ภายในรถยุโรปที่พุ่งทะยานไปบนถนนยามค่ำคืน บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ลีโอเหยียบคันเร่งด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน คำพูดของทามที่ยินยอมไปเป็นเลขาฯ ให้ภีมกลางงานเลี้ยงยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนเข็มที่ทิ่มแทง
"นายคิดว่าตัวเองเก่งนักใชไหมทาม? เปิดโปงกรรมการพวกนั้นได้แค่สองคน แต่นายดึงศัตรูที่เหลือมาจดจ้องนายทั้งบอร์ด!" ลีโอตะคอก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้โทสะ "แล้วนี่ยังจะรนหาที่... ยอมไปเป็นเลขาฯ ให้ไอ้ภีมมันอีก นายดูไม่ออกหรือไงว่ามันคิดจะงาบนาย!"
ทามหันขวับมามองลีโอ แววตาที่เคยนิ่งเฉยกลับสั่นไหวด้วยความไม่พอใจ "คุณเลิกเอาความคิดตัวเองมาตัดสินคนอื่นได้ไหมลีโอ? คุณภีมเขาเป็นสุภาพบุรุษพอ เขาเป็นเพื่อนที่ดีกับผมตลอดเวลาที่ผมทำงานให้คุณ!"
"เพื่อนที่ดีงั้นเหรอ?" ลีโอแค่นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "นายมันซื่อบื้อหรือแกล้งโง่กันแน่ทาม! รอยที่ปากนายนั่นมันฝีมือใครถ้าไม่ใช่เพ
