EP.23
“นึกว่าจะเอาแมวมาด้วย” ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนโซฟาทักทายหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง เธอกะว่าจะไปหยิบจานเตรียมแกะข้าวใส่แต่เธอก็วางถุงข้าวไว้ที่โต๊ะ วิ่งมาหาเขาด้วยความดีใจเหมือนแมวขี้อ้อนที่ถูกเจ้าของเรียกหา
“อยากให้เอามาเหรอคะ”
“ไม่”
“นี่ไงคะแมว” ไม่ใช่ก็เหมือนใช่เพราะบนตัวลูกพีชมีแต่ขนแมว ไม่ใช่แค่นั้นเธอยังทำท่าทางและเสียงให้เหมือนแมว เพื่อให้เขาเอ็นดู ลูกพีชเลือกที่จะขึ้นไปนอนซบบนอกแกร่ง พวงแก้มนิ่มถูไหล่อย่างออเซาะราวกับแมวที่กำลังออดอ้อนเจ้าของ
“อยากให้ฉันหายหงุดหงิดด้วยวิธีนี้?”
“ค่ะ ทาสจ๋า~ หายเครียดหน่อยนะ~ ถ้าไม่หายอ่ะ ไอ้เหมียวตัวนี้มันจะเครียดตามละนะ” เธอใช้จมูกถูไถกับจมูกของเขาอย่างอ่อนโยน แววตาของเขายังเย็นชากับเธอเหมือนเดิม แม้ว่าเธอจะจุ๊บปากเขาไปทีหนึ่งมันก็ไม่แตกต่างไปจากเดิม
“ถ้าจะให้คนอย่างฉันหายมันมีวิธีเดียว” เขาดันตัวลูกพีชให้ลุกขึ้นจากนั้นปลดกระดุมเสื
