โรงพยาบาล
“ไง เลิกซ่าได้ยัง”
ลูกพีชมองหน้าพัตเตอร์ด้วยความไม่พอใจ ประโยคแรกที่เธอควรได้ยินหลังจากเย็บแผลเสร็จควรจะเป็นประโยคที่แสดงความห่วงใย ไม่ใช่เขามายืนยิ้มหน้าระรื่นหน้าห้องทำแผลแบบนี้
“นักรบย่อมมีบาดแผลเป็นธรรมดา”
“นักรบที่ไหนเขาน้ำตาไหลกัน”
“ก็เย็บไปสามเข็มอ่ะ” เธอชูให้เขาดูแผลที่มือ ถึงแม้มันจะมีผ้าปิดแผลพัตเตอร์ก็เป่ามันเบาๆ
“สมน้ำหน้า” เขายิ้มอย่างทะเล้น คำพูดของเขามันขัดกับการกระทำที่เหมือนห่วงใย “ก็คนสวยน่ะ ก็ต้องใจดีเป็นธรรมดา บริจาคเลือดนิดหน่อยเอง”
“พี่เตอร์ช่วยเป็นห่วงพีชหน่อยได้ไหม พีชเจ็บนะ”
“ฉีดยายัง แล้วนี่จะกลายร่างเป็นแมวไหม”
“เป็นค่ะ เป็นแมวยั่วสวาท” เธอตอบประชดพร้อมทำท่าทางประกอบ
“สภาพเหมือนแมวเป้า”
“ชิ! แมวเป้าที่ไหนจะสวยขนาดนี้” คำหยอกล้อของเขาทำให้เธอเดินหนีเพราะงอน พัตเตอร์จึงเดินตามมาประคองมือข้างที่เจ็บให้เธอ เหมือนเขากำลังห่วงใยเธอ แต่จริงๆมันไม่
