เลขาลับ ประธานจอมบงการ🔞

11หมากนอกกระดาน

เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวขึ้นบันไดใกล้เข้ามาทุกที ทามยืนตัวแข็งทึบ หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แสงแดดที่ส่องผ่านบานหน้าต่างห้องทำงานดูจะหม่นลงทันทีเมื่อเผชิญกับสถานการณ์คับขัน

“เร็วเข้า!” ‘ภีม’ กระซิบสั่งเสียงเข้ม เขาไม่พูดพล่ามทำเพลงรีบคว้าข้อมือร่างโปร่งแล้วดันให้เข้าไปหลบในมุมมืดหลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ที่ซ่อนเนียนไปกับผนังห้อง ก่อนที่ตัวเขาเองจะขยับไปยืนหน้าโต๊ะทำงาน ทำทีเป็นกำลังจัดเอกสารที่วางระเกะระกะอยู่

แกร๊ก!

บานประตูเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘คุณเกริก’ และ ‘ลีโอ’

“อ้าว ภีม มาทำอะไรในห้องพ่อล่ะลูก?” เสียงนุ่มนวลของคุณเกริกถามขึ้น แต่อบอวลไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกเย็นหลังวาบ

“ผมขึ้นมาหาปากกาน่ะครับคุณพ่อ เห็นว่าห้องไม่ได้ล็อกเลยถือวิสาสะเข้ามา” ภีมตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงพิรุธใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย แต่สายตาเขากลับปรายมองไปทางชั้นหนังสือชั่วครู่จนทามที่แอบอยู่ใจหายวูบ

ลีโอกวาดสายตามองไปรอบห้อง แววตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง “เลขาฯ ผมหายไปไหน? เขาบอกว่าจะมาเข้าห้องน้ำ”

“อ้อ... เมื่อกี้เห็นเดินลงไปข้างล่างแล้วนะลีโอ สงสัยจะหลงทาง บ้านเรามันกว้างนี่นา” ภีมตอบแทนทันควัน พร้อมกับยิ้มให้เพื่อนสนิท

ลีโอนิ่งไปครู่หนึ่ง แม้ในใจจะเริ่มขุ่นมัวที่ทามหายไปนานเกินเหตุและดูเหมือนภีมจะจงใจช่วยปกปิดอะไรบางอย่าง แต่เขาก็ยังคงรักษามาดประธานผู้เยือกเย็นไว้ได้อย่างดีเยี่ยม เขาหันไปหาคุณเกริกพร้อมก้มหัวลงเล็กน้อยตามมารยาท

“อาเกริกครับ พอดีผมเพิ่งนึกได้ว่ามีธุระด่วนที่บริษัทต้องกลับไปจัดการ เดี๋ยวเรื่องโอนหุ้นที่เหลือเราค่อยคุยกันต่อวันมะรืนนะครับ วันนี้ผมคงต้องขอตัวกลับก่อน”

“อ้าวเหรอ... เสียดายจัง อาว่าจะให้อยู่ทานมื้อค่ำด้วยกันแท้ๆ แต่ไม่เป็นไร งานต้องมาก่อน เดินทางดีๆ นะหลาน” คุณเกริกยิ้มรับอย่างใจดี

บริเวณลานจอดรถหน้าคฤหาสน์

ทันทีที่เดินพ้นสายตาคุณเกริก ลีโอก็สาวเท้าฉับๆ ตรงไปที่รถ ทามที่เพิ่งแอบเดินอ้อมออกมาจากอีกทางรีบก้าวตามให้ทัน ลีโอไม่ได้ตะโกนด่าหรือกระชากแขนทามต่อหน้าพนักงานในบ้าน แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก

เขาสตาร์ทรถและกระชากเกียร์ออกทันทีที่ทามก้าวขึ้นมานั่ง

“หายไปไหนมา?” ลีโอถามเสียงต่ำลอดไรฟัน นัยน์ตาจ้องเขม็งไปที่ถนนเบื้องหน้า มือที่กำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“ผมหลงทางครับ... บ้านคุณเกริกกว้างมาก ผมเลยวนหาทางออกไม่เจอ” ทามพยายามหาข้ออ้าง

“หลงทางจนต้องให้ภีมช่วยโกหกแทนน่ะเหรอ?” ลีโอแค่นยิ้มเย็น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ “อย่าคิดว่าฉันโง่ทาม... ฉันแค่ไม่อยากทำให้นายกับอาเกริกต้องเสียหน้ากลางบ้านหลังนั้น แต่กลับไปถึงคอนโดเมื่อไหร่... นายต้องตอบฉันให้ได้ว่านายกับมันแอบทำอะไรกันลับหลังฉัน!”

ทามนิ่งเงียบ เขาเห็นความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาการหงุดหงิดนั้นชัดเจน ลีโออารมณ์เสียจัดจนไม่ยอมคุยเรื่องอื่นเลยตลอดทาง

ในขณะเดียวกัน ‘ภีม’ ที่ยืนมองรถสปอร์ตสีดำเคลื่อนตัวออกไปจากระเบียงชั้นสอง ก็ได้แต่ขมวดคิ้วครุ่นคิด เขาเริ่มสงสัยในพฤติกรรมของทาม แต่เหนือสิ่งอื่นใด เขาสังเกตเห็นร่องรอยความสัมพันธ์ที่มากกว่า ‘เจ้านายกับเลขา’ ระหว่างลีโอและทามได้ชัดขึ้นเรื่อยๆ

‘ลีโอ... นายหวงเขาขนาดนั้น ทั้งที่นายกำลังจะแต่งงานกับนีน่าเนี่ยนะ?’ ภีมพึมพำกับตัวเอง ความชอบที่มีต่อทามเริ่มกลายเป็นความท้าทายที่เขาอยากจะลองข้ามเส้นดูสักครั้ง

ทันทีที่เสียงบานประตูห้องชุดสุดหรูปิดลง ความเงียบที่แสนอึดอัดบนรถก็ระเบิดกลายเป็นรังสีความกดดัน ลีโอเหวี่ยงกุญแจรถลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น เขาไม่แม้แต่จะถอดสูทออก แต่กลับหันมาจ้องหน้าทามด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ราวกับเสือที่กักขังเหยื่อไว้ในที่แคบ

“จะบอกได้หรือยัง...” ลีโอสาวเท้าเข้าหาทามช้าๆ กดเสียงให้ต่ำจนสั่น “ว่าหายไปทำอะไรในห้องนั้นกับไอ้ภีมตั้งนานสองนาน”

“ผมบอกคุณไปแล้วไงว่าผมหลงทาง!” ทามถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ “ทำไมคุณถึงหูเบานักล่ะลีโอ คุณภีมเขาเป็นเพื่อนสนิทคุณนะ”

“เพราะเขาเป็นเพื่อนสนิทไง ฉันถึงรู้ว่าสายตาที่มันมองนาย... มันไม่ได้มองแค่เลขาฯ ของเพื่อน!”

ลีโอใช้มือทั้งสองข้างยันผนัง กักขังทามไว้ในอ้อมแขน เขาโน้มใบหน้าลงมาจนจมูกแทบชนกัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ และไอความร้อนจากร่างกายของลีโอทำเอาทามเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ลีโอไม่ได้ตะคอก แต่การกระซิบที่ข้างหูแบบนี้มันกลับน่ากลัวและเร่าร้อนกว่าหลายเท่า

“นายรู้ไหม... การที่นายทำให้ฉันอารมณ์เสียต่อหน้าอาเกริก มันต้องถูกลงโทษยังไง?”

ริมฝีปากหนาฉกวูบลงมาบดขยี้เรียวปากของทามอย่างเอาแต่ใจ มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและการแสดงความเป็นเจ้าของ ทามพยายามประท้วงในลำคอ แต่มือหนาของลีโอกลับคว้าท้ายทอยเขาไว้แน่น บังคับให้รับสัมผัสที่ดุดันนั้น

ทามรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะเสียเปรียบและลีโอจะไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบมา ในจังหวะที่ลีโอผละออกมาคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอ ทามจึงรวบรวมพละกำลังดันอกแกร่งไว้

“หยุดก่อนลีโอ! ฟังผม..."

ลีโอไม่เปิดโอกาสให้ริมฝีปากบางได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำอธิบายใดๆ เขาปิดปากทามด้วยรสจูบที่ดุดันและเอาแต่ใจ บดขยี้ลงมาซ้ำๆ ราวกับต้องการประทับตราว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง

“อื้อ...” ทามครางประท้วงในลำคอ มือเรียวพยายามดันไหล่แกร่งออก แต่กลับถูกลีโอรวบข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว

ลีโอละริมฝีปากออกมาเพียงชั่วครู่เพื่อสบตาที่สั่นระริกของทาม นัยน์ตาคมกริบนั้นวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวกรุ่น ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินจนทามขนลุกซ่าน ลีโอขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนขึ้นรอยรักสีกุหลาบเด่นชัด พร้อมกับสูดดมความหอมที่เขาหลงใหลอย่างตะกรุมตะกราม

“หายไปนานขนาดนั้น... สนุกมากไหมทาม” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ยิ่งเพิ่มแรงอารมณ์ให้พุ่งสูงขึ้น