรู้ตัว

‘ในเมื่อคุณเชื่อใจเขา ผมก็นี่แหละจะหาความจริงมาตบหน้าคุณเอง ลีโอ’

ก๊อก ก๊อก...

ประตูห้องทำงานเปิดออกเบาๆ พร้อมกับร่างของ ‘ภีม’ ที่โผล่หน้าเข้ามาพร้อมถุงอาหารและแก้วกาแฟ

“ยังไม่กลับจริงๆ ด้วยแฮะ” ภีมยิ้มกว้าง เดินตรงมาที่โต๊ะของทามโดยเมินสายตาพิฆาตของลีโอที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ “เห็นไฟยังเปิดอยู่เลยแวะซื้อบะหมี่เจ้าดังมาฝากครับคุณทาม ทำงานดึกขนาดนี้เจ้านายใจร้ายจังเลยนะครับ”

“ไอ้ภีม มึงไม่มีบ้านกลับหรือไง?” ลีโอถามเสียงเข้ม วางปากกาลงทันที

“มี... แต่บ้านมันเหงาว่ะ อยากมาหาเพื่อนแถวนี้มากกว่า” ภีมยักไหล่ ก่อนจะหันไปสบตาทามด้วยแววตาพราวระยับ “คุณทามครับ พรุ่งนี้ช่วงบ่ายพอจะปลีกตัวมาช่วยผมเลือกของขวัญวันเกิดให้คุณพ่อได้ไหม? ผมเพิ่งกลับมาไทย ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ท่านชอบอะไรเป็นพิเศษ”

ทามชะงักไปครู่หนึ่ง นี่คือโอกาสทอง... การเข้าหาภีมคือทางลัดที่เร็วที่สุดในการเข้าใกล้คุณเกริก

“ได้ครับคุณภีม ผมยินดีช่วย” ทามส่งยิ้มหวานประจบ (ที่จงใจให้ลีโอเห็น) “ช่วงบ่ายพรุ่งนี้ผมพอจะจัดสรรเวลาได้ครับ”

“ทาม!” ลีโอตบโต๊ะดังปัง “บ่ายพรุ่งนี้คุณมีนัดตรวจสต็อกกับผมที่โรงงาน”

“นัดนั้นมันวันมะรืนไม่ใช่เหรอครับท่านประธาน?” ทามย้อนกลับด้วยใบหน้าซื่อตาใส “บ่ายพรุ่งนี้ตารางงานคุณว่างครับ ผมเช็กดูแล้ว”

ลีโอพูดไม่ออก เขาได้แต่ขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ ทามหันกลับไปยิ้มให้ภีมอีกครั้ง “งั้นพรุ่งนี้บ่ายเจอกันนะครับคุณภีม”

หลังจากภีมกลับไป ลีโอพุ่งตัวเข้าหาทามทันที เขาคว้าเก้าอี้ของเลขาจอมแสบให้หันมาเผชิญหน้า มือหนาทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะไว้ กักตัวทามไว้กลางอก

“คิดจะทำอะไร? สนิทกับมันมากไปหรือเปล่า!”

“ผมก็แค่ทำความสัมพันธ์อันดีกับ ‘ครอบครัวคู่หมั้น’ ของคุณไงครับ” ทามตอบหน้าตาย แววตาแฝงความท้าทาย “หรือคุณกลัวว่าผมจะไปบอกความลับเรื่อง ‘ห้าล้าน’ ของเราให้เพื่อนรักคุณฟัง?”

“ทาม!” ลีโอคำรามต่ำ กดเสียงลงจนสั่น “อย่าให้ฉันเห็นว่านายล้ำเส้นไปมากกว่านี้... ภีมมันเป็นเพื่อนฉัน และนายเป็น ‘คนของฉัน’ อย่าลืมสถานะตัวเอง”

“สถานะผม... ผมจำแม่นครับ” ทามเอื้อมมือไปจัดเนคไทให้ลีโอเบาๆ ท่าทางเหมือนคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์แต่ดวงตากลับกลับแฝงเล่ห์เหลี่ยม “แต่บางครั้งการเป็นเลขาฯ ที่ดี... ก็ต้องเข้าหาคนที่ท่านประธาน ‘ไว้ใจ’ ที่สุดไม่ใช่เหรอครับ?”

ทามยิ้มมุมปากขณะมองลีโอที่กำลังหัวเสีย ลีโอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังถูกเลขาฯ ตัวเอง ‘เล่นเกม’ ซ้อนแผนเพื่อปกป้องอาณาจักรของเขาจากคนที่เขาไว้ใจที่สุด