พัตเตอร์หยุดการกระทำทันทีเมื่อถูกกระแทกเสียงใส่ เขายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ มือหนาสัมผัสใบหน้าของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเธอแฝงไปด้วยความโกรธจัด
“คนแก้เหงาก็เป็นไม่ได้ งั้นก็เป็นคนแก้คันละกันเนอะ เพราะเธอเป็นได้แค่นี้มาตลอด”
เพียะ!
ลูกพีชฟาดใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มแรงเผื่อว่ามันจะทำให้คนอย่างพัตเตอร์เลิกปากเสียได้
“ฉันก็กำลังง้อเธออยู่นี่ไง จะเอาอะไรอีกวะ” มุมปากไม่ได้มีเลือดไหลอย่างที่เขาคิด แต่ความชาที่ใบหน้าทำให้เขาโมโหมาก
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่เอาอะไรแล้ว พีชไม่ใช่คนที่จะยอมให้พี่เตอร์ทำสันดานเสียใส่ หากว่ามีคนชอบให้พี่เตอร์เอาร่างกายง้อ ก็ไปทำกับเขาไม่ใช่พีช”
“ก็อยากทำกับเธออ่ะ มีไรป่ะ”
“แล้วต่อให้พี่เตอร์จะห้ามไม่ให้พีชบอกความจริงกับพี่อีฟ ยังไงซะพีชกับพี่อีฟก็ต้องทำงานด้วยกันอยู่ ทางที่จะไม่ให้เจอกันคงเป็นไม่ใครก็ใครที่จะต้องออก”
“อีฟมันไม่ออกหรอก มันอยู่มาก่อน แล้วมันก็เข้ามา
