EP.6 เด็กพัตเตอร์
1252 Words
EP.6
“พอเถอะค่ะ” แม้เคลิบเคลิ้มไปกับจูบของเขาแต่ลูกพีชก็เป็นฝ่ายผละจูบออกมาเมื่อพัตเตอร์ล้วงเข้าไปขย้ำหน้าอก แม้แพนตี้ตัวจิ๋วจะเปียกแฉะแต่เธอจะไม่ให้เหตุการณ์บานปลายไปมากกว่านี้
“ไม่ชอบจูบฉันเหรอ”
“ชอบค่ะ” เธอก้มหน้าเก็บซ่อนความเขินอาย หัวใจดวงน้อยยิ่งเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งเมื่อเขาเชยคางมนให้เธอเงยหน้ามาสบตาด้วย “จูบนี้ห้าพันนะคะ ระ...รวม ที่พี่ลวนลามพีชเป็นหกพันค่ะ”
“แก้เขินเหรอ”
“ปะ…เปล่าค่ะ” เธอคลี่ยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองหน้าแดงมากแค่ไหน เธอไม่กล้าสบตากับผู้เป็นนายตรงๆ กำลังฝืนไม่ให้ตัวเองมีอารมณ์กับเจ้านายมากไปกว่านี้ “พีช… พีชง่วงแล้ว ขอตัวกลับก่อนได้ไหมคะ”
“ไม่อยากได้มากกว่านี้เหรอ หกพันก็ยังไม่ได้โอนเลยนะ”
“พีช ง่วงแล้วค่ะ”
“นอนนี่ก็ได้นะ ที่นี่มีห้อง”
“พีชไม่อยากรบกวนค่ะ”
“ถ้าเสียตัวได้เป็นแสนเลยนะ ไม่เอาเหรอ”
“คือ…” เธอยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็ถูกซุกไซ้ลำคอขาวเนียน มือหนาลูบไล้ขาอ่อนก่อนสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงทักทายกับใจกลางความเป็นสาวที่มีแพนตี้ตัวจิ๋วคั่นอยู่
“พีชไม่ขาย” แม้ปากห้ามแต่เธอกลับรู้สึกดีที่เขาทำแบบนี้ เธอซี๊ดปากเบาๆเมื่อพัตเตอร์ล้วงเข้าไปในแพนตี้ตัวจิ๋ว ความรู้สึกสองจิตสองใจเกิดขึ้นภายใต้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ครอบงำอยู่ ทั้งกลัวและอยากรู้อยากลอง
“มันก็แล้วแต่ว่า เธอใจกล้ามากแค่ไหน ถ้ากล้ามากก็ได้มาก” เมื่อลูกพีชยังไม่เปิดทางให้นิ้วของเขาได้สัมผัสภายในร่องสวาท พัตเตอร์เลื่อนใบหน้ามาจูบเบาๆ ที่สันกรามอย่างยั่วยวน เด็กสาวหอบหายใจแรงขึ้นเพราะร่างกายร้อนรุ่มเมื่อถูกกระตุ้นให้อารมณ์กระสันพลุ่งพล่านอีกครั้ง แววตาคมกริบสะกดให้เธอจ้องมองเขา “ที่นี่ไม่มีการค้าบริการหรอกนะ แต่ลับหลังฉันลูกน้องแอบไปทำอะไรแบบนั้นรึเปล่าฉันก็ไม่รู้ แต่ถ้าแขกติดใจเด็กติดใจร้าน มาเยอะๆแค่นี้ก็พอใจ”
“…”
“ถ้าแขกอยากได้ แต่เธอไม่อยาก เธอจะปฏิเสธยังไงให้ไม่น่าเกลียด”
“เท่าที่ฟังพวกพี่ๆเล่า มันไม่มีใครเจอแขกที่ต้องการขนาดนี้นะคะ”
“สมมุติเธอขายตัวจะเล่าให้คนอื่นฟังไหมว่าขายตัว”
“มะ…ไม่ค่ะ”
“ถ้าเธอให้ฉัน เธอจะได้ทุกอย่างที่เธออยากได้” พัตเตอร์กระซิบด้วยเสียงกระเส่าข้างกกหูเล็ก หว่านล้อมลูกพีชได้เป็นอย่างดี
ลูกพีชกัดริมฝีปากบางอย่างยั่วยวนเมื่อพัตเตอร์ถอดเสื้อเชิ้ตของเขาออก มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสมัดกล้ามหน้าท้องแกร่งโดยอัตโนมัติ
“หนี้ที่เธอมีอาจจะแค่เศษเงินฉัน อยากหมดหนี้ไหม กล้าเอาตัวเองเข้าแลกไหม” น้ำเสียงและสายตาอบอุ่นจอมปลอมของพัตเตอร์หลอกล่อให้ลูกพีชที่ไม่มีสติสัมปชัญญะในการไตร่ตรองผิดชอบชั่วดีหลงใหลได้อย่างง่ายดาย พัตเตอร์เอื้อมไปจับมือของอีกฝ่ายแล้วจูบเบาๆ อย่างทะนุถนอม
“เป็นเด็กพี่เตอร์ ดีกว่าเป็นพีอาร์เหรอคะ” เธอกัดปากเบาๆด้วยความเขินอาย
“อยากเป็นเด็กฉันงั้นสิ ในที่สุดเธอก็ยอมปริปากออกมา”
“พีช ...ปะ...เปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธตามความจริง แต่ก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย “พี่เตอร์เป็นเสือผู้หญิงนี่คะ มีคนบอกพีชมา พี่เตอร์มีเด็กเยอะไหม พีชเป็นแค่หนึ่งในเหยื่อของพี่เตอร์เหรอ”
“ไปฟังใครมา คนที่พูดรู้จักฉันดีเหรอ เธอถึงเชื่อ ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่ได้ชอบทำร้ายจิตใจใคร ฉันเป็นคนดี แต่อาจเป็นผู้ร้ายในสายตาคนอื่น”
แววตาเศร้าๆ ของพัตเตอร์มันหลอกล่อให้เธอหลงกลอย่างง่ายดาย หากเธอถูกกล่าวให้ร้ายแบบนี้เธอก็คงเสียใจ
“อ๊ะ!” ร่างบางถูกอุ้มขึ้นมานั่งคร่อมบนตักของคนตัวโต เธอสัมผัสได้ถึงแก่นกายใหญ่ที่มันกำลังแข็งชันอยู่ภายใต้กางเกงยีนตัวหนา มันกำลังถูไถใจกลางสาวของเธอในตอนนี้
“ไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้ค่ะ”
“เธอกล้าขัดใจแขกคนสำคัญงั้นสิ”
“มะ...ไม่ค่ะ”
“ตื่นเต้นเหรอ” แผงอกแกร่งแนบชิดกับอกอวบจนสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรง ใบหน้าห่างกันเพียงแค่นิดเดียวจนเกือบจะใช้ลมหายใจเดียวกัน หากเขาจูบเธออีก เธอคงรับมือไม่ไหว
“อยากกอดกันแบบไร้เสื้อผ้าไหม”
“มะ…ไม่เอาค่ะ”
“เวลาอกเสียดสีกันมันรู้สึกดีนะ เนื้อแนบเนื้อ”
“…” ถ้อยคำลามกทำให้ลูกพีชใบหน้าร้อนผ่าว
“ดื่มอีกสิ ถ้าดื่มหมดให้แสนหนึ่งเลย”
“หนูดื่มแบบนี้ไม่ถนัด”
“ก็ถนัดซะสิ”
“ค่ะ” เงินเป็นแรงจูงใจให้ลูกพีชทำตาม เธอดื่มไปพร้อมๆ กับเขา
เวลาผ่านไปสิบนาที ภายในร่างกายของลูกพีชมีปริมาณแอลกอฮอล์มากขึ้นกว่าเดิมจนเธอไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เธอฟุบลงที่หัวไหล่ของพัตเตอร์ ปล่อยแก้วในมือทิ้งไป ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจึงโอบกอดพัตเตอร์เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้ม
“อยากอ้าขาให้ฉันไหม” พัตเตอร์หยิบมือถือมาอ่านข้อความของอีฟที่ยังไม่ได้อ่าน ยิ่งรู้ว่าอีฟจะมา ยิ่งอยากเอาชนะคนเมาบนตักให้ยอมเขาง่ายๆ ตอนนี้เขาจบความสัมพันธ์กับอีฟเรียบร้อย แต่ความรู้สึกมันตัดได้ยาก ยังขุ่นเคืองอีฟอยู่ในบางเรื่อง หากเขาประชดอีฟด้วยการมีอะไรกับลูกพีชคงจะทำให้อีฟเจ็บปวดได้บ้าง ซึ่งอีฟเคยทำแบบนี้กับเขา อีฟมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายอื่นแต่ไม่ใช่การประชด อีฟตั้งใจแต่อีฟไม่คาดคิดว่าเขาจะรู้ เพียงแค่ว่าไม่มีสถานะที่ชัดเจน เขาเลยไม่มีสิทธิ์เรียกร้องและต้องยอมให้มันผ่านไป
“พีช อยากค่ะ” เธอไม่รู้จะปฏิเสธความรู้สึกตัวเองตอนนี้อย่างไร หากไม่เมาเธอคงไม่กล้าทำอะไรที่มันขัดกับความเป็นตัวเองขนาดนี้ ความเป็นสาวที่ถูกรักษาไว้ยี่สิบสองปีไม่ใช่สิ่งที่หวงแหนอีกต่อไป
มือหนาคว้าลำคอระหงแล้วผลักลงให้ลูกพีชนอนลงบนโซฟา เพียงแค่พัตเตอร์ขึ้นคร่อมบนตัวลูกพีชก็ตื่นเต้นจนร่างกายสั่นสะท้าน เธอหอบหายใจแรงเมื่อเขาพยายามถอดชุดบนเรือนร่างของเธอ
“ใหญ่กว่าที่คิด” พัตเตอร์กัดริมฝีปากอย่างหื่นกระหายเมื่อเห็นหน้าอกใหญ่เกินขนาดกระเพื่อมตามแรงหอบหายใจ
“พี่เตอร์~ พีชเสียว” น้ำเสียงยานคางร้องบอก ดวงตาแทบจะปิดแต่รู้สึกได้ถึงว่าพัตเตอร์กำลังยุ่มย่ามกับร่างกาย นิ้วเย็นๆหมุนวนยอดถันสีชมพูระเรื่อลูกพีชก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้
- Writer
