รักระยะประชด

EP.3 แอบถ่าย

EP.3

มันน่าโมโหมากแต่ลูกพีชก็ไม่สามารถจะโวยวายได้ ก็เขาเป็นเจ้าของผับและเป็นเจ้านายของเธอ ทำได้แค่นำถังขยะมารองในส่วนที่มันยังออกมาไม่หมด

ชายหนุ่มเมื่อได้อาเจียนออกก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย เขาเอื้อมคว้าเบียร์เย็นๆ ขวดใหม่ขึ้นมาหมายจะเปิดมันดื่มอีกแต่ก็ถูกเด็กสาวแย่งไป

“พอเถอะค่ะ พีชว่าพี่เตอร์ไม่ไหวแล้ว”

“อย่ายุ่ง!”

“ไม่ยุ่งไม่ได้ค่ะ พอดีโดนอ้วกพี่เตอร์ อีกอย่างนะคะ พี่เตอร์ตัวร้อนจี๋เลยค่ะ สมควรไปนอน”

“ฉันยังไหว”

“ถ้าไหว งั้นลุกขึ้นมาแล้วเดินให้ตรงค่ะ”

“มีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันวะ! ทำไมฉันต้องทำตาม!”

“ขอสั่งในฐานะที่พี่เตอร์อ้วกใส่หนู”

“เอาเบียร์มา!”

“บ้วนปากค่ะ” เธอไม่หยิบเบียร์ให้เขาแต่เอื้อมไปหยิบขวดน้ำเปล่ายื่นให้เขาแทน เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำสองเธอลุกจากโซฟาแล้ววางถังขยะไว้ให้เขาบ้วนน้ำในปากทิ้ง เขายอมทำตามเธออย่างง่ายดายแค่นี้เธอก็พอใจ

“ไปนอนค่ะ”

“อยากให้นอนบนเตียงหรือนอนบนตัวเธอล่ะ”

“บนเตียงค่ะ” ลูกพีชตอบกลับแบบไม่คิด ไม่แคร์คนเมาที่พูดจาไปเรื่อย ตอนนี้แค่ใช้นิ้วสะกิดพัตเตอร์ก็คงล้ม “ห้องอยู่ไหนคะ”

พัตเตอร์ชี้ไปทางห้องนอนตัวเองแต่เขาก็ดื้อรั้นไม่ยอมไป ลูกพีชดึงแขนพัตเตอร์ให้ลุกขึ้น ตัวเขาหนักมาก แต่เธอก็พยายามพยุงคนเมาไปที่เตียงอย่างทุลักทุเล กว่าจะพาพัตเตอร์มาถึงเตียงได้เล่นเอาเธอเหนื่อยหอบ

“พี่เตอร์ตัวร้อนจี๋เลย” เมื่อศีรษะถึงหมอนพัตเตอร์ก็สิ้นฤทธิ์ เขาคงดูแลตัวเองต่อไปไม่ได้ เธอตัดสินใจโทรหาธนาให้ธนามาดูแลพัตเตอร์ต่อ เป็นการยากที่เวลานี้จะมีใครอยู่รับสายเธอ เพราะเลยเวลาผับปิดมาเกือบสองชั่วโมง ลองโทรหาคนอื่นตามรายชื่อคนในที่ทำงานที่บันทึกในโทรศัพท์ก็ไม่มีใครรับสาย มันคงต้องเป็นเธอที่ต้องดูแลพัตเตอร์ต่อ

“ฝนตกเหรอ” เด็กสาวเงี่ยหูฟังเสียงฝนและฟ้าที่ผ่าลงมา จากนั้นลุกไปเปิดผ้าม่านดูให้แน่ใจ “เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย” ถึงแม้คอนโดของเธอจะอยู่ไม่ห่างจากผับนัก สามารถขับมอเตอร์ไซค์กลับได้แต่ตอนนี้ไม่มีร่มสักคัน และเวลานี้เธอก็ไม่รู้ว่าจะขอยืมใคร อีกทั้งชุดที่สวมใส่อยู่ยังเลอะเทอะจนไม่อยากจะอยู่ในสภาพนี้นานนัก

“วันนี้ก้าวขาออกจากบ้านผิดข้างแน่ๆ มันถึงติดขัดไปหมด” ดวงตากลมโตโฟกัสไปที่ตู้เสื้อผ้าของพัตเตอร์ ก่อนจะเช็ดตัวให้เขาเธอคงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าตัวเองก่อน จึงถือวิสาสะเปิดหาเสื้อผ้าของพัตเตอร์มาสวมแทนชุดตัวเองที่เลอะ

“งั้นขอใช้ห้องน้ำ อาบน้ำสักครู่นะคะ”

เธอบอกกับคนที่นอนบนเตียงแต่ไร้การตอบกลับจากเขา เธอใช้เวลาไม่มาก ในการอาบน้ำจากนั้นก็มาดูแลคนเมาต่อ หากว่าเธอปล่อยเขานอนไปอย่างนั้นคงจับไข้ จึงอาสาเช็ดตัวให้ ไหนๆ ก็ไปไหนไม่ได้แล้ว

ปลดกระดุมเสื้อพัตเตอร์ออกก็เจอรอยสักตรงอกข้างซ้าย เธอมองอย่างเดียวไม่กล้าสัมผัสมัน จึงใช้ผ้าที่ชุบน้ำมาหมาดๆ ซับไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของคนที่นอนหลับอยู่และเช็ดแค่เพียงท่อนบนใช้เวลาเพียงไม่นานเธอก็เช็ดตัวให้เขาเสร็จ

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าทำให้ลูกพีชสะดุ้งโหยงและยังทำให้เธอหงุดหงิดที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจให้เธอสักนิด

“คงไม่มีฤทธิ์แล้วมั้ง ถ้าลุกมาปล้ำฉันได้คงเก่งมากอ่ะ” เธอพึมพำกับตัวเอง

“อึก!” พัตเตอร์ลืมตาขึ้นมากะทันหันจนลูกพีชตกใจ เขาไม่ทำอะไรเธอแน่นอน แต่ที่น่าเจ็บใจไปกว่านั้นคือเขาแค่ลุกมาอาเจียนและอาเจียนข้างเตียงเสร็จแล้วก็นอนต่อ เธอผู้นั่งอึ้งอยู่จึงทำได้แค่ทำใจ เสร็จแล้วก็ทำความสะอาดให้เขาอีกรอบ

เสียงฟ้าร้องและเสียงฝนอย่างหนักด้านนอกบ่งบอกว่าเธอไม่สามารถลุยฝนกลับไปได้ ในเมื่อกลับไม่ได้จึงถือวิสาสะงีบบนเตียงของพัตเตอร์สักครู่ เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเต็มที คาดการณ์จากฝนที่ยังตกหนักคงไม่ได้กลับคอนโดเร็วๆ นี้

12.30 น.

พัตเตอร์ตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน การเมาไม่ได้ช่วยอะไรเลย ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่แวบเข้ามาในความทรงจำนั่นคืออีฟ เขานอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงอยู่นานเพราะอาการเมาค้างเล่นงาน กว่าจะพยุงตัวลุกขึ้นมาได้ก็ใช้เวลานาน

“มานอนห้องคนอื่นทำไมวะ” น่าหงุดหงิดที่ถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเพราะบนเตียงมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญนอนอยู่ด้วย ยังไม่พอ เสื้อเชิ้ตของอีฟถูกสวมอยู่บนเรือนร่างของลูกน้องสาว มันยิ่งทวีคูณความไม่พอใจ

พัตเตอร์ลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำทันที แต่เมื่ออาบน้ำเสร็จก็พบว่าลูกน้องสาวยังไม่ยอมตื่น หากลูกพีชไม่ได้ทำประโยชน์ไว้เมื่อคืนเขาคงโวยวาย แต่เขาเลือกที่จะปล่อยเธอไว้อย่างนั้น

เหมือนว่าสิ่งของรอบตัวจะมีแต่ของของอีฟ แค่นึกถึงก็ทำให้พัตเตอร์รีบเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ หวังว่ามันจะมีการแจ้งเตือนจากอีฟบ้าง แต่มันไม่มีเลย “จะเอาอย่างนี้จริงๆ ใช่ไหม” หน้าจอโทรศัพท์ว่างเปล่า ไร้ซึ่งการแจ้งเตือนใดๆ จากข้อความของอีฟ หากว่าอีฟไม่แคร์เขาเลย เขาก็ไม่จำเป็นต้องแคร์เธอเช่นกัน

“ถ้าเสื้อพี่มีคนอื่นใส่พี่จะรู้สึกยังไงวะ อยากรู้จัง”

อีฟเป็นคนหวงของมาก ซึ่งของของอีฟพัตเตอร์ก็ไม่เคยให้ใครใช้มันถือว่าเป็นการให้เกียรติคู่นอนของตัวเอง แต่ตอนนี้มันไม่จำเป็นแล้ว

ยิ่งคิดพัตเตอร์ยิ่งเจ็บใจ หลังจากที่รู้ใจตัวเองว่าไม่ต้องการความสนุกจากเซ็กซ์ของคนอื่นแล้วต้องการแค่อีฟคนเดียว พัตเตอร์ทำตัวดีขึ้น พร้อมจะหยุดทุกอย่างเพื่ออีฟ แต่ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมหยุดที่ตน เขาก็ไม่อยากจะพิสูจน์ความจริงใจให้กับคนที่ไม่ต้องการมัน

พัตเตอร์นึกอะไรสนุกๆ ออก เขาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปที่กล้องถ่ายรูป ขยับไปหาหญิงสาวที่นอนหลับอยู่ แม้ว่าเตียงจะขยับเขยื้อนแต่ก็ไร้วี่แววว่าเด็กสาวจะตื่น เขาจัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของอีฟบนตัวลูกพีชออกทุกเม็ด ดึงบราเซียร์ลงจนเกือบเห็นยอดถัน จากนั้นถ่ายรูปเก็บไว้โดยไม่ให้เห็นใบหน้าของลูกพีช เมื่อได้รูปที่ต้องการเขาก็ติดกระดุมให้เหมือนเดิม

‘ไม่อยากเป็นของตาย เลยมาเอาของใหม่แทน เหยื่อรายต่อไปเชิญครับ #Move on’

ข้อความกับภาพที่ถ่ายถูกโพสต์ลงในเฟสบุ๊กส่วนตัวของพัตเตอร์โดยที่เจ้าของรูปภาพยังไม่รู้สึกตัวอีกทั้งยังไม่รู้ว่าถูกแอบถ่าย เขารีบอ่านคอมเมนต์ที่หลั่งไหลเข้ามามากมาย

Pipe: บักโจ้นโจ๋เพื่อนกูไม่ได้พักเลยเว้ย

Thana: คนเดียวเองเหรอ ไหนบอก10ไง

HAY: น้องคนนี้ได้แอร์ไทม์แสดงว่าพิเศษระดับหนึ่ง

Pin: เสื้อคุ้นๆ นะเหมือนเสื้อเจ๊ ระวังเ**กระทืบนะ

Kom: เจ๊จะกระทืบเชี่ยไรเขาไม่ไปต่อกันแล้ว

JR: จริงเหรอ จะปิดตำนานแล้วเหรอ

Paxtric: แค่งอนกันเฉยๆเปล่า มันง่ายไปไหมวะ

Martin: move on ได้แค่ชั่วข้ามคืน? หรือซุกมานานแล้ว สารภาพมาดีๆ ไอ้คนชั่วช้า

พัตเตอร์: กูคนดีย์

พัตเตอร์: กูไม่จมปลัก คนอย่างกู ถ้าไม่เอาก็ช่างแม่ง กูหาใหม่ได้ไม่แคร์

Eve: ปากดีไปเถอะ จะเอาใครก็เอาไป แต่เอาของของฉันไปให้คนอื่น มันจะเกินไปแล้วนะ!

พัตเตอร์: ผมจะให้ใครใส่เสื้อพี่ก็เรื่องของผม ก็แค่เสื้อจะหวงอะไรนักหนาวะ

พัตเตอร์วางโทรศัพท์ลงไม่สนว่ามันจะมีการแจ้งเตือนจากอีฟมามากมาย เขาปิดเสียงการแจ้งเตือน อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจความรู้สึกของการรอคอยบ้างว่ามันทรมานแค่ไหน

14.00น.

ลูกพีชสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์แผดเสียงดัง เด็กสาวลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก อ่อนเพลียไม่อยากจะตื่นเพราะนี่ไม่ใช่เวลาตื่นของเธอ แต่เมื่อเห็นเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคยก็ตกใจอย่างมาก รีบดีดตัวลุกจากที่นอนทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่านี่มันห้องของพัตเตอร์ กะว่าจะนั่งงีบพักเหนื่อยรอฝนหยุดสักครู่ไม่คิดว่าจะลากยาวมาถึงตอนนี้

“ช่วยรับโทรศัพท์ด้วย รำคาญ!”

ลูกพีชรีบคว้าโทรศัพท์มากดตัดสาย ปลายสายเป็นรูมเมทของเธอ คงจะโทรมาถามไถ่เรื่องไม่กลับห้อง ยังไม่มีเวลามาอธิบายอะไรมาก เธอต้องเคลียร์กับเจ้าของห้องก่อน เขามายืนมองกดดันเธออยู่ปลายเตียงขนาดนี้ “เมื่อคืนพีชเช็ดตัวให้พี่เตอร์ หมดแรงก็เลยนอนพัก พอดีฝนตกกลับลำบาก ขอโทษที่ไม่ได้ขออนุญาตนะคะ”

“เห็นที่นี่เป็นโรงแรมเหรอ”

“พีชไม่คิดว่าตัวเองจะหลับยาวขนาดนี้”

“แล้วเสื้อที่ใส่อยู่เนี่ยมันเสื้อผู้หญิงของฉัน เธอเอาไปใส่มันหมายความว่าไง”

“ขอโทษค่ะ พอดีพีชไม่รู้ว่าเสื้อตัวไหนเป็นของใครหรอกค่ะ แต่ดูตัวนี้มันพอดีตัวก็เลยหยิบมาใส่ คือเสื้อผ้าและกระเป๋าของพีชเปื้อนอ้วกพี่เตอร์อ่ะค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้ซักเลยด้วย”

“เท่าไร”

“หมายถึงมูลค่าของของพวกนี้เหรอคะ ไม่ต้องให้เงินหรอกค่ะ พีชแค่ต้องใส่ตัวนี้กลับ เดี๋ยวพีชไปซักคืนให้นะคะ”

“เอาไปเถอะ ฉันไม่ต้องการมันแล้ว”

“ค่ะ ขอบคุณค่ะ”

“แล้วเธอจะอยู่ที่นี่ถึงกี่โมง”

“ขอล้างหน้าล้างตาสักหน่อยได้ไหมคะ แล้วจะกลับค่ะ”

“เอาเถอะ คิดว่าเธอเป็นเจ้าของห้องก็แล้วกัน”

แม้รู้ว่าเจ้าของห้องประชดแต่เธอก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ทำทุกอย่างด้วยความเร่งรีบเพราะเกรงใจเจ้าของห้อง

.....................................................................................................

มันได้เริ่มขึ้นแล้ว😈🍑