เลขาลับ ประธานจอมบงการ🔞

เกมซ่อนกล

ในช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น ‘ภีม’ มารอรับทามที่หน้าตึกบริษัทตามนัด เขายังคงประดับรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นในขณะที่ ‘ลีโอ’ ยืนจ้องลงมาจากหน้าต่างห้องทำงานชั้นบนด้วยแววตาที่แทบจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล

เมื่อทามก้าวออกมาจากลิฟต์ ลีโอที่ดักรออยู่ตรงทางเดินก็ปรี่เข้าคว้าต้นแขนของทามไว้ทันที

“นัดบ่ายนี้ผมยกเลิก คุณต้องไปตรวจเช็กยอดสต็อกที่ท่าเรือกับผมเดี๋ยวนี้” ลีโอสั่งเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยแรงอารมณ์

ทามสะบัดแขนออกเบา ๆ แล้วหันมาเผชิญหน้ากับประธานหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว “สต็อกที่ท่าเรือนัดไว้วันมะรืนครับท่านประธาน ผมจัดการตารางใหม่แล้ว และตอนนี้มันคือเวลาเลิกงานของผม”

“ทาม! ฉันบอกให้...”

“ท่านประธานครับ...” ทามกดเสียงต่ำแต่หนักแน่น “คุณต้องให้เวลาส่วนตัวผมบ้างนะ ขนาดคุณยังมีเวลาไปทานข้าวกับคุณนีน่า หรือไปไหนมาไหนกับคู่หมั้นคุณได้ แล้วทำไมผมจะไปทานข้าวกับเพื่อนของคุณไม่ได้?”

คำพูดของทามเหมือนตบหน้าลีโอฉาดใหญ่ ลีโอนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกผิดกึ่งหึงหวงจุกอยู่ที่อก เขาไม่มีสิทธิ์คัดค้านในเมื่อสถานะของเขากับทามมันคือ ‘ความลับ’ ที่มาพร้อมสัญญาจ้าง

“ไปเถอะครับคุณทาม รถจอดรออยู่ทางโน้น” ภีมเดินเข้ามาแทรกพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันเพื่อนสนิทเล็ก ๆ ก่อนจะพาตัวทามออกไป ทิ้งให้ลีโอยืนกำหมัดแน่นอยู่ลำพัง

ณ ร้านอาหารริมแม่น้ำ

บรรยากาศโรแมนติกและลมพัดเย็นสบายไม่ได้ทำให้ทามผ่อนคลายเท่าไหร่นัก เพราะในหัวของเขากำลังวางหมากเพื่อล้วงข้อมูล

“คุณทามดูเงียบ ๆ นะครับ อาหารไม่ถูกปากเหรอ?” ภีมถามพลางตักอาหารให้ด้วยความเอาใจใส่

“เปล่าครับ ผมแค่กำลังคิดเรื่องงานนิดหน่อย...” ทามแสร้งถอนหายใจ “พอดีช่วงนี้ที่บริษัทเห็นว่ามีปัญหาเรื่องสัญญากับทางยุโรป ผมเป็นเลขาฯ ใหม่เลยค่อนข้างกังวลน่ะครับ เห็นว่าคุณท่านเกริกเองก็เป็นห่วงเรื่องนี้มากเหมือนกันใช่ไหมครับ?”

ภีมชะงักไปนิด แววตาเปลี่ยนไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ “อ๋อ... เรื่องนั้นน่ะเหรอ คุณพ่อผมท่านก็เปรย ๆ อยู่เหมือนกันครับ ท่านบอกว่าลีโอยังเด็ก อาจจะยังไม่เข้าใจกลไกบางอย่างในสัญญาลึกซึ้งเท่าพวกผู้ใหญ่”

“นั่นสิครับ... ผมเห็นคุณท่านเกริกทำงานหนักเพื่อ L-Auto มาตลอด ท่านดูเป็นคนทุ่มเทมากเลยนะครับ แม้แต่เรื่องส่วนตัวท่านยังดูแลคุณลีโอเหมือนลูกชายอีกคน” ทามหยั่งเชิงต่อ

“คุณพ่อรักลีโอมากครับ... มากจนบางทีผมที่เป็นลูกแท้ ๆ ยังแอบน้อยใจ” ภีมหัวเราะเบา ๆ แต่ทามสังเกตเห็นประกายบางอย่างในดวงตาของเพื่อนรักลีโอคนนี้ “ท่านมักจะบอกเสมอว่า ‘ทุกอย่างที่สร้างมา ต้องมีเจ้าของที่เหมาะสม’ และตอนนี้ท่านก็กำลังช่วยให้ลีโอ ‘เหมาะสม’ กับตำแหน่งนั้นเร็วที่สุด... ผ่านทางการแต่งงานกับนีน่ายังไงล่ะครับ”

คำพูดของภีมทำให้ทามเอะใจ ‘ทุกอย่างที่สร้างมา... ต้องมีเจ้าของที่เหมาะสม’ งั้นเหรอ? หมายความว่าถ้าลีโอไม่เหมาะสม หรือถ้าการแต่งงานไม่เกิดขึ้น เจ้าของคนใหม่ก็อาจจะเป็นคนอื่น... หรือก็คือตัวคุณเกริกเอง?

“แล้วคุณภีมไม่สนใจเข้ามาช่วยงานคุณท่านที่บริษัทบ้างเหรอครับ?”

“ผมเหรอ? ผมชอบอิสระมากกว่าครับ แต่ถ้าคุณพ่อต้องการ... ผมก็ขัดไม่ได้หรอก” ภีมจ้องมองทามด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง “แต่ถ้าทำงานแล้วได้เจอเลขาฯ น่ารักแบบคุณทามทุกวัน ผมอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ”

ในขณะที่ภีมกำลังจะเอื้อมมือมากุมมือทามบนโต๊ะ เสียงโทรศัพท์ของทามก็ดังขัดจังหวะขึ้นมา เป็นข้อความจาก ‘คนใจร้าย’ ที่ส่งมาสั้น ๆ แต่สั่นประสาทที่สุด

[ลีโอ: ถ้ายังไม่กลับภายใน 30 นาที ฉันจะส่งสัญญาฉบับจริงไปให้น้องสาวนายดูว่าเงินห้าล้านนั่นนายได้มายยังไง!]

ทามหน้าถอดสี เขาขบกรามแน่นจนเป็นสัน สันดานบงการของลีโอไม่เคยเปลี่ยนเลยจริง ๆ

“มีอะไรหรือเปล่าครับคุณทาม?” ภีมถามด้วยความเป็นห่วง

“เอ่อ... งานด่วนน่ะครับท่านประธานสั่งให้รีบกลับไปจัดการ” ทามฝืนยิ้ม “ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำนะคุณภีม วันหลังผมขอแก้ตัวเลี้ยงคืนนะครับ”

ทามรีบขอตัวลากลับทันที ในใจเขาทั้งโกรธลีโอที่ล้ำเส้น แต่ในขณะเดียวกัน ข้อมูลที่ได้จากภีมก็เริ่มขมวดปมชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่า... คุณเกริกอาจจะไม่ได้ต้องการแค่ให้ลูกสาวแต่งงานเพื่อช่วยลีโอ แต่มันคือการ "กลืนกิน" L-Auto Group ทั้งหมดต่างหาก!

คอนโดลีโอ

เสียงประตูห้องชุดสุดหรูถูกผลักเปิดออกอย่างแรงตามด้วยร่างของ ‘ทาม’ ที่ก้าวฉับ ๆ เข้ามาด้วยใบหน้าแดงก่ำจากความโกรธ เขาเหวี่ยงกระเป๋าทำงานลงบนโซฟาหนังราคาแพง ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับ ‘ลีโอ’ ที่เดินตามหลังมาด้วยมาดพยัคฆ์ร้ายที่กำลังเดือดจัด

“คุณมันบ้าไปแล้วลีโอ! กล้าดียังไงเอาเรื่องน้องสาวผมมาขู่!” ทามตวาดลั่น “ผมไปทำงานนะ ผมไปสืบเรื่องบริษัทให้คุณ!”

“สืบเรื่องบริษัทหรือไปอ่อยเพื่อนผมกันแน่!” ลีโอสาวเท้าเข้าไปหา กักร่างโปร่งไว้กับผนังเย็นเฉียบ แววตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับ “เห็นนั่งหัวร่อต่อกระซิกกันริมน้ำ มันน่าจะส่งรูปไปให้ยัยนีน่าดูนัก ว่าพี่ชายตัวเองกำลังจีบเลขาฯ ว่าที่น้องเขย!”

“ก็ส่งไปสิ! ส่งไปเลย!” ทามท้าทายพลางผลักอกแกร่งสุดแรง “ในเมื่อคุณไม่เคยไว้ใจผม คุณก็อยู่กับความระแวงของคุณไปคนเดียวเถอะ!”

ลีโอไม่ตอบแต่กลับใช้ริมฝีปากบดขยี้ลงมาอย่างดุดันเพื่อดับเสียงประท้วง มันคือจูบที่เต็มไปด้วยรสนิยมของการครอบครองและความโกรธ ทามขัดขืนในตอนแรกแต่ด้วยร่างกายที่คุ้นชินกับสัมผัสของลีโอ ทำให้เขาเริ่มอ่อนระทวยลง

ในจังหวะที่สติของลีโอกำลังหลุดลอยไปกับแรงหึงหวง ทามที่ดูเหมือนจะโอนอ่อนกลับฉวยโอกาสนี้ใช้แผน ‘นารีพิฆาต’ (ในฉบับเลขาฯ หนุ่ม) เขาแสร้งเปลี่ยนจากขัดขืนมาเป็นโอบรอบคอแกร่งแล้วกระซิบถามเสียงพร่าที่ข้างหู

“ถ้าคุณห่วงผมนัก... แล้วทำไมถึงไม่บอกผมเรื่องสัญญายุโรปฉบับจริงล่ะครับ? คุณเก็บมันไว้ที่ไหน... หรือว่าคุณไม่ไว้ใจผมเท่าคุณเกริก?”

ลีโอที่กำลังมัวเมาอยู่กับลำคอขาวชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินผิวเนื้อ “ทำไมต้องอยากรู้เรื่องนั้น...”

“ก็ถ้าผมรู้... ผมจะได้ช่วยคุณกันคนอื่นออกไปไงครับ” ทามลูบไล้ท้ายทอยของลีโอเบา ๆ ยั่วยวนให้คนตรงหน้าคลาดสายตาจากความระแวดระวัง “บอกผมสิ... คุณเกริกเขามีรหัสเข้าเซิร์ฟเวอร์กลางเหมือนคุณไหม? ผมจะได้ระวังถูกตัว”

ด้วยความที่ลีโอไว้ใจเกริกมาตลอด ประกอบกับอารมณ์รักใคร่ที่พุ่งสูงจนบดบังทัศนวิสัย เขาจึงหลุดปากออกมาอย่างลืมตัว

“รหัสอยู่ที่ฉันคนเดียว... ส่วนไฟล์จริงอยู่ในไดรฟ์ส่วนตัวที่บ้านอาเกริก ฉันฝากท่านไว้ในเซฟตั้งแต่พ่อเข้าโรงพยาบาล...”

ทามนัยน์ตาวาววับ ‘เจอแล้ว... ที่แท้หลักฐานสำคัญก็อยู่ที่พรานชุดขาวคนนั้นเอง!’

“คุณเกริกเขารักคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ... ถึงยอมเก็บของสำคัญไว้ให้?” ทามถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“อาเกริกไม่ใช่คนอื่น... ท่านเป็นเหมือนพ่ออีกคนของฉัน” ลีโอพึมพำก่อนจะซุกหน้าลงกับไหล่ทาม “เลิกพูดเรื่องงานได้แล้วทาม... นายต้องรับผิดชอบที่ขัดคำสั่งและทำให้ฉันโมโหขนาดนี้”