พัตเตอร์นั่งนิ่ง แต่โกรธที่โดนลูกพีชกระทำแบบนั้น เขาพยายามควบคุมอารมณ์ ก่อนจะหยิบทิชชู่มาซับสิ่งที่เปรอะเปื้อนบนใบหน้า แววตาท้าทายของเธอยิ่งทำให้เขาเดือดดาล “ต้องการแบบนี้ใช่ป่ะ”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องการ”
“ไม่ต้องการก็ไม่ต้องกิน” เมื่อลูกพีชไม่ได้ดั่งใจพัตเตอร์จึงไม่ปรนนิบัติคนที่ไม่ต้องการ เขานำโจ๊กไปเททิ้งปล่อยให้ลูกพีชนอนหิวโหยไปอย่างนั้น
พัตเตอร์สงบสติอารมณ์ในห้องน้ำอยู่นาน เขาปล่อยให้เสียงน้ำไหลกลบเสียงสะอื้นไห้ของลูกพีช เขาไม่อยากได้ยินมัน เมื่ออาบน้ำเสร็จก็หลีกหนีมาอีกห้อง เพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน เขาโทรหาธนาเพื่อให้ธนาเป็นเพื่อนคุยในตอนนี้ “กูไม่ชอบเห็นผู้หญิงร้องไห้”
(แล้วไง มึงทำผู้หญิงร้องไห้มากี่คนแล้ว ไม่ชอบแล้วทำทำไม มึงก็นั่งดูไปเถอะ) ธนาตอบกลับแบบเหวี่ยงๆ หงุดหงิดเพราะพัตเตอร์โทรมารบกวนเวลาพักผ่อน
“กูไม่ได้สนใจว่ามันกี่คน แต่คนนี้กูก็ไม่อยากจะดูแต่กูเห็นเอง”
(มึงก
